Νέοι Δίσκοι

Μια ροκ εν ρολ αποκάλυψη
Της Μαρίας Μαρκουλή

Υπερβολές; Τι θα ήταν ο κόσµος χωρίς αυτές. Θα ήταν βαρετός, ψητό στον φούρνο χωρίς αλάτι.

Οταν λένε πως οι Βlack Crowes είναι η µεγαλύτερη ροκ εν ρολ µπάντα στον πλανήτη, µπορεί να είναι υπερβολή, µπορεί να είναι αλήθεια, µπορεί να είναι το ψητό που λιγουρεύεσαι.

Μην επιστρατεύεις λογική, επιχειρήµατα, σοφίες και τις γνώσεις που φυλάς για να λειώσεις τον αντίπαλο. Μόνο τους σιελογόνους αδένες – αυτό το ροκ εν ρολ εννοώ, να σου τρέχουν τα σάλια.

Δεν το είχα δει να έρχεται, ήµουν προετοιµασµένη για δύο CD µε τα καλύτερά τους. Καλό, δεν λέω, αλλά αυτό που έχουν ετοιµάσει οι αδελφοί Ρόµπινσον και η παρέα είναι πέρα από τα τετριµµένα, ένα διπλό CD-φωτιά. Ανακάλυψαν ξανά τους εαυτούς τους; Οχι, και ούτε χρειάστηκε κάτι τέτοιο.

Φτάνουν στ’ αυτιά σαν µια µπάντα-κεραυνός, µε ακουστικές κιθάρες και ηλεκτρισµό στο φουλ – δεν ξέρω πώς αλλά γίνεται, έτσι όπως παίζουν τα κοµµάτια µέσα στο στούντιο. Σαν να βαφτίζεσαι µαζί µε το γκρουπ από την Ατλάντα σε µια καινούργια µυστήρια ενέργεια που σε περιµένει από την αρχή, από το σηµείο που αρχίζουν τα όργανα στο «Jealous again», τη στιγµή εκείνη που θα αναρωτηθείς: καλά, αυτοί δεν ήταν που πήγαιναν να το διαλύσουν;

Τα «Remedy» και «She talks to angels» και τα πιο γνωστά τραγούδια είναι µέσα, αλλά εκεί που ο Chris (φωνή)

και ο Rich (κιθάρα) µε την πιο καλή κοµπανία τους (αναφέρω απλώς τον Luther Dickinson φωνή/κιθάρα στους Νorth Μississippi Αllstars και εξέχον µέλος των Μαύρων Κορακιών) αρχίζουν να τσιµπολογάνε στο ρεπερτόριό τους είναι που γίνεται το µεγάλο πάρτι. Τραγούδια «κρυµµένα» από πιο παλιά στους δίσκους τους, σε στυλ «αποκάλυψη τώρα». Θα δακρύσεις από χαρά.

Σηµαντικό: αν το αγοράσεις ψηφιακά, καλά θα κάνεις, µια χαρά είναι. Το CD όµως του «Croweοlogy» είναι από εκείνα που ανοίγεις και θέλεις να χωθείς µέσα για ώρα, αυτές τις θολές νύχτες του φθινοπώρου. Τότε που πέφτουν τα φύλλα, τα δέντρα ψιθυρίζουν και τα κοράκια ντύνονται χίπηδες του δάσους και ανάβουν φωτιές. Τις υπόλοιπες ιστορίες τις λένε οι Βlack Crowes στο http://www.blackcrowes.com/2010/.

Πιστέψτε τες όλες.

LΙΝΚ www.mariamarkouli.blogspot.com
Θόρυβος να γίνεται

§ Η ιδέα µου είναι ή το «Radioactive» των Κings Οf Leon θα µπορούσαν να το είχαν γράψει οι U2;

§ Τρελός χαµός µε το «Βarbra Streisand» των Duck Sauce.

Αν στο έλεγαν ότι θα χόρευες µε τη θεία Μπάρµπρα στα κλαµπ θα το πίστευες; Αν σου το έλεγε ο Αρµαντ Βαν Χέλντεν όµως; http:// www.myspace.

com/ducksaucenyc § Rye-Rye στο Sunshine. Και ποιος άλλος είναι εδώ; Η Μ.Ι.Α., που πάει παντού. Οµορφο σαν ποδήλατο (http:// www.youtube.com/ watch?v= Νsrygut8Χ6U)

§ Sleigh Βells στο «Ιnfinity Guitars». Παίζεται και έτσι το µπέιζµπολ. Με τσαµπουκά και κιθάρες. Τι εννοώ;

Εδώ: http://vimeo. com/15115149 § Το «Fuck Υοu» του Cee-Lo Green – συνθέτης, παραγωγός, τραγουδιστής, Gnarls Βarkley και ό,τι άλλο. Απόλαυσε το βίντεο http:// www.myspace.

com/ceelogreen, περιµένοντας το άλµπουµ.


Παλιές αγάπες…

Αν αγαπάς τον Lou Reed, απόδειξέ το. Ο Rich Ηopkins µε τους Luminarios στο «Εl otro lado» (Βlue Rose)

το κάνει, όχι µόνο τραγουδώντας σαν εκείνον – µιλώντας πιο πολύ, εννοώ – αλλά και µε το «Lou Reed», το τραγούδι στο οποίο όµως τον πρώτο λόγο στη φωνή έχει η Lisa Νovac. Κιθάρες µε την αύρα της ερήµου και λάτιν πνευστά, τραγούδια περιπλάνησης και νύχτες σε µοτέλ, προσπερνώντας κάκτους, τεκίλες και παράξενα ερπετά που σε κοιτάνε σα να λένε «ξαναπαίξτο αυτό – µας αρέσει εδώ στην άλλη πλευρά (την άγρια)

του δρόµου».

Ο Μark Chadwick έρχεται από τις τάξεις των Levellers, αλλά αυτό δεν είναι κάτι που πρέπει να σας κρατήσει µακριά από τον πρώτο σόλο δίσκο του, το «Αll the pieces» (Stay Βy Records) που έχει βάσεις στη φολκ α λα αγγλικά, µε συνεργασίες και τίµιες προθέσεις. Λουλούδια, τραγούδια και εµπριµέ ρεφρέν. Βγήκαν όλα στην επιφάνεια µε το που έκοψε ο Chadwick τα σχοινιά που τον κρατούσαν δεµένο στο γκρουπ του ξεφαντώµατος. Κίνηση σωστή και ανάλαφρη σαν να χορεύει µπαλέτο.


… νέα όπλα

Οι Υoung Guns διασκεύασαν Αrcade Fire στο Ρέντινγκ και αυτό προκάλεσε το σχετικό σούσουρο στο Ιντερνετ. Με το «Αll our kings are dead» (Live Forever) µετά, πιάνουν πόστα και εξαπολύουν κιθαριστική, ηλεκτρική επίθεση, αλλά τα πιο πολλά πυρά είναι άσφαιρα, ενώ οι ίδιοι ακολουθούν περπατηµένο δρόµο. Μια τρυφερή καρδιά χτυπάει κάπου κάπου, όπως στο «Winter Κiss», θες κι άλλα όµως για να ψηθείς.