Eντάσεις χωρίς αιτία

Πώς τα καταφέρνουµε σε αυτό τον τόπο και µια τετριµµένη θρησκευτική εκδήλωση, όπως η προσευχή, χρειάζεται αστυνοµική προστασία και µετατρέπεται σε τηλεοπτικό σόου;

Hταν βέβαια προσευχή µουσουλµάνων που γιόρταζαν, όπως ενηµερωθήκαµε, µια µεγάλη θρησκευτική τους γιορτή, (µε την οποία τιµούν τη θυσία του Αβραάµ).

Eσπευσαν οι τηλεοπτικές κάµερες. Oχι για το φολκλόρ, το οποίο αναγκάζονται να προσφέρουν οι θρησκευόµενοι µουσουλµάνοι, αφού δεν έχουν χώρο να τελέσουν τις λειτουργίες τους, αλλά γιατί δηµιουργήθηκε αναταραχή, µε οργανωµένες οµάδες ρατσιστικών διαθέσεων, οι οποίες απωθήθηκαν από αστυνοµικές δυνάµεις, αλλά και «αγανακτισµένους κατοίκους» των περιοχών που επιλέχτηκαν για την τελετή. Και δεν ήταν µία µόνο, η Πλατεία Αττικής, όπως αρχικώς συνδέσεις πρωινών ενηµερωτικών εκποµπών (π.χ. του Γιώργου Παπαδάκη) παρουσίασαν, προφανώς λόγω βιαστικής και ελλιπούς ενηµέρωσης.

Σιγά σιγά συµπληρώνονταν οι πληροφορίες. Είχαν επιλεγεί πολλοί και διαφορετικοί δηµόσιοι χώροι. Σοφό, ήδη, αφού η συγκέντρωση σε ένα µόνο µέρος πολύ µεγάλου πλήθους θαδηµιουργούσε φοβικά ανακλαστικά. Ωστόσο δεν αποφεύχθηκαν. Μηνύµατα τηλεθεατών που διαβάζονται απότους παρουσιαστές δίνουν κλίµα αναστάτωσης και αντίδρασης.

«Δεν είµαι ρατσιστής, αλλά ναπάνε στο Κολωνάκι να προσευχηθούν, όχι να γίνεται γκέτο η γειτονιά µας», είναι ένα από αυτά που διαβάζει ο Παπαδάκης. Σηµαντική αυτή η διαδικασία εκτόνωσης που θέλει τις τηλεοπτικές εκποµπές να µετατρέπονται σε «διαύλους» έκφρασης των αντιδράσεων των τηλεθεατών τους µέσω της ιντερνετικής επικοινωνίας, αλλά δεν παύει να είναι αποσπασµατική και να µεταφέρει, σε στιγµές που τα κοινωνικά µηνύµατα χρειάζονται προσεκτική αποκωδικοποίηση, µια πλασµατική ένταση.

Είναι αυτή όµως, που λατρεύει ο τηλεοπτικός φακός και που δικαιολογεί την απευθείας σύνδεση. Για κατοίκους που φωνάζουν από τα µπαλκόνια τους και έχουν βάλει στη διαπασών µπουζούκια για να εµποδίσουν την κατάνυξητων πιστών, µιλάει ο ρεπόρτερτου Mega στούς Καµπουράκη – Οικονοµέα. Να µας δείξει ο φακός τα µπαλκόνια, ζητάει ο Οικονοµέας. Ζουµάρει. Μια οµάδα σε ένα από τα ρετιρέ της πλατείας βρίσκεται σε στιγµιαία καταστολή. Λίγο πριν φώναζαν, εξηγεί ο ρεπόρτερ. Και όλα αυτά γιατί δεν υπάρχειένα τζαµί να συγκεντρωθούν και να προσευχηθούν µε την ησυχία τους, φωνάζει στο τέλος ο Οικονοµέας.

Θλίψη και ντροπή οι εικόνες και οι περιγραφές, για τηνκατάντια ενός τόπου, που δηµιούργησε τον Δήµο, την έννοια της δηµοκρατικήςπόλης, της οποίας θεµελιακός όρος είναι ο κοσµικός της χαρακτήρας,ο θρησκευτικά ουδέτερος, όπου ο κάθε άνθρωπος θα µπορεί να ασκεί ελεύθερατα θρησκευτικά του καθήκοντα, προστατευµένος από τους νόµους, αλλά και υπακούοντας σε αυτούς. Ολα τα υπόλοιπα είναι στρεβλώσεις τηςέννοιας της δηµοκρατίας, των οποίων ηεπίµονη συντήρηση καταντά ύποπτη από όποια πλευρά κι αν επιχειρείται, θρησκευτική και πολιτική.


Ακατάσχετη δακρύρροια στα τηλεριάλιτι

Μια ατελείωτη θρηνωδία έχουν καταντήσει τα ριάλιτι, µοντελικά, µαγειρικά και µπιγκµπραδερικά. Τι κλάµα είναι αυτό, τι καηµοί, τι δυστυχίες! Πιάνεται η ψυχή σου από αυτόν τον αναίτιο σπαραγµό που δεν λέει να κοπάσει. Αντιθέτως, εβδοµάδα µε τηνεβδοµάδα µεγαλώνει. Ποτάµιατα δάκρυα στο µοντελοριάλιτι! Για µια τρίχα κατσαρή; Για ένα χαµόγελο που στράβωσε; Για ένα κραγιόν που το άρπαξε η διπλανή; Πάντως, πλακώνονταικαι κλαίνε ασταµάτητα οιεπίδοξες µοντέλες.

Το ίδιο και στο µπιγκµπραδερόσπιτο.Δακρύρροια. Της µιανής της πήρανε το φλερτ, της αλληνής της αλλάξανε κρεβατοκάµαρα, της τρίτης δεν της έκαναν τίποτε, αλλά κλαίει γοερά για να κάνει παρέα στις άλλες. Διαλυµένα τα νεύρα όλων τους από την αποµόνωση. Αυτός είναι ο στόχος άλλωστε, η ψυχολογική εξαθλίωση µιας χούφτας ανθρώπων για να σπάσουν πλάκα όσοι τους παρακολουθούν. Η χειρότερηάσκηση ψυχολογικής βίας που έχει ποτέ εφεύρειη νοσηρότητα της τηλεοπτικής αγοράς.

Δυστυχώς, όµως, δεν κλαίνε οι µπιγκµπραδεριστές για την κατάντια τους ως προσωπικότητες. Αυτό δεν θα ήταν αστείο άλλωστε. Κλαίνε για το τίποτα. Πιεσµένοι από την πλήρη απουσία επιλογών.

«Ιδρυµατισµό» το λένε οι επιστήµονες. Και «θερίζει» στα ριάλιτι. Οι επίδοξες µοντέλες δεν προλαβαίνουν να συνέλθουναπό µαλλιοτράβηγµα σε θρήνο. Μέχρι που κάνα δυο – πιο ξύπνιες; – σαν να πήραν χαµπάρι ότι κάτι τους συµβαίνει που δεν το ελέγχουν και την έκαναν µε ελαφρά πηδηµατάκια. «Δεν είµαι εγώ, έχω χάσει τον εαυτό µου, θέλω να γυρίσω σπίτι µου να τον ξαναβρώ», λέει µια εκ των πλέον ξεκατινιαζοµένων µουσκεµένη από τα δάκρυα. Μουλιάσαµε!