Ο Δεκέµβρης της οργής

Δυο χρόνια πριν, 6 ∆εκέµβρη 2008, µια σφαίρα αστυνοµικού καρφώθηκε αναίτια στην καρδιά ενός δεκαπεντάχρονου παιδιού, εκεί στη διασταύρωση Τζαβέλλα και Μεσολογγίου και το ‘ριξε νεκρό στην άσφαλτο. Την ίδια στιγµή γεννούσε τον µεγάλο ξεσηκωµό του ∆εκέµβρη. Ο θυµός, η αγανάκτηση, η δίκαιη οργή για τον χαµό ενός παιδιού που διασκέδαζε µε τους φίλους του, «έκαψε την Αθήνα» και πολλές άλλες πόλεις όλης της χώρας. Μοιραίοι πρωταγωνιστές ο αστυνόµος Επαµεινώνδας Κορκονέας και ο µαθητής Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος. Ο ξεσηκωµός των µαθητών και της νεολαίας δεν είχε καµιά σχέση µε τις πράξεις βίας που ακολούθησαν, πυρπολήσεις και λεηλασίες καταστηµάτων, κάψιµο αυτοκινήτων, καταστροφές… «Στην αναµπουµπούλα ο λύκος χαίρεται». Και κάποιοι «συνήθεις» λύκοι ξεστράτισαν τον άµετρο βουβό πόνο που έκαιγε νεανικές καρδιές µε όνειρα δολοφονηµένα, µιας απελπισµένης γενιάς που την αναγκάζουν «να κάνει βήµατα προς τα πίσω», µιας γενιάς βουτηγµένης στην ανασφάλεια, στην έλλειψη προτύπων, που πορεύεται στους οµιχλώδεις δρόµους ενός αβέβαιου µέλλοντος. ∆υο χρόνια µετά, η καταδίκη των ενόχων δεν έκλεισε τις πληγές που άνοιξαν κι ακόµα αιµορραγούν. Οι µνήµες αναγεννώνται συνεχώς, δεν παρέρχονται, δεν σβήνουν, οι συνειδήσεις εξεγείρονται, βοηθούσης και της συγκυρίας της εξαθλίωσης κάθε µελλοντικής προοπτικής για τους νέους, που θέλουν να υπάρξουν δηµιουργικά σ’ ένα κοινωνικό σύνολο πολιτιστικής πολιτικής µε ηθικές αξίες, µε ισονοµία, ισοπολιτεία. Μια δηµοκρατική κοινωνία, χωρίς διεκδικήσεις του πιο ζωντανού κοµµατιού της, της νεολαίας, είναι µια κοινωνία νεκρή!