Εικόνες του παραλόγου

Πλάνα µε επεισόδια έξω από το υπουργείο Υποδοµών µε τους φορτηγατζήδες να αντιδρούν στην επιστράτευσή τους. Ορισµένοι πηδούν κιγκλιδώµατα της αστυνοµίας, αν και µε σωµατικό βάρος τουλάχιστον άβολο για τέτοια ακροβατικά, δείχνοντας το πάθος της διαµαρτυρίας και τον πολεµικό όρκο για αντίσταση στην κρατική απόφαση για απελευθέρωση του επαγγέλµατός τους.

Τις προηγούµενες ηµέρες τα πλάνα µε τις ουρές αυτοκινήτων στα βενζινάδικα µε οδηγούς απελπισµένα υποµονετικούς να αγωνιούν για µερικές σταγόνες βενζίνης έδιναν µια άλλη εικόνα της ίδιας αγωνιστικής κινητοποίησης των ιδιοκτητών φορτηγών.

Στο δελτίο του Μega συνδικαλιστές εκπρόσωποι των φορτηγατζήδων έδιναν τη µάχη των τηλεπαραθύρων φωνάζοντας ότι µε την απόφαση για το «άνοιγµα» του επαγγέλµατός τους «χάνουν τις περιουσίες» τους. Η άδεια που είχαν πληρώσει για να την αποκτήσουν χάνει την αξία της. Μια ακόµη εικόνα ενός τόπου που σπαράζει µπροστά στη σαρωτική δύναµη ενός αδιανόητα αυτονόητου.

Αυτός ακριβώς ο παραλογισµός αποτυπώνεται από µια τηλεόραση, της οποίας το τελετουργικό των τηλεπαραθύρων αποδεικνύεται κάτι σαν θεσµός διαλόγου κράτους και διαµαρτυρόµενων επαγγελµατικών οµάδων, αφού εκεί, µπροστά στις κάµερες, υπό την πίεση των όρων του θεάµατος δίνονται οι υποσχέσεις για συναντήσεις, επαναλαµβάνονται προτάσεις που δεν έγιναν κατανοητές, κλείνονται ραντεβού µε τον υφυπουργό που παρεµβαίνει τηλεφωνικώς, τα οποία µέχρι πριν από λίγο η µια πλευρά δεν είχε αποδεχτεί κ.λπ.

Ακριβώς όπως στα µπλόκα µε τις κινητοποιήσεις των αγροτών, η τηλεοπτική τεχνολογία µοιάζει να γίνεται ο απαραίτητος παράγοντας για τη συνάντηση δυο αντικρουόµενων πλευρών επιβάλλοντας στον διάλογο το δικό της «συντακτικό». Υποτάσσονται όλοι στους τηλεοπτικούς όρους σαν να είναι η τηλεόραση ο κοινός τόπος, και µπορεί τα προβλήµατα να µην επιλύονται on camera, αλλά, όπως τότε στα µπλόκα των αγροτών το θέαµα της αγωνιστικής, συνδικαλιστικής αδιαλλαξίας αποδεικνύεται αποτελεσµατικότερο από οποιοδήποτε µέτρο.

Την ώρα που οι οικονοµικές στερήσεις έρχονται σαν λαίλαπα να σαρώσουν και τα τελευταία υπολείµµατα παλαιών βεβαιοτήτων, το πρώτο που στερεύει είναι η ανοχή. Ιδίως µεταξύ κοινωνικών οµάδων που πλήττονται εξίσου και που µοιάζει η διεκδίκηση της µιας να επιβαρύνει άµεσα την άλλη. Αυτό που αποτελούσε τον τρόµο της δηµοκρατίας, που κατόπιν έγινε πλακατζήδικο ή δραµατικό θέαµα στα ριάλιτι, ο όµοιος εναντίον του όµοιου µοιάζει να γίνεται η εφιαλτική σύγχρονη πραγµατικότητα δηµοκρατιών σε απόλυτη σύγχυση. Ηδη δύσκολα µπορεί να απαντήσει πλέον ένας εργαζόµενος για το ποιος ακριβώς είναι ο «εχθρός», όταν επαγγελµατικές κατηγορίες που απολάµβαναν τα προνόµιά τους, µε απόλυτη ευθύνη βέβαια του κράτους, που εισέπραττε κι αυτό για την προστασία τα ανάλογα, διεκδικούν να τα διατηρήσουν µε µεθόδους οι οποίες πλήττουν άλλες επαγγελµατικές κατηγορίες, που επίσης έχουν χάσει τις ασφάλειές τους. Και η τηλεόραση απλώς αποτυπώνει και οικειοποιείται, επιβάλλοντας τους όρους του θεάµατος, µια διαδικασία για την οποία απαιτούνται όχι απλώς νέοι τρόποι διεκδίκησης, αλλά και νέος λόγος, που δεν θα αρνείται τα αυτονόητα.


Ηρθε και το πόρισµα

Καταπέλτης το πόρισµα των επιθεωρητών Δηµόσιας Διοίκησης για τα όσα έγιναν στην ΕΡΤ επί διοίκησης Παναγόπουλου, επιβεβαιώνει όσα γράφαµε για την ανάρµοστη και πέραν κάθε νοµιµότητας απ’ ευθείας ανάθεση, σε βρετανική εταιρεία, της δηµιουργίας των σηµάτων της κρατικής ραδιοτηλεόρασης, που ακριβοπληρώθηκαν, και την κατασπατάληση µε πλήθος αδιαφανών µεθόδων του χρήµατος το οποίο µοιραζόταν σαν να ήταν στραγάλια. Τι µπόνους αδικαιολόγητα, τι συµβάσεις χωρίς αντικείµενο, τι καταβολή χρηµάτων για δαπάνες που δεν έγιναν, κρουνός χρήµατος η ΕΡΤ.

Αυτό που δηµιουργεί απορία είναι η παντελής έλλειψη δέους απέναντι στους κανονισµούς και σε οποιαδήποτε πιθανότητα µελλοντικού ελέγχου, που µόνο µε βάση την παράδοση της ατιµωρησίας µπορεί να δικαιολογηθεί. Γιατί έχουν ιστορία τα σκάνδαλα στην ΕΡΤ και προφανώς αν είχαν ληφθεί µέτρα εγκαίρως δεν θα υπήρχε στρωµένο έδαφος και έτοιµες οι διαδικασίες για να επαναληφθούν. Εξ ου και µε το πόρισµα δεν ολοκληρώνεται το έργο της πολιτικής αρχής της κρατικής ραδιοτηλεόρασης, αλλά µόλις αρχίζει το δυσκολότερο κοµµάτι του.