Ξένοι μάστορες – μεγάλα ραντεβού

Ποια είναι η αληθινή φωνή του συγγραφέα; Αυτή που ξεπηδά από το δωμάτιό του, από τον εκδότη του ή από τον βιογράφο του; Πού οδηγεί έναν συγγραφέα ο φόβος του θανάτου; Τέτοια ουσιαστικά ζητήματα θα θέσουν ο Βλαντίμιρ Ναμπόκοβ, ο Κάρβερ, ο Κουτσί, ο Εκο με τα βιβλία τους που αναμένονται στα ελληνικά τον φετινό χειμώνα. Αλλά και γενικότερα, οι καινούργιοι τίτλοι στον ανθηρό χώρο της ξένης λογοτεχνίας δείχνουν ότι τουλάχιστον για το πρώτο εξάμηνο της νέας σεζόν η οικονομική κρίση δεν θα χτυπήσει την ποιότητα αλλά μόνο την ποσότητα της νέας σοδειάς.

Ετσι θα διαβάσουμε το Πρωτότυπο της Λώρας (Πατάκης), δηλαδή το σχέδιο μυθιστορήματος που άφησε πίσω του πεθαίνοντας το 1977 ο πατέρας της Λολίτας, με την επιθυμία να το καταστρέψουν οι κληρονόμοι του. Ομως ο γιος του Ντμίτρι Ναμπόκοβ αποφάσισε τελικά να σώσει τις 138 καρτέλες που το απαρτίζουν και που έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον όχι τόσο ως αφήγημα όσο ως το τελευταίο έργο, παράξενο και μελαγχολικό, ενός μεγάλου δάσκαλου.

Πρωταγωνιστεί ένας συγγραφέας και νευρολόγος, ο οποίος ασκείται στην αποχώρησή του από τα εγκόσμια, «σβήνοντας» λίγο λίγο τον εαυτό του, και πρώτα τα δάχτυλα των ποδιών του τα οποία κόβει! Παράλληλα θα διαβάσουμε τους Αρχάριους του Ρέιμοντ Κάρβερ (Με ταίχμιο), άλλο ένα βιβλίο που προκάλεσε πολεμική διότι σκιάζει (;) τον μύθο ενός συγγραφέα που είχε ξεχωρίσει ως μάστορας του υπαινιγμού. Πρόκειται για την ακατέργαστη- «αλογόκριτη» κατ΄ άλλους- εκδοχή τού Για τι πράγμα μιλάμε όταν μιλάμε για αγάπη (Απόπειρα), της κορυφαίας δηλαδή συλλογής διηγημάτων του. Εδώ, χωρίς πλέον τις ριζικές επεμβάσεις του επιμελητή και μέντορά του Γκόρντον Λις, η φωνή του Κάρβερ ακούγεται 22 χρόνια μετά τον θάνατό του, αβέβαιη αλλά τελικά όχι τόσο διαφορετική. Αυτά τα ζητήματα μοιάζει να τα είχε προβλέψει ο νοτιοαφρικανός νομπελίστας Τζ. Μ. Κουτσί, ο οποίος στο Θέρος: σκηνές από την αγροτική ζωή (Μεταίχμιο) παίζει με τη διαμόρφωση της ίδιας του της βιογραφίας στη δεκαετία του ΄70. Και μέσω των ηρώων του, εκμαιεύει για τον εαυτό του την εικόνα ενός χαρακτήρα σεξουαλικά αυτιστικού και κοινωνικά απροσάρμοστου που αντιπαλεύει την κλειστοφοβική, αντιποιητική, φαλλοκρατική κοινωνία του τόπου του. «Δεν θέλουμε να πεθάνουμε γι΄ αυτό μας αρέσει ό,τι (θεωρούμε πως) δεν έχει όρια· γι΄ αυτό έχουμε αδυναμία στους καταλόγους που καθιστούν κατανοητό το άπειρο», λέει απ΄ την πλευρά του ο Ουμπέρτο Εκο. Αφορμή, το καινούργιο του βιβλίο Η ομορφιά της λίστας (Καστανιώτης) που κι αυτό θα προκαλέσει τον προβληματισμό μας τους ερχόμενους μήνες.