Βία απάνθρωπη

Τα πάντα γύρω σε πληγώνουν, σου µαυρίζουν την ψυχή. Ελάχιστες οι ευχάριστες, φιλικές στιγµές. Ο,τι βλέπεις, ό,τι διαβάζεις, ότι υφίστασαι προσωπικά, σε βουτάει στην απελπισία. Διαβάζεις για τη σχολική βία, από το νηπιαγωγείο ακόµα, µέχρι το δηµοτικό και το γυµνάσιο. Ευάλωτα, ευαίσθητα, άτολµα, συνεσταλµένα, µοναχικά παιδιά πέφτουν θύµατα σκληροτράχηλων συµµαθητών τους, µε ξυλοδαρµούς, κακοποιήσεις σωµατικές ή λεκτικές, προσβολές και, το απεχθέστερο, βιντεοσκοπούνται µε τα κινητά, εν πλήρη αδιαφορία και γέλωτες από παρόντες «νταήδες» αγόρια και κορίτσια. Δάσκαλοι και γονείς, λέει, αδυνατούν να επέµβουν; Γιατί; Ποιος ο ρόλος του σχολείου; Μόνο «µάθε παιδί µου γράµµατα» και όχι και διάπλαση µιας ανθρώπινης πολιτισµένης προσωπικότητας, που ανέχεται τη διαφορετικότητα και συνυπάρχει µαζί της αλληλέγγυα; Διαποµπεύσεις, ταπεινώσεις, εξευτελισµοί και µέσω του Διαδικτύου οδηγούν νέα παιδιά στην αυτοκτονία και οι θύτες γλεντούν τις «επιτεύξεις» τους. Εκδίκηση ανερµάτιστη, σκληρότητα απάνθρωπη. Ενας κόσµος βίαιος µας κυκλώνει, µας απωθεί στο «εσύ κι ο εαυτούλης σου», µας αποξενώνει απ’ τους άλλους, απ’ τον πλησίον. Μαύρα µαντάτα καθηµερινά φτάνουν από τις γειτονιές του άλλοτε κέντρου της Αθήνας, Αγιο Παντελεήµονα, Οµόνοια… µε επιθέσεις από δεκαπεντάχρονα µολυσµένα ψυχικά απ’ τον επάρατο υπερεθνικισµό εναντίον µεταναστών, από εξαθλιωµένους µετανάστες εναντίον οµοεθνών τους και πάει λέγοντας. Ετσι θα συνεχίσουµε, «µοιραίοι και άβουλοι αντάµα» χωρίς λύσεις, χωρίς ελπίδα;

Μια µόνο αύρα ανθρώπινης συγκίνησης, αλληλεγγύης, συµπόνοια απ’ τα έγκατα ορυχείου της Χιλής όπου είχαν εγκλωβιστεί 33 µεταλλωρύχοι, µας ήρθε µε τη συγκινητική διάσωσή τους.

Να ‘ναι καλά!