Οι ζωές των άλλων

Η ΛΙΒ ΟΥΛΜΑΝ θυμίζει σε συνέντευξή της στην «Βerliner Ζeitung» τη συνάντηση του Ινγκμαρ Μπέργκμαν με τον Γούντι Αλεν στη Νέα Υόρκη: «Ο Γούντι είναι τόσο διαφορετικός μακριά απ΄ τις κάμερες. Εφτασε με μία λιμουζίνα… Μπήκε στο δωμάτιο του Ινγκμαρ, όπου έκανα τις συστάσεις, αλλά δεν έβγαλε μιλιά! Δύο ιδιοφυΐες στέκονταν αντικρυστά για ώρα, χωρίς να μιλάνε. Κάθησαν μετά για φαγητό. Ο Ινγκμαρ πήρε κεφτεδάκια, το ίδιο έκανε και ο Γούντι. Ο,τι έκανε ο πρώτος, το συνέχιζε ο δεύτερος. Στο τέλος ο Γούντι μπήκε στη λιμουζίνα, μου έπιασε το χέρι, αναστέναξε και είπε “Ευχαριστώ, Λιβ!”. Με το που μπήκα στο σπίτι μου αργότερα το βράδυ δέχτηκα ένα τηλεφώνημα από τον Ινγκμαρ, που έλεγε “Ευχαριστώ, Λιβ!”».

ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ του «Ο άνθρωπος με το χρυσό άγγιγμα», ο Σίνκλερ Μακέι επιχειρεί ένα κρας τεστ μεταξύ των ηθοποιών που ενσάρκωσαν τον Τζέιμς Μποντ: «Στον “Δρα Νο” ο Σον Κόνερι παίζει σαν να κάθεται σ΄ αναμμένα κάρβουνα. Σε ορισμένες σκηνές η ερμηνεία του βρίσκεται στα όρια του ενοχλητικού… Ο Μπρόσναν μπήκε στο πετσί του ρόλου καλύτερα από τους υπόλοιπους “συνεχιστές”, αν και το παράκανε με τις ναρκισσιστικές εξυπνάδες. Η σειρά ξαναβρήκε τον ρυθμό της με τον ευφυή Ντάνιελ Κρεγκ στο “Καζινό Ρουαγιάλ”, την καλύτερη ταινία του είδους εδώ και δεκαετίες. Το σίκουελ, όμως, “Quantum of Solace”, δεν σπατάλησε απλώς το ταλέντο του Κρεγκ. Αποδείχτηκε μία πρόχειρη και αδιάφορη ταινία».