[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Αχ, η παραλία…

Σάββατο πρωί ο δρόμος έκλεισε στη φωτιά του Σουνίου. Στην Πούντα Ζέζα είχε αρπάξει, το μπροστινό αυτοκίνητο σταμάτησε. Λίγο θράσος να είχε ο οδηγός θα περνούσαμε, οι αστυνομικοί δεν έπαιρναν απόφαση να διακόψουν την κυκλοφορία. Κουνούσαν τα χέρια, φώναζαν, περιμένοντας ότι η λογική θα έπειθε μόνη τους συνανθρώπους, όμως οι μικροί θεοί των γιωταχί νιώθοντας ανίκητοι στο μεταλλικό τους κουβούκλιο, προσπερνούσαν κι άφηναν τα χέρια να κουνιούνται. Κρατούσαν μια ταινία οι αστυνομικοί και σκέφτονταν, να τη βάλουν, να μη την βάλουν; Κι όσοι είχαν τόλμη αρκετή περνούσαν, όχι για να πάνε να σβήσουν τη φωτιά βεβαίως, αλλά για να βρεθούν στην παραλία, να σβήσουν τη φλόγα του σώματος, την επιθυμία για νερό, την απαντοχή για θάλασσα, που είχε γίνει ασήκωτη από το οδήγημα μέσα στο λιοπύρι. Δεν έβλεπε ούτε φωτιά, ούτε νόμους κι αστυνόμους, ούτε τίποτε.

Κι εμείς ήμασταν μπροστά στο δίλημμα που θα εμφανιζόταν από δευτερόλεπτο σε δευτερόλεπτο. Να υπακούσουμε στην Αστυνομία που επεδείκνυε την απελπισία της ή να μιμηθούμε όσους αδίστακτα προσπερνούσαν;

Στο μεταξύ έρχονταν κι άλλοι από δίπλα, έκλειναν τον δρόμο, η Πυροσβεστική δεν θα μπορούσε να περάσει. Ακούστηκαν σε λίγο σειρήνες, κορνάριζαν όλοι μαζί, βρίσε, σπρώξε, τράβα στην άκρη, τα κατάφεραν. Κι οι πιο θρασείς απ΄ όλους πέρασαν μαζί, αφήνοντας τους διστακτικούς πίσω. Ανάμεσα μερικοί ακόμα είχαν χωθεί επιδέξια, πέρασαν τα μπλόκα και στην κατάλληλη στιγμή ξέφυγαν για την παραλία τους. Οι αστυνομικοί δεν αντιδρούσαν καν, συνηθισμένοι.

Εμείς δεν αντιμετωπίσαμε το δίλημμα τελικά. Ο μπροστινός ήταν αποφασισμένος, νομοταγής, έκανε ό,τι νόμιζε πως του λέγανε οι αστυνομικοί. Νόμιζε, πως του έλεγαν να περιμένει. Κι από παντού τον έβριζαν. Αλλά εμείς κολλήσαμε πίσω του μέχρι να σβήσουν όλα, φωτιές και εντυπώσεις.