Το Πνεύμα του Τόνου

Ρέστια
Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Τέλος η µερική αυτή αγρανάπαυση. Καλό χειµώνα.

Παρακολουθώντας ως επαγγελµατίας θεατής (φέτος θητεύω για τεσσαρακοστή χρονιά σ’ αυτό το άθληµα) τα πολιτιστικά δρώµενα του θέρους µε εµφανή την κρίση και τη δυσχέρεια του µεγάλου λαϊκού κοινού να απολαύσει τα σοβαρά αλλά και τα ελαφρότερα θεάµατα και ακροάµατα που περιφέρονται ανά την επαρχία και τα αθηναϊκά πέριξ νιώθω, έτσι ενστικτωδώς, υποδορίως κάτι σαν αυτό που οι παλιοί ναυτικοί ονόµαζαν «Ρέστια». Ρέστια είναι η κατάσταση, η άκρως επικίνδυνη της θάλασσας και µάλιστα της ανοιχτής, όπου η επιφανειακή ηρεµία και γαλήνη παραπλανά τους ψαράδες και τους καραβοκυραίους των εµπορικών και των επιβατηγών πλοίων έτσι ώστε αµέριµνοι (όταν είναι απληροφόρητοι ή αλαζόνες) ανοίγονται και ταξιδεύουν όταν κάτω από τη γαλήνια και τάχα ατάραχη επιφάνεια κυκλοφορούν θανατηφόρες δίνες, ρούφουλες που όταν πέσει πάνω τους σκαρί το καταπίνουν.

Είναι µια ύπουλη κρυψίνοια της θαλασσινής «ηθικής».

Θα έλεγα ένα πισώπλατο µαχαίρωµα.

Ενα είδος ρέστιας νοµίζω ότι απειλεί ως παράπλευρο χτύπηµα και τα πολιτιστικά µας πράγµατα. Κάτι υπόγειο, κρυφό καιροφυλακτεί και αλίµονο σε όσους αφελείς δεν τον αντιµετωπίσουν.

Οι χορηγοί σπανίζουν, το κράτος σφυρίζει κλέφτικα, ο κόσµος δεν έχει λεφτά (αλήθεια τα εισιτήρια κινηµατογράφου, θεάτρου, συναυλιών γίνονται δεκτά ως αποδείξεις;), οι τηλεοπτικοί σταθµοί νηστεύουν, οι δισκογραφικές εταιρείες έχουν σαρακοστή, οι δήµαρχοι (απλοχέρηδες κάποτε και µάλιστα σε προεκλογική περίοδο) σηκώνουν τα χέρια.

Η ρέστια στον πολιτισµό µας, η δίνη, χαίνουσα αναµένει τα καραβάκια που πάνε µε τέτοιο καιρό.