Οι Τενόροι της Οπρα και του Κλίντον
Οι Καναδοί Τενόροι που κυκλοφορούν σε DVD και το «Live στο Βασιλικό Ωδείο του Τορόντο», έκλεισαν στις 25 Ιουνίου τη συνάντηση G20 με συναυλία τους
Τι μας έκαναν αυτοί οι Τρεις Τενόροι! Τι ήταν να τραγουδήσουν στις Θέρμες του Καρακάλα και να μπουν στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες με τις πωλήσεις τους… Εκτοτε η ασθμαίνουσα δισκογραφία ψάχνει απεγνωσμένα να βρει «αντικαταστάτες» τους με την ίδια ποπ απήχηση.
Και αν πολλά έχουν ειπωθεί και πολλά έχουν γραφτεί για το crossover κλασικής μουσικής (ή μάλλον όπερας) και ποπ, που οι Τρεις Τενόροι απέδειξαν ότι πουλάει ακόμη κι αν τους κάκισαν αρκούντως οι της όπερας, και αν ο Παβαρότι με τις συναυλίες του στην πατρίδα του Πάντοβα (… and Friends) εκτόξευσε το είδος στα ποπ τσαρτς προτού αποδημήσει εις Κύριον, η αναζήτηση δεν σταματά, όσο κι αν οι συνεχιστές είναι εν πολλοίς υποδεέστεροι.
Είχαμε τους θαυμάσιους Τρεις Κόντρα-Τενόρους με το αξιοσημείωτο χιούμορ, είχαμε τους Ιρλανδούς- ή Κέλτες- Τενόρους, τις Τρεις Σοπράνο, τις Τρεις Αυστραλές Σοπράνο, τους τάδε τενόρους, τους δείνα βαρύτονους, και φτάσαμε ώς την εκποίηση με τους- τύπου ιταλού εραστή- Ιl Divo, που βεβαίως τα ταρακουνάνε τα τσαρτς, και τώρα στους Καναδούς Τενόρους, που χαρακτηρίζονται ως «εθνικός θησαυρός του Καναδά» και η χάρη τους έχει φτάσει ώς το σόου της Οπρα Γουίνφρεϊ.
Δεν διαφέρουν και πολύ στο ρεπερτόριο κυρίως από τους Ιl Divο οι Καναδοί Τενόροι στο πρώτο τους άλμπουμ «Τhe Canadian Τenors» (Universal). Κι εδώ δηλαδή φεύγουμε από τις άριες και πάμε σε πιο ποπ ακούσματα. Ο γράφων θα ξεχωρίσει την «άρια» «Βelle», από το γαλλικό μιούζικαλ «Νotre Dame» των Ζαν Λικ Πλαμοντόν και Ρισάρ Κοτσιαντέ. Κυρίως για την οπερατική συνέπεια των τεσσάρων μπλαζέ καναδών τενόρων, που ευτυχώς απέχει πολύ από τα φτηνά τερτίπια των κατά τα άλλα εντυπωσιακών Ιl Divo.
Το άλμπουμ των Καναδών με το που κυκλοφόρησε σκαρφάλωσε- και παρέμεινε- στην τρίτη θέση των κλασικών τσαρτς του Βillboard. Περιλαμβάνει δε και το εντυπωσιακό «Ηallelujah» του Κοέν, το «Watching Οver Μe», το «Luna» και το «Αdagio» του Αλμπινόνι. Οι μάλλον «μπουκωμένες» ορχήστρες σώζονται στο άλμπουμ από τη θαυμαστή μίξη των τεσσάρων φωνών (ο μαλτέζικης καταγωγής Victor Μicallef, ο ιρλανδικής Clifton Μurray, ο πορτογαλικής Remigio Pereira και ο Frazer Walters, μέλος του εξαίρετου σχήματος Chanticleer), που απ΄ ό,τι φαίνεται θα μας απασχολήσουν και στο μέλλον.
Μέχρι και ο Μπιλ Κλίντον έχει ευχαριστήσει από βήματος τους Καναδούς Τενόρους για συναυλία τους…














