Ο ντόµπρος αντιστάρ

Με τον Γιώργο Φούντα ήµασταν κοντοπατριώτες. Εκείνος πάντως για συντοπίτη του µε λογάριαζε. Γεννήθηκε στο Μακρολιθάρι της Παρνασσίδος. Ετσι κάθε φορά που βλεπόµασταν (παλιότερα περισσότερο) µιλάγαµε ρουµελιώτικα και συναγωνιζόµασταν ποιος θα πει τους περισσότερους ιδιωµατισµούς. Αν αναφέροµαι σ’ αυτά είναι γιατί ο Φούντας δεν πρόδωσε ποτέ τις ρίζες του, την καταγωγή του, και είχε πάντα τον αέρα των βουνών της ιδιαίτερης πατρίδας του, την τιµιότητα του ρουµελιώτη χωρικού, την ντοµπροσύνη και την ανυπόκριτη παρρησία. Ο µεγαλύτερος «σταρ» του ελληνικούσινεµά δεν απασχόλησε ποτέ το «καλλιτεχνικό» κουτσοµπολιό, δεν σύχναζε στα στέκια ούτε της διανόησης (όρθιας και καθιστής) ούτε στους τεκέδες, τα σκυλάδικα και τα σαλόνια. Τα γερά σαν τανάλιες χέρια του είχες την εντύπωση πως λίγο πριν είχαν αφήσει το αλέτρι, την τσάπα και το δρεπάνι. Κι όµως ήταν ένας τρυφερός άντρας που συχνά τον έβλέπες να δακρύζει στη γωνιά του µπροστά στη φτώχεια, την αδικία και την ορφάνια.

Δεν θυµάµαι ποτέ να µεµψιµοιρεί όταν τα χρόνια βάθυναν τις ρυτίδες και τα πόδια λύγιζαν από το γεµάτο µύες και πείρα σώµα του.

Η υποκριτική του λιτή, στιβαρή, χωρίς µπιχλιµπίδια, µε τεχνική αφοπλιστική και διόλου επιτηδευµένη συνδέθηκε µε τις πρώτες απόπειρες να εισαχθεί στην Ελλάδα ο ιταλικός νεορεαλισµός. Στη «Νεκρή πολιτεία» του Φρίξου Ηλιάδη και αργότερα στις ταινίες του Κακογιάννη, του Γεωργιάδη ενσάρκωσε ρόλους µε ελληνικό ήθος χωρίς ίχνος γραφικότητας και ηθογραφισµού. Ακόµη και στα έργα µε φουστανέλα δώρισε τη ρουµελιώτικη δωρική του ειλικρίνεια και δεν υπέκυψε ποτέ στο µελό.

Θα µου λείψει η ντόµπρα φιγούρα του, ο στρογγυλός του λόγος και το ειρωνικό του σφύριγµα, όταν άκουγε τα χουνέρια της θεατρικής πιάτσας που δεν έγινε ποτέ θιασώτης της αλλά και δεν επέτρεψε ποτέ το ήθος του στην καµαρινίλα να τον ξοµπλιάσει.

Εύχοµαι στην απόλυτη αγαπηµένη του Χρυσούλα Ζώκα, την υπέροχη χορεύτρια, να βρει την εξ ύψους παρηγορία.