Λικνίστηκε, χόρεψε, θρήνησε, ψιθύρισε

Γίνεται να καταλάβεις το αίσθηµα ενός τραγουδιού όταν δεν καταλαβαίνεις γρι από τους στίχους; Οσοι βρεθήκαµε στο Παλλάς – και ήµασταν πολλοί – φύγαµε µε εκείνο το αίσθηµα που σε κάνει να κατεβαίνεις τα σκαλιά χοροπηδηχτά, έχοντας φρέσκια την ωραιότατη ψιλόλιγνη φιγούρα της Πορτογαλίδας Μαρίζας στο µυαλό µας.

Η Μαρίζα έχει γίνει γνωστή ανά τον κόσµο ως «η νέα και πιο αξιόλογη φωνή των πορτογαλέζικων φάντος» αλλά αυτό είναι απλά µια πληροφορία που τείνεις να την ξεχάσεις όταν τη δεις. Σε συνεπαίρνει κάτι άλλο: Η δύναµη, η χάρη, το χιούµορ, η επικοινωνιακή ικανότητα αυτού του πλάσµατος που είναι κάτι πολύ παραπάνω από µια ωραία φωνή.

Αεικίνητη, γεµίζει τη σκηνή καθώς λικνίζεται, χορεύει, θρηνεί ή ψιθυρίζει χωρίς να αφήνει δευτερόλεπτο που να µην έχει επαφή µε τον κόσµο: «Θα σας εξηγήσω ορισµένες λέξεις», έλεγε κοιτώντας την πλατεία, «γιατί είναι λέξεις κλειδιά για να καταλάβετε για τι µιλάει το τραγούδι. Τα φάντος µοιάζουν µε τα µπλουζ και µε τα δικά σας ρεµπέτικα. Εκφράζουν έναν ολόκληρο λαό και η ρίζα τους βρίσκεται στην λέξη fate – πεπρωµένο».

Πλαισιωµένη από µια µικρή ορχήστρα (κλασική κιθάρα, πορτογαλέζικη κιθάρα, ντραµς, πιάνο και ενίοτε ένα σαξόφωνο) µας ξενάγησε στα παλιά φάντος που αγάπησε ως παιδί (στα πέντε της τραγουδούσε στην ταβέρνα του πατέρα της) αλλά και νέα της τραγούδια από το «Τerra».

Κι όλα αυτά µε τα µάτια της προσηλωµένα στις αντιδράσεις µας – πάντα µε ισορροπία τεχνικής και αισθήµατος.