Χειµέρια τα πράγµατα

Αργία µήτηρ πάσης κακίας. Είπα να ξεκουραστώ µια µέρα κι άνοιξα ύστερα από καιρό την τηλεόραση. Αρχισε και το χειµερινό πρόγραµµα, είπα να τους κάνω σεφτέ. Χάρηκα την κυρία Μπακογιάννη στο γυαλί. Ισως είχα να την δω πολύ καιρό. Ισως, και περισσότερο, που µε τα λίγα ελληνικά που ξέρω, την βρήκα σωστά µελετηµένη και κάπου δίκαια τοποθετηµένη, αλλά να µην µπορώ να ξεχάσω τους καιρούς που διαλαλούσε στα µπαλκόνια στεντορεία τη φωνή:

– «Μόνο µε τον Κώστα τον Καραµανλή µπορεί η Ελλάδα να πάει µπροστά. Το µέλλον είναι µόνον ο Κώστας Καραµανλής και µόνον ο Κώστας ο Καραµανληηηηηηηηηής». Τι Μεγάλο τον τελάλιζε, τι Απαραίτητο, τι Μόνο. Ισως να είχε γνώση του στίχου του Αλεξανδρινού…

… όµως δεν µας γελά το Απαραίτητος, το Μόνος, το Μεγάλος. και απαραίτητος, και µόνος, και µεγάλος αµέσως πάντα βρίσκεται κανένας άλλος. (Προσέξτε στον ποιητή πότε τα κεφαλαία εκπίπτουν σε πεζά. Πεζότατα.)

Στο ίδιο πάνελ και ο κύριος Πάγκαλος. Λίγο κάλµα, περιέργως. Ισως γιατί ήταν πολύ ελεύθερη η βραδιά, χωρίς κανόνες, και ο κύριος αντιπρόεδρος επιζητεί τους κανόνες µόνο και µόνο για να αποτελέσει την εξαίρεση.

Βρήκα πολύ κοµψό που όποτε καλεί ο κύριος Χατζηνικολάου έναν νεοδηµοκράτη πρώην υπουργό, για να µην φανεί εχθρός, παίρνει και την κυρία Μακρή από δίπλα να του βγάζει τα κάρβουνα απ’ τη φωτιά. Οπως προχθές, µε τον κύριο Πάνο Παναγιωτόπουλο ο οποίος θεωρεί πως…

Ασπρα δόντια και ζελέ κάνουν τον εχθρό πουρέ. Σε µια στιγµή απελπισίας, έριξα και µια µατιά και στον Μεγάλο Αδερφό. Η Φρίκη και το Ερεβος, µε λεντοκουρτίνες το Κιτς, µε στρόµπο και ροµποτικά η Κόλαση, µε φωτοσωλήνες, γκόµπος περιστρεφόµενα το Κακό µε µίρορ λάιτ και φώτα νέον, παµπάλαια πρόσωπα µε κανόνι ανελέητο στα µούτρα. Ξανθές µε φουφούλες και τα ψεύτικα τα στήθια τα µεγάλα αδύνατον ποτέ να στάξουν γάλα. Μια κυρία ώριµη µε κούρεµα Μιρέιγ Ματιέ (για τους παλαιότερους) ανοιχτή λεκάνη και ορθάνοιχτο στόµα απύλωτο, κοινώς µια γλωσσοκοπάνα του κερατά, ένας που δηλώνει επαναστάτης γιατί βγάζει τα φρύδια του, (δεν πά’ να βγάζει και τα µάτια του, τι µε νοιάζει, δικά του είναι ότι θε τα κάνει). Βέβαια, να το πούµε κι αυτό. Η κυρία Κοροµηλά ήταν και αδυνατισµένη και όµορφη και προπαντός ήσυχη. Δεν είχε αυτό που την άκουσα πέρσι σε µια τηλεόραση στην καφετερία να βγάζει την τσιρίδα «Το Γκριιιιιιιιιιιιιικ Αϊντοοοοοοοοοοοοοοοοολ». Τρία ποτήρια σπάσανε από µόνα τους απ’ τον υπέρηχο. Γιατί και το ποτήρι άνθρωπος είναι κι αυτό. Εχει νεύρα και σπάει. Αλλά τι να το κάνεις όταν παρουσιάζεις ένα υπερµέγεθες σκωρ µε γκλίτερ (το σκωρ, του σκατός, απαντάται για πρώτη φορά στον Οµηρο, και εδώ ελπίζω όχι για τελευταία).

Να πούµε και κάτι καλό. Είδα λίγο από «Μάστερ Σεφ». Συµπαθώ πολύ τον κύριο Λαζάρου κι εδώ είδα πως έχω µάλλον δίκιο. Και οι άλλοι δύο όµως σεφ πολύ καλοί και, πράγµα σπάνιο για την τηλοψία, ανθρώπινοι. Το µεγάλο ατού της εκποµπής όµως χωρίς καµία συζήτηση είναι «και σε πρώτη τηλεοπτική εξαφάνιση, η κυρία Ευγενία Μανωλίδου».

Καλό χειµώνα.

(Επίσης θα ήθελα να πληροφορήσω τον κύριο Σαµαρά ότι δεν γιορτάζει κανείς που το ΠΑΣΟΚ είναι ένα χρόνο στην εξουσία. Ολοι γιορτάζουν τον ένα χρόνο χωρίς τη Νέα Δηµοκρατία).