Η απαγόρευση του καπνίσµατος

Ευάγγελος Τρυπάζης, Χίος
Ζω στο νησί της Χίου και ήµουν αστυνοµικός. Πάσχω από µία ανίατη ασθένεια (Νόσος Buerger), που εκτός του χειρότερου κλινικού αποτελέσµατος (ακρωτηριασµός των άκρων), ήταν και ο κοινωνικός αποκλεισµός µου (ήµουνα υποχρεωτικά κοινωνικά αποκλεισµένος από χώρους που υπήρχε καπνός). Βλέπετε η ασθένειά µου µου απαγορεύει ρητά έκθεση σε νικοτίνη. Οπως καταλαβαίνετε από το 2000 που εµφανίστηκε, ζω έναν «κοινωνικό εφιάλτη», προσπαθώντας να προσαρµοστώ µε τα νέα δεδοµένα στην εξέλιξη της ζωής µου και της εργασίας µου.

Δεν µπορούσα να πάω σε καφετέρια, σε µπαρ, σε κλαµπ και σε οποιοδήποτε άλλον χώρο που σύχναζαν οι φίλοι µου, συγγενείς µου και το κοινωνικό µου περιβάλλον. Κανένας µα κανένας δεν κατάλαβε τι πραγµατικά περνάω όλα αυτά τα 10 χρόνια της «νέας» µου ζωής. Με µεγάλη χαρά άκουσα το 2007 τον αντικαπνιστικό νόµο που απαγόρευε το κάπνισµα σε κλειστούς χώρους, αλλά στην πορεία διαπίστωσα ότι ήταν «φούσκα». Παντού πάλι όλοι κάπνιζαν! Το 2009 άκουσα πάλι από την κυβέρνησή σας για τον νέο νόµο µε ολική απαγόρευση του καπνίσµατος.

Με δυσπιστία παρακολουθούσα τις εξελίξεις του νόµου µέχρι την «εφαρµογή» του. Επιτέλους (σκεφτόµουνα)

θα µπορώ να ζω και εγώ και γω µε αξιοπρέπεια, όπως όλοι οι άνθρωποι και όχι να «κρύβοµαι». Αρχικά κάτι πήγε να γίνει, αλλά µετά κατάλαβα σε ποια χώρα ζούµε!