Στον αστερισµό της µιζέριας

Το πρόβληµα για την ΕΡΤ δεν είναι η παραίτηση του προέδρου της, αλλά ότι σε µια κρίσιµη στιγµή για όλα τα µίντια εξακολουθούµε να µη συζητάµε τον ρόλο της στις νέες εποχές
Κρίσιµες οι στιγµές για ολόκληρο το τηλεοπτικό τοπίο, µε τη µεν ιδιωτική τηλεόραση να οδηγείται σε όλο και πιο φτηνές λύσεις που κάθε άλλο παρά αισιοδο ξία δηµιουργούν για την ποιότητα του εγχώριου πολιτισµού, τη δε κρατική ΕΡΤ αντί να παίζει τον ρόλο του αντίπαλου δέους, πολύπαθη και πληγωµένη βρίσκεται αντιµέτωπη στην πιο δύσκολη στιγµή της µε την παραίτηση του προέδρου της κ. Γαµπρίτσου, ο οποίος είχε αναλάβει να εφαρµόσει συνταγές ανάρρωσης.

Γιατί ανεξαρτήτως από τους «προσωπικού λόγους» που πρόβαλε στην επιστολή παραίτησής του ο κ. Γαµπρίτσος και την προσφώνηση της οικειότητας «Αγαπητέ Γιώργο» στην επιστολή του υπουργού κ. Γερουλάνου, η ΕΡΤ βρίσκεται ακόµη στην απαρχή της κολοσσιαίας προσπάθειας όχι απλώς εξυγίανσης των οικονο µικών της, αλλά εξυγίανσης των νοοτροπιών τόσο των ανθρώπων που εργάζονται σε αυτή όσο και της κοινωνίας και δη της πολιτικής εξουσίας εν συνόλω.

Ολο µαζί ένα οικοδόµηµα διαµορφωµένο επί σειρά δεκαετιών µε πλήθος στρεβλώσεων ώστε πλέον δύσκολα µπορεί κανείς να αναγνωρίσει ποιος είναι ο ρόλος και ποιες ακριβώς ανάγκες καλύπτει η ΕΡΤ. Σε σηµείο που η αντίληψη γι’ αυτή θα µπορούσε να χαρακτηριστεί σχιζοφρενική, καθώς θεωρείται µεν ένας οργανισµός καίριας σηµασίας για τα ήθη της δηµόσιας σφαίρας και κάπως έτσι την παρουσίαζαν οι πολιτικοί της υπεύθυνοι, αλλά κατέληγε να την αντιµετωπίζουν σαν «παραµάγαζο».

Τα αποτελέσµατα διαβρωτικά. Τα γνωρίζουµε. Χρόνια ολόκληρα τα επαναλαµβάνουµε. Είναι αυτά που αποκαλύπτει η εισαγγελική έρευνα και που περιέχει το πόρισµα των επιθεωρητών Δηµόσιας Διοίκησης, το οποίο βρίσκεται στα χέρια του υπουργού κ. Γερουλάνου. Και µπορεί να αφορούν τα πεπραγµένα της προηγούµενης διοίκησης, αλλά είναι κοινό µυστικό ότι τίποτε από όλα αυτά δεν θα ήταν δυνατόν να συµβεί αν υπήρχε µια ΕΡΤ µε αποσαφηνισµένο τον ρόλο της. Γιατί από αυτό το σηµείο ξεκινούν όλα.

Τι ακριβώς είναι η ΕΡΤ, σε ποιες ακριβώς ανάγκες ανταποκρίνεται, για ποιον ακριβώς λόγο την πληρώνουν οι έλληνες πολίτες. Γιατί σε αυτά τα καίρια ερωτήµατα απαντά µεν το Σύνταγµα, όχι όµως και οι αποφάσεις της εκάστοτε πολιτικής της ηγεσίας που είχαν όλες ένα κοινό σηµείο, δεν ανταποκρίνονταν σε ένα συγκεκριµένο όραµα. Σαν να µην ελάµβαναν υπόψη τους ότι γύρω από την ΕΡΤ υπάρχει ένας κόσµος που κινείται.

Την ίδια ώρα που γινόταν µια παγκόσµια κοσµογονία στον τοµέα των επικοινωνιακών τεχνολογιών, που η τηλεόραση αποδεικνυόταν κεντρικός µοχλός των αγορών και ηθικός πυρήνας – δυστυχώς – των σύγχρονων δηµοκρατιών, αντί να στηριχθεί µια ΕΡΤ ανεξάρτητη και ισχυρή, η άποψη των πολιτικών του τόπου για την τηλεόραση γενικώς, αλλά την κρατική περισσότερο ήταν, πώς θα τη χρησιµοποιήσουν για να εµφανίζονται όσο γίνεται περισσότερο σε αυτήν.


Χρήµα που έρρεε ανεξέλεγκτο

Επισήµως η ΕΡΤ εµφανι ζόταν κάτι σαν «καθρέφτης» της δηµοκρατικής συνείδη σης του εκάστοτε κόµµα τος εξουσίας. Ολοι δήλωναν πόσο ανεξάρτητη τη θέλουν, φάρο του ελληνικού πολιτι σµού κ.λπ., για να δείξουν ότι είναι υπεράνω του ελέγχου των κρατικών µέσων. Και µό λις τέλειωναν οι σύντοµες τε λετές ευχολογίων εφάρµοζαν όλοι αυτό που θεωρούσαν ως εγχώριο πολιτισµό, του οποί ου βεβαίως η ΕΡΤ αποτελού σε «φάρο», ρουσφέτια, δια πλοκή, ευνοιοκρατία, χρήµα που έρεεε ανεξέλεγκτο περ νώντας από διαδροµές γνω στές µεν, δύσκολο όµως να ελεγχθούν.

Το πρόβληµα δεν είναι η πα ραίτηση του κ. Γαµπρίτσου που δεν φαίνεται να στενοχώ ρησε πολλούς στο ραδιοµέ γαρο – αν και ορισµένοι στο εξής θα είναι ανήσυχοι – αλλά ότι η ΕΡΤ αντί να καλπάζει προς την αλλαγή της παραµέ νει µίζερη, σκεβρωµένη, χω ρίς να µπορεί να απογειωθεί και να κερδίσει τις εντυπώσεις και το στοίχηµα της δηµοκρα τίας, απέναντι σε µια ιδιωτική τηλεόραση που βρίσκεται σε κρίση και θα αναγκαστεί να επαναπροσδιορίσει τον ρόλο και τα προγράµµατά της. Θα ήταν πάντως η καταλληλότερη εποχή να αρχίσει συζήτηση για το ποια ΕΡΤ θέλουµε και χρειαζόµαστε.