Θολωµένοι αλλά διασκεδασµένοι

Δηµοτικά οράµατα µπορεί να µην αντιληφθήκαµε, όπως είδαµε στην «Ερευνα» ότι έχουν και τα χαίρονται οι Σουηδοί, αλλά χορτάσαµε τηλεοπτικό πάταγο από την αλαζονεία υποψηφίων
Iσως να είναι µεγάλο το έλλειµµα της άγνοιας των πολιτών για τα προγράµµατα, για το νέο τοπίο των περιφερειών του «Καλλικράτη», για τα πρόσωπα που διεκδικούν την ψήφο του. Ισως το τηλεοπτικό τελετουργικό να ευνοεί τους ήδη εκλεγµένους, τους γνωστούς, αυτούς µε τους οποίους «κάνουν παιχνίδι» πλείστες εκποµπές-κυνηγοί της τηλεθέασης του χαβαλέ και των εντυπώσεων. Σηµασία έχει ότι οι ελάχιστες κουβέντες ανέδειξαν όλα τα ελαττώµατα όχι µόνο προσώπων, αλλά και µιας µακράς συµπόρευσης της τηλεόρασης της φαντασµαγορίας µε µια πολιτική σκηνή που υιοθέτησε τους όρους της για να συντηρηθεί πρώτα στις οθόνες, θεωρώντας ότι ο δρόµος από εκεί ώς τις συνειδήσεις των πολιτών είναι µια ευθεία.

Ισως δεν το θεωρεί και αδίκως. Ειδάλλως δεν θα κατέφευγε σε εκείνο το πρωτοφανές και αγενές φούντωµα ο νοµάρχης – ένας είναι ο νοµάρχης – στο δελτίο του Μega απέναντι από τον αντίπαλό του. Εφτασε σε τέτοιο σηµείο αλαζονείας, ώστε να µη µετράει ούτε τα λόγια του, παρασύροντας και τον συνοµιλητή του σε ένα πρωτοφανές πλην φαντασµαγορικό µε όρους εγχώριας τηλεόρασης ξέσπασµα. «Είσαι ένα τίποτε» φώναζε ο µειλίχιος «πατερούλης» των υπερήφανων Θεσσαλονικέων, ο Ζορό των Μακεδόνων, ο έµπειρος των τηλεπαραθύρων, στον συνυποψήφιό του. Ποιες εκλογές, ποια πολιτικά διλήµµατα, ποιος «Καλλικράτης», ποιος θυµάται τι πάνω στην τηλεθολούρα. Μήπως αυτός είναι ο στόχος; Εδώ ο δήµαρχος της πόλης που ξαναζητά την ψήφο των πολιτών φώναζε από την εκποµπή των Καµπουράκη – Οικονοµέα σε δυσαρεστηµένη κάτοικο των Αθηνών «να φύγει, να αλλάξει πόλη». Το σποτάκι κάνει καριέρα στο Ιντερνετ, αλλά αυτό που έχει σηµασία είναι ότι υπάρχει η βαθιά πεποίθηση των πολιτικών αρχόντων ότι αρκεί η φωτογένεια. Κάτι θα ξέρουν.

Το χειρότερο είναι ότι ήρθε να στρίψει το µαχαίρι στην πληγή του δηµότη η εκποµπή του Παύλου Τσίµα, που παρουσίασε παραµυθένιους δήµους του εξωτερικού. Της Σόλνα έξω από τη Στοκχόλµη για παράδειγµα, όπου οι δηµοτικοί άρχοντες συνεργάστηκαν ανεξαρτήτως συνδυασµού για να τους µεταµορφώσουν από φτωχούς σκουπιδότοπους σε υπερσύγχρονες πόλεις, όπου οι δηµότες πληρώνουν ανεξαιρέτως τους φόρους τους, µέρος των οποίων εισπράττει ο δήµος για να κάνει σχολεία, να προσφέρει γεύµατα στους µαθητές, να κάνει έργα επεξεργασίας των σκουπιδιών, τα οποία καταλήγουν να παράγουν ενέργεια προσφέροντας θέρµανση και φως στους δηµότες.

Πώς να κατανοήσει ο έλληνας πολίτης αυτόν τον άλλο κόσµο; Κι όµως. Ελληνες δηµοτικοί σύµβουλοι στους παραµυθένιους δήµους της Σουηδίας µιλούν στον φακό για τα σπουδαία που πέτυχαν, για τους δηµότες που συνεργάζονται. Λες και κατέβηκαν από τον Αρη.

Κάπως έτσι θα αισθάνθηκε και ο Λευκαδίτης που έζησε στη Σουηδία και προσπάθησε να πράξει όσα είχε µάθει εκεί στον µικρό δήµο που εξελέγη δήµαρχος. Πλέον έχει µόνο την πίκρα τού να καταθέσει.

Τι είναι οι δήµοι στην Ελλάδα; «Η αποκέντρωση της διαφθοράς και ο πολλαπλασιασµός των ελαττωµάτων. Και πώς είναι δυνατόν να µη συµβαίνει αυτό όταν υπάλληλοι της εφορίας είναι υποψήφιοι, όταν αστυνοµικοί είναι υποψήφιοι, όταν υπάλληλοι της πολεοδοµίας εκλέγονται δηµοτικοί σύµβουλοι» θα πει ο δήµαρχος του µικρού δήµου της Λευκάδας.


Εξωφρενικό παζλ ασυναρτησίας

Ακόµη αντιλαλούσαν οι οθόνες από τις φωνές των υποψηφίων για την Περιφέρεια Θεσσαλονίκης στο δελτίο του Μega, όταν ο Παναγιώτης Φασούλας που αποχωρεί από τον Δήµο Πειραιά δήλωνε στον φακό της «Ερευνας» ότι «άκουγα πολιτικούς από την κεντρική πολιτική σκηνή να ωρύονται να µη γίνει καµιά πρόσληψη, όταν γνώριζα ότι οι ίδιοι είχαν παρέµβει για να γίνουν µέχρι και 2.500 χιλιάδες προσλήψεις στον δήµο. Αυτό είναι νοσηρό». Η πρώτη, κεντρική ψηφίδα σε αυτό το εξωφρενικό παζλ της ασυναρτησίας και της βαθιάς, ελληνικής πίκρας µπήκε στο δελτίο των 20.00 του Μega µε τη «συζήτηση» των υποψήφιωνπεριφερειαρχών Θεσσαλονίκης και ολοκληρώθηκε µε την «Ερευνα» του Παύλου Τσίµα, απ’ όπου δεν έλειψε ούτε η πινελιά εκ των εταίρων της Ε.Ε., που ό,τι κι αν γίνει θέλουν «να µην αλλάξει πολιτική η Ελλάδα». Ν’ αλλάξει; Αντε καλέ, τέτοιο θέαµα πού θα το βρούµε!