Ανθρωποι εν πολέµω

Ξενίζει η πρόκριση του θέµατος «πόλεµος» ως πεδίο ιστορικής δοκιµασίας; Δεν θα ‘πρεπε, ερωταπαντά στο κείµενο της οµιλίας του πανηγυρικού της ηµέρας που εκφώνησε ανήµερα του Αγίου Δηµητρίου και της γιορτής του ο οµότιµος καθηγητής Δ. Ν. Μαρωνίτης, ειδικά τους ανθρώπους της δικής του γενιάς. Γιατί οι νεώτεροι και νεώτατοι δεν έχουν σχετική προσωπική εµπειρία. «Ευτυχώς για τους νεώτερους που δεν έχουν προσωπική εµπειρία» έσπευσε να διευκρινίσει ο οµιλητής, για να το αµφισβητήσει όµως καθώς «ουδέν καλόν αµιγές κακού, στον βαθµό που το προνόµιο αυτό συνεπάγεται και κάποιου είδους βιωµατική και πολιτική στέρηση». Βιωµατικά και πολιτικά «στερηµένοι» η πλειονότητα των µελών του πολυπληθούς ακροατηρίου του καθηγητή Δηµήτρη Μαρωνίτη στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήµιο Θεσσαλονίκης χειροκρότησαν συγκινηµένοι στο τέλος της οµιλίας του µε τίτλο «Ανθρωποι εν πολέµω» την εµβληµατική µορφή του καθηγητή και κράτησε ο καθείς αυτό που κατάλαβε από το κείµενο και τις αποστροφές του.

Είτε το δάνειο του τίτλου από το οµότιτλο αφήγηµα του Ούγγρου Αντρας Λάτσκο, είτε τις αναλυτικές αναφορές στον «ιλιαδικό πόλεµο» (από τον µεταφραστικό άθλο του καθηγητή στα οµηρικά έπη), είτε τον Δείµο (τον οµηρικό «τρόµο» – γιο του πολέµου), τον φόβο, τη µήνι και την έριδα που χαρακτηρίζει τους ήρωες κάθε πολέµου, είτε το «αντισυµβατικό – έως παραβατικό», κατά τον καθηγητή, τέλος της Ιλιάδας, όπου σε αντίθεση µε κάθε ηρωική αφήγηση «ο πόλεµος απολήγει χωρίς νικητές και ηττηµένους». Ο κάθε πόλεµος, κάθε εποχής …