…και η κριτική της αμερικανικής νοοτροπίας

Οι αφορισμοί του Βόνεγκατ παρακολουθούν όλη τη δράση τουΚυανοπώγωνα.Σταχυολογούμε τους πιο ερεθιστικούς. «Οι Ιάπωνες είναι εξίσου υπεύθυνοι με τους Γερμανούς για τη μετατροπή των Αμερικανών σε ένα τσούρμο μαλακισμένων, χρεοκοπημένων μιλιταριστών. Κατάντια για έναν λαό που μισούσε ειλικρινά τον πόλεμο μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο…» *«Εχω σιχαθεί τους ανθρώπους που καυχώνται ότι επέ-ζησαν. Εννιά φορές στις δέκα είναι είτε κανίβαλοι είτε δισεκατομμυριούχοι» *«Μην εμπιστεύεσαι ποτέ επιζήσαντα, τουλάχιστον μέχρι να μάθεις τιέκανε για να γλιτώσει» *«Η πιο διαδεδομένη αρρώστια στην Αμερική είναι η μοναξιά» * «Πάρα πολλοί από τους πολίτες αυτής της χώρας φαντάζονται ότι ανήκουν σε έναν ανώτερο πολιτισμό κάπου αλλού, και αντιμετωπίζουν τους υπόλοιπους ως υπάνθρωπους ιθαγενείς» *«Στην καρδιά του αμερικανικού μύθου της αυτοβελτίωσης βρίσκεται ένα πικρό αστείο: ότι η γνώση είναι ένα βουνό από σκουπίδια τα οποία επεξεργάζονται τα ονομαστά πανεπιστήμια με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Ο αληθινός θησαυρός που σου προσφέρουν αυτά τα ιδρύματα είναι η ισόβια ιδιότητα μέλους σε μια μεγάλη, σεβάσμια, τεχνητή, οικογένεια» *«Εκείνο που έχει τη μεγαλύτερη σημασία στην επαγ-γελματική ζωή τού καλλιτέχνη δεν είναι ούτε η πρώτη του ατομική έκθεση, ούτε τα πολλά λεφτά, ούτε η συντροφικότητα των ομοτέχνων, ούτε ο έπαινος της κριτικής, αλλά η δυνατότητα να μένει μόνος με τα υλικά της τέχνης του και να μπορεί να περνά μπογιά στον καμβά του» *«Ενας καλλιτέχνης που κατέχει την τεχνική δεν θα μπορέσει να πλησιάσει το μεγαλείο αν υμνεί μόνο τη στιγμή· αν του λείπει το σθένος, η σοφία ή ίσως το ταλέντο να υπαινιχθεί ότι ο χρόνος είναι ρευστός, ότι η ζωή δεν είναι ποτέ ασάλευτη» *«Ποιον να λυπάσαι περισσότερο;

Εναν συγγραφέα που τον συλλαμβάνει και τον φιμώνει η αστυνομία ή έναν συγγραφέα που ζει σε καθεστώς πλήρους ελευθερίας και δεν έχει πια τι να πει;».