[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Στα ξένα χέρια

Αυτή η φωτογραφία του εργοστασίου της ΔΕΗ στα χτεσινά «ΝΕΑ» µού θύµισε τα τσιµέντα στον Βόλο. Δεν µοιάζουνε όλα αυτά της βαριάς βιοµηχανίας, κι ας είναι άσχετα µεταξύ τους; Καµινάδες τεράστιες, άσχηµα κτίρια, µια αίσθηση ασφυξίας µόνο που τα βλέπεις, είτε ρεύµα παράγουν είτε τσιµέντο.

Δεν έχει ακόµα βρεθεί τρόπος να αποκτήσουν όψη ευχάριστη, πάντως τα τσιµέντα στον Βόλο έχουν κάπως αλλάξει. Κατά πώς λένε οι ντόπιοι, δηλαδή, γιατί εγώ περαστική είµαι, αφότου τα αγόρασαν οι Ιταλοί (ποιοι Ιταλοί;

δεν ξέρω, κάποιοι Ιταλοί πάντως)

έβαλαν κάτι φίλτρα τεράστια, κι ενώ η όψη των εργοστα– σίων δεν άλλαξε καθόλου, άλλαξε ριζικά η όψη της παραθαλάσσιας Αγριάς που βρίσκεται δίπλα. Επί δεκαετίες δηλαδή όλος ο κόσµος, περαστικός και ντόπιος, νόµιζε ότι η Αγριά έχει σπίτια µε γκρίζους τοίχους και γκρίζες στέγες, όµως λίγα χρόνια µετά την πώληση του τσιµεντάδικου απεδείχθη ότι η Αγριά είχε σπίτια µε άσπρους τοίχους και κόκκινες στέγες.

Επιπλέον διαθέτει θάλασσα χρώµατος γαλανού, πράγµα που επίσης αγνοούσαµε, γιατί ουδείς τολµούσε να βουτήξει στον γκρίζο της βούρκο. Και βέβαια κανείς δεν θυµάται πια τον θρήνο που είχε πέσει όταν πουλήθηκε το εργοστάσιο στους Ιταλούς, τους κοπετούς για τον εθνικό πλούτο που πέρασε στα ξένα χέρια. Τα ξένα χέρια είναι µαχαίρια βεβαίως, αλλά και τα ελληνικά πνευµόνια που αναπνέουν τώρα καθαρότερο αέρα έχουν κι αυτά την αξία τους. Γι’ αυτό λέω κυρία Μπιρµπίλη, τι θα το κάνετε το βρωµερό αυτό εργοστάσιο; Δεν βρίσκετε τίποτα ξένα χέρια που µπορεί να το θέλουν, τίποτα ξένα κορόιδα που δεν θα ξέρουν τις ελληνικές πατέντες της νοοτροπίας πληρώνω πρόστιµα στην Ε.Ε. για να ρυπαίνω ελεύθερα, να καθαρίσει ο τόπος; Να γλιτώσουν τα έρµα τα παιδιά της περιοχής τα αναπνευστικά προβλήµατα;