Η πριγκίπισσα και ο επαναστάτης

Ο Αλέν Ντελόν και η Ρόμι Σνάιντερ, το ομορφότερο ζευγάρι εραστών της δεκαετίας του ΄60, έζησαν μια μακρά και θυελλώδη ιστορία αγάπης χωρίς αίσιο τέλος. Οταν ξεθύμανε το πάθος, η Ρόμι, η ηθοποιός που λατρεύτηκε από τον Βισκόντι, η ερωτευμένη γυναίκα που ρίσκαρε τα πάντα σε κάθε της σχέση, σημαδεύτηκε με τραγικό τρόπο για πάντα.

Η Ρόμι Σνάιντερ και ο Αλέν Ντελόν ήταν το ιδανικό ζευγάρι του τέλους της δεκαετίας του ΄50, και ένα από τα πρώτα μοντέρνα ζευγάρια της δεκαετίας του ΄60. Η σχέση τους κράτησε πέντε χρόνια και η φιλία τους δεν χάθηκε ποτέ. Υπερβολικά όμορφοι για τους οπαδούς του Νέου Κύματος, υπερβολικά τολμηροί για τους θιασώτες της αθωότητας της «Σίσυ», υπερβολικά νέοι για γάμο και υπερβολικά διάσημοι για να βγάζουν την αγάπη τους σεργιάνι κάτω από τις γέφυρες του Σηκουάνα. Ηταν όλα υπερβολικά. Νόμιζαν πως το σημαντικό ήταν η αγάπη. Ακόμη δεν γνώριζαν πως το τραγούδι της ιστορίας τους το είχε μόλις γράψει ο Μπρασένς μελοποιώντας ένα υπέροχο ποίημα του Αραγκόν: δεν υπάρχει ευτυχισμένος έρωτας.

Ο Αλέν Ντελόν γεννήθηκε σε ένα χωριό, το Σο, τον Νοέμβριο του 1935, σε μια Γαλλία ακόμη περήφανη και δημοκρατική. Γιος μιας διαλυμένης οικογένειας, ο μικρός Αλέν γνώρισε σύντομα σχολικές αποβολές και οικογενειακές θύελλες. Εφηβος σχεδόν ήταν αλεξιπτωτιστής στην Ινδοκίνα και μετά δούλεψε ως φορτοεκφορτωτής στην κεντρική αγορά του Παρισιού, Λεζ Αλ.

Γνώρισε τους καβγάδες, αγάπησε το μποξ και τους αγοραίους έρωτες. Ηταν ωραίος, άστατος, σαγηνευτικός, εραστής των μηχανών και της ζωής στο χείλος του γκρεμού. Εμφανίστηκε στον κινηματογράφο κατά τύχη και δεν άργησε πολύ να γίνει αστέρι. Η ερωτική του ζωή είναι γεμάτη κατακτήσεις. Αγάπες γνωστές στο κοινό, μυστικές ερωμένες, διάσημες γυναίκες, παιδιά, χωρισμοί. Οταν πέθανε η Ρόμι, ο Αλέν ομολόγησε πως αντιπροσώπευε 24 χρόνια της ζωής και της καρδιάς του. Τώρα έχει συμπληρώσει τα 75 και εξακολουθεί να είναι ένας ώριμος, γοητευτικός άνδρας.

Η Ρόμι Σνάιντερ γεννήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1938 στη Βιέννη, που βρισκόταν υπό την κατοχή των ναζί, από μια οικογένεια διάσημων καλλιτεχνών του κινηματογράφου και του θεάτρου. Μεγάλωσε με τον πόλεμο μέσα στους δρόμους αλλά και τον πόλεμο μέσα στο σπίτι της, ανάμεσα στους γονείς της. Σπούδασε σε καλά οικοτροφεία και ήταν μια κοπέλα όμορφη, επιμελής και φωτογενής. Η μικρή Ρόμι είχε μια εγγενή φυσικότητα στα πλατό, στο θέατρο. Στα 15 της έγινε ένα από τα πιο γνωστά πρόσωπα του ευρωπαϊκού κινηματογράφου. Στα 17 της, η εικόνα της Σίσυς, της θλιμμένης αυτοκράτειρας, την έκανε διάσημη σε ολόκληρο τον κόσμο. Εμοιαζε καταδικασμένη να είναι η Σίσυ, μια γλυκιά και ρομαντική πριγκίπισσα.

Εχοντας μόλις συμπληρώσει τα 18 συνάντησε κατά τύχη τόσο στον κινηματογράφο όσο και στη ζωή ένα νεαρό ηθοποιό, έναν πρωτόπειρο Γάλλο, ονομαζόμενο Αλέν Ντελόν. Η τύχη ανέλαβε να ενώσει τα αντίθετα. Η αγάπη μεταμόρφωσε τη ζωή τους.

Η πρώτη συνάντηση ήταν αδιάφορη. Η Ρόμι, μαζί με τη μητέρα της Μάγδα, έφτασε στο αεροδρόμιο του Ορλί. Εκεί τις περίμενε ο συμπρωταγωνιστής της στην ταινία «Χριστίνα». Η Ρόμι κοίταξε με ενδιαφέρον εκείνον τον τέλεια ντυμένο νεαρό, που φορούσε ακόμα και γραβάτα. Καλοχτενισμένος, νέος, όμορφος, πολύ σοβαρός και με ένα μπουκέτο κόκκινα τριαντάφυλλα. Εκείνη δεν μιλούσε γαλλικά, ο Αλέν Ντελόν δεν μιλούσε γερμανικά. Εκείνης της φάνηκε ένας παράξενος ενοχλητικός, εκείνου του φάνηκε μια έφηβη όμορφη, επιτηδευμένη και με μητέρα. Δεν κατάφεραν να τα βρουν.

Οι επόμενες μέρες πήγαν χειρότερα. Δεν ήταν πια ο σοβαρός και κομψός νέος του αεροδρομίου. Τώρα ήταν ατίθασος, κυκλοθυμικός, καχύποπτος, αχτένιστος, ξεκούμπωτος, ασυνεπής και με κάτι αδιαπέραστο. Οι πρώτες εβδομάδες του γυρίσματος δεν βελτίωσαν τις σχέσεις τους και οι συγκρούσεις ήταν σχεδόν ανυπόφορες. Κάτι συνέβαινε, οι δυο νέοι έδειχναν να μισούνται υπερβολικά.

Ολα άλλαξαν στη διάρκεια ενός ταξιδιού με τρένο προς τις Βρυξέλλες. Οι δύο ηθοποιοί ταξίδευαν μόνοι, για να παρευρεθούν στον ετήσιο Χορό του Κινηματογράφου στις Βρυξέλλες. Για πρώτη φορά μίλησαν χωρίς να καβγαδίσουν. Εκείνη είχε μάθει λίγα γαλλικά, εκείνος είχε γοητευτεί από το χαμόγελο εκείνης της καθωσπρέπει κοπέλας. Επρεπε να τη σώσει από την οικογένειά της. Επρεπε να την εμβολιάσει με λίγη επαναστατικότητα, ένα βαθμό διαφυγής από εκείνο τον κόσμο των αυτοκρατορικών βιολετών και των βαλς των σαλονιών. Χόρεψαν μια, δυο, τρεις, πολλές φορές. Κάθε φορά πιο κοντά, σε κάθε χορό πιο πρόσχαροι, πιο συνένοχοι.

Αμέσως μόλις τελείωσε η ταινία, εκείνη έπρεπε να επιστρέψει στην Κολωνία. Εκεί την περίμενε η ζωή μιας αστής, ήρεμη, οικεία, με τους περιπάτους της, τα γράμματα των θαυμαστών της Σίσυ, τα αυτόγραφά της, τη μελέτη των νέων ρόλων για το έπος της ρομαντικής αυτοκράτειρας… Φαντάστηκε το μέλλον της και αντιλήφθηκε ότι ήθελε να πει αντίο σε όλα αυτά. Προτιμούσε τις αποδράσεις της με τον Αλέν στις παριζιάνικες νύχτες. Την ίδια εκείνη νύχτα έκλεισε πτήση για το Παρίσι, κάλεσε τον Ντελόν και του είπε: «Αλέν, είμαι η Ρόμι. Βρίσκομαι στο Παρίσι, στο αεροδρόμιο, αν θέλεις μπορείς να έρθεις να με αναζητήσεις». Τίποτα δεν μπορούσε πλέον να σταματήσει τους δυο όμορφους και ελεύθερους ερωτευμένους.

Ηταν το ζευγάρι της εποχής, ο Τύπος τους ακολουθούσε, εκείνοι δεν απέκρυπταν τη χωρίς δεσμεύσεις αγάπη τους. Ο Ντελόν ήταν ο κατακτητής, ο μοντέρνος τύπος, ο σπουδαίος και επιθυμητός. Εκείνη ήταν μια προδότρια για τους Γερμανούς, η ελαφρόμυαλη που αποφάσισε να γίνει Γαλλίδα, η επαναστάτρια δίχως αιτία. Είχε μετατραπεί στο αντίθετο όλων αυτών που αντιπροσώπευε. Δεν γνωρίζει γαλλικά και κανείς δεν την καλεί για δουλειά. Και προφανώς δεν μπορεί να επιστρέψει στη Γερμανία. Ο Ντελόν δουλεύει, εκείνη περιμένει. Ο Ντελόν θριαμβεύει, εκείνη περιμένει. Είναι η ζωή που έχει διαλέξει, ο άνδρας που επιθυμεί, η πόλη που αγαπά.

Ποτέ δεν θα φανταζόταν η καινούργια Ρόμι ότι ο Αλέν θα έλεγε ναι στη γιορτή που πρότεινε η οικογένειά της για τους δημοσιογράφους. Μια συγκέντρωση για το θεαθήναι, για να επισημοποιήσουν τον αρραβώνα τους. Είναι 22 Μαρτίου 1959 και ακόμη εκείνο το πρωί, η ίδια η Ρόμι αμφέβαλε ότι ο εραστής της- ο επαναστάτης, ο αντι-αστός, ο αντίθετος στις παραδόσεις- θα ήθελε να παρευρεθεί σε μια τέτοια γιορτή από υποχρέωση. Ομως ο Αλέν παρουσιάστηκε. Γοητευτικός, καλοντυμένος, φιλικός με τη μητέρα της, με τον Τύπο, με τους φωτογράφους. Στις φωτογραφίες εκείνης της γιορτής δείχνουν ευτυχισμένοι, ερωτευμένοι, λαμπεροί και χαλαροί. Εντούτοις κάτι αρχίζει να μετασχηματίζεται μέσα τους. Εκείνη τη νύχτα και οι δυο έχασαν ένα κομμάτι από την ελευθερία τους.

Η ζωή συνεχίζεται, ο έρωτας γίνεται συνήθεια. Με το «Γυμνοί

Εκείνη συνέχιζε πιστή, ερωτευμένη, παγιδευμένη στον άνδρα που άλλαξε το πεπρωμένο της, εκείνος είχε ξεκινήσει στα κρυφά τις αποδράσεις και τις παρεκτροπές του

στον ήλιο» ο ωραίος Ντελόν απέδειξε ότι εκτός από αστέρι μπορεί να είναι και καλός ηθοποιός. Η Ρόμι έχει μετατραπεί από αστέρι του κινηματογράφου στη νεαρή ερωμένη του Ντελόν. Το ζευγάρι δεν ζει τις καλύτερές του στιγμές. Το 1961 ο Λουκίνο Βισκόντι προσφέρει στον Ντελόν πρωταγωνιστικό ρόλο στο θεατρικό έργο του Τζον Φορντ, «Κρίμα που είναι πόρνη». Χρειάζονται μια ηθοποιό. Ο Ντελόν ξέρει πως η αρραβωνιαστικιά του πρέπει να δουλέψει, να ξεμπερδέψει με τα φαντάσματα και την απομόνωσή της. Η Ρόμι δεν έχει δουλέψει ποτέ στο θέατρο, πιστεύει ότι τα γαλλικά της δεν είναι επαρκή για μια ζωντανή παράσταση. Παρόλα αυτά, αποδέχεται την πρόκληση. Προετοιμάζεται με σχολαστικότητα, καταπολεμά τη γερμανική προφορά της, εντρυφεί στον χαρακτήρα της και επιπλέον καταφέρνει να βρίσκεται δίπλα στον αγαπημένο της.

ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ
Το νοσηρό ενδιαφέρον που προκαλεί το πρωταγωνιστικό ζευγάρι, η σκηνοθεσία του Βισκόντι, το έργο του Φορντ, μετατρέπουν την πρεμιέρα στο πιο αναμενόμενο γεγονός της παρισινής άνοιξης του 1961. Η Ρόμι διακινδύνευε πολλά εκείνη τη νύχτα. Και θριάμβευσε. Σαγήνευσε, τη λάτρεψαν παραπάνω και από τον Ντελόν, τον Βισκόντι και από το έργο το ίδιο. Εκείνη η νύχτα άλλαξε την πορεία της. Πλέον δεν ήταν απλώς η ερωμένη του Ντελόν. Ο Τύπος υποκλίθηκε στα πόδια της, η κριτική την εκθείασε, όλοι επαίνεσαν τη δουλειά της ως ηθοποιού. Η επιμονή και οι κόποι της είχαν κερδίσει τη μάχη. Το Χόλιγουντ χτύπησε την πόρτα της.

Επαγγελματικά βρίσκονταν στην καλύτερή τους στιγμή, αλλά στην ιδιωτική τους ζωή κάτι είχε αλλάξει. Δεν ήταν πλέον η αθώα και ο ανυπότακτος, η απελευθερωμένη και ο γόης. Κάτι άρχιζε να ραγίζει ανάμεσά τους, κυρίως από τον Αλέν. Φαινομενικά όλα συνέχιζαν με τον ίδιο τρόπο, αλλά η αγάπη τους δεν ήταν πλέον εκείνη η διασκεδαστική φυγή σχεδόν από όλους και από όλα.

ΑΠΙΣΤΙΕΣ ΣΤΗ ΜΑΔΡΙΤΗ
Εκείνη συνέχιζε πιστή, ερωτευμένη, παγιδευμένη στον άνδρα που άλλαξε το πεπρωμένο της, εκείνος είχε ξεκινήσει στα κρυφά τις αποδράσεις και τις παρεκτροπές του. Εκείνη δούλευε πια στο Χόλιγουντ, εκείνος έκανε βόλτες στη Μαδρίτη, χωρίς να κρύβει τον έρωτά του για τη νεαρή Ναταλί Μπαρθελεμί, με την οποία γύριζαν τη «Μαύρη τουλίπα». Η σχέση τους ήταν γνωστή και ξεκάθαρη σε όλο τον κόσμο, εκτός από την ερωτευμένη Ρόμι, που συνέχιζε να κάνει ταινίες και λεφτά στο Χόλιγουντ. Μέχρι εκεί έφτασαν οι φωτογραφίες του Ντελόν και της νέας του συνοδού στη Μαδρίτη. Αλλά εκείνη δεν ήθελε να δει την πραγματικότητα. Δεν φανταζόταν τη ζωή της χωρίς τον Αλέν.

Μίλησαν στο τηλέφωνο. Ο γενναίος Ντελόν φέρθηκε σαν δειλός, ειρωνευόμενος τα αποδεικτικά στοιχεία. Τα αρνήθηκε όλα, τη βεβαίωσε ότι ήταν μοντάζ, υπερβολές. Εκείνη ήθελε να πιστέψει και πίστεψε. Πέρασαν την παραμονή Πρωτοχρονιάς του 1963 στη Ρώμη. Ο Ντελόν υποκρίθηκε, αρνήθηκε ακόμα μια φορά τον καινούργιο του έρωτα. Ο χειμώνας στη Ρώμη ήταν το τελευταίο ταξίδι εκείνου του ζευγαριού που είχε σαγηνεύσει τον κόσμο.

Η ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ
Μόλις εκείνη γύρισε στην Καλιφόρνια, εκείνος επισημοποίησε τη σχέση του με τη Ναταλί. Η Ρόμι δεν μπορεί να υποκριθεί ότι δεν συμβαίνει τίποτα. Νιώθει εύθραυστη, απατημένη, μόνη. Ο πόνος δεν είναι κάτι καινούργιο, όμως η εγκατάλειψη που νιώθει από την αγάπη που φυλλοροεί είναι. Δεν μπορεί να τον αντέξει.

Επιστρέφει στο Παρίσι, στο σπίτι όπου το ζευγάρι ήταν ευτυχισμένο, στην κατοικία της, στη λεωφόρο Μεσίν. Μπαίνοντας, νιώθει ένα κενό, αλλά αναθαρρεί όταν τα μάτια της πέφτουν σε ένα μπουκέτο λουλούδια. Πάλι κόκκινα τριαντάφυλλα, όπως τη μέρα που γνωρίστηκαν. Υπάρχει ένας μικρός φάκελος, Μέσα του ένα γράμμα, λίγα μόλις λόγια. «Είμαι στο Μεξικό με τη Ναταλί. Είναι πολλά, δεν μπορώ να σου εξηγήσω… Αλέν». Όλα είχαν τελειώσει. Δεν υπήρχε τίποτα πιο βίαιο από αυτόν τον αποχαιρετισμό, χωρίς να ειδωθούν, χωρίς να μιλήσουν. Ηταν χαμένη, αποξενωμένη, αποθαρρυμένη και μόνη.

Πέρασε μήνες υποφέροντας. Σιωπηλή, σαν πεθαμένη. Ενιωθε αποτυχημένη, χωρίς διέξοδο. Είχε καταστρέψει τους δεσμούς με την οικογένειά της, με τη χώρα της. Τώρα ήταν μια γυναίκα μόνη, μια νέα γυναίκα που δεν ήξερε τι να κάνει. Αυτή ήταν η πρώτη από τις πολλές άλλες μέρες που υπέφερε μια από τις ωραιότερες γυναίκες του κινηματογράφου.

ΕL ΡΑΙS SΕΜΑΝΑL