Αχ, αυτή η γλώσσα. Κόκαλα τσακίζει

Αγαπητή κυρία Φοίβη, Φίλοι µου έστειλαν στο mail ένα εξαιρετικό ανέκδοτο, που δείχνει πολλά για τη… ράτσα µας, για τη µετεξέλιξη και για τις παραξενιές της γλώσσας µας. Σας το µεταφέρω για να το χαρείτε κι εσείς και οι αναγνώστες της στήλης σας:

«Στο αµφιθέατρο ενός αµερικανικού πανεπιστηµίου, κάνει διάλεξη ένας φιλόλογος σε ακροατήριο φοιτητών και µεταξύ άλλων λέει τα εξής:

–Σε πολλές γλώσσες, δύο αρνήσεις µας κάνουν µια κατάφαση. Σε άλλες γλώσσες, δύο αρνήσεις δίνουν άρνηση. ∆εν υπάρχει όµως σε καµιά, µα καµιά γλώσσα η περίπτωση που δύο καταφάσεις να δίνουν άρνηση.

Οπότε ακούγεται από τοακροατήριο η φωνή έλληνα φοιτητή:

–Ναι, καλά!» Για την αντιγραφή, Αλεξάνδρα Σακελλάρη < Οπως λέει και ο Νικηφόρος Βρεττάκος, αγαπητή Αλεξάνδρα:

«Οταν κάποτε φύγω από τούτοτο φως / θα ελιχθώ προς τα πάνω όπως ένα / ρυακάκι που µουρµουρίζει. / Κι αν τυχόν κάπου ανάµεσα / στους γαλάζιους διαδρόµους / συναντήσω αγγέλους, θα τους / µιλήσω ελληνικά, επειδή / δεν ξέρουνε γλώσσες. Μιλάνε / µεταξύ τους µε µουσική».