Δύο κόσμοι εντελώς διαφορετικοί

O κατάλογος μακρύς και ατελείωτος. Οπως κάθε έλλην Οδυσσέας αλλά εργένης με πατημένα τα σαράντα, έτσι κι ο Χαβιέ Μπαρδέμ. Μαμάκιας εντελώς. Απόδειξη; Οταν ανέβηκε στη σκηνή για να παραλάβει το Οσκαρ για τον ρόλο του παρανοϊκού δολοφόνου («Καμιά πατρίδα για τους μελλοθάνατους») σχεδόν κλαίγοντας ακούστηκε να λέει «Μαμά, είναι δικό σου». Συμπληρώνοντας «Και για την Ισπανία», ρε γαμώτο! Ενα από τα γοητευτικά πάνω του είναι η ειλικρίνειά του. Φαντάζομαι, αυτό είναι το ακαταμάχητο (για την Πηνελόπη) πλεονέκτημά του. Ο αθεόφοβος δεν έχει σε τίποτα να φωνάξει δυνατά τις σκέψεις του. Ας πούμε: «Μερικές φορές κάθομαι και λέω, τι δουλειά έχω εγώ μ΄ αυτό το τρελοκομείο; Γιατί, λόγου χάριν, δεν πάω στην Αφρική να βοηθήσω τα φτωχά παιδιά και να βρω την ψυχή μου; Μα γιατί είμαι υποχόνδριος. Γι΄ αυτό!». Ο τύπος δεν παίζεται. Καλοπερασάκιας εντελώς. Φαΐ, ποτό, αντροπαρέες και ποδόσφαιρο. Και on top of that δεν οδηγεί και δεν είναι τρελαμένος ούτε με το χρήμα ούτε με την Αμερική. «Εγώ σαν τον Μπαντέρας; Δεν είμαστε με τα καλά μας». Αυτή η φράση με ακολουθούσε από το 2000, όταν τον είδα για πρώτη φορά στο Φεστιβάλ Βενετίας και σχεδόν υποκλίθηκα μπροστά του για την ερμηνεία του στην ταινία «Πριν πέσει η νύχτα». Εκεί που έπαιζε τον γκέι και εξόριστο κουβανό ποιητή Ρεϊνάλντο Αρένας. «Σε δύο θεούς πιστεύω: στον Θεό και τον Πατσίνο». Ψέματα. Δεν πιστεύει. Στον Θεό! Με έναν λόγο, όπως περίπου ο Ουόρεν Μπίτι με τα δώδεκα χιλιάδες θηλυκά. Τηρουμένων των αναλογιών, το ίδιο και ο Χαβιέ Μπαρδέμ. Από τα Κανάρια Νησιά.

Το 1992, εκείνος 23 και η Πηνελόπη μόλις 18. Ηταν η πρώτη τους φορά. Εκείνος μάτσο. Εντελώς. Εκείνη άγριο, σχεδόν γυμνό θηλυκό. Εντελώς. Το απαιτούσουν οι ρόλοι. Του «Jamon Jamon». Ο (σκηνοθέτης) Μπίγκας Λούνα πουλούσε στο εξωτερικό την εικόνα του ερεθισμένου ταύρου και της φλογερής Κάρμεν. Η συνάντηση- εξωφιλμικά- κατέληξε, λένε, σε «ξεπέτα». Πέντε χρόνια αργότερα ξαναβρίσκονται στο καστ της «Καυτής σάρκας» του Πέδρο Αλμοδόβαρ. Αλλά δεν συναντήθηκαν. Στο μεταξύ, κάπου εκεί η Νικόλ Κίντμαν αράζει στο κρεβάτι του Τομ Κρουζ. Ψέματα. Λέγανε οι διάφορες κακόγλωσσες καναλιών, εφημερίδων, περιοδικών και σαλονιών. Το πουλί του είναι πουλάκι. Ενα το κρατούμενο. Ασε το άλλο. Οπως κάθε αξιοσέβαστος της κοινότητας του Ρlanet Ηollywood, έτσι κι αυτός. Γκέι σου λέω. Τι μ΄ ενδιαφέρει; Ο καθένας ας κάνει ό,τι θέλει. Οταν χώρισαν η Νικόλ έπεσε σε βαθιά μελαγχολία. Για να διασκεδάσει- δημοσίως- την κατάστασή της είπε «τώρα τουλάχιστον θα φοράω τακούνια». Στο μεταξύ ο Τομ, προκειμένου ν΄ αποδείξει πως δεν είναι όλα αυτά που λένε πως είναι (το πουλάκι ντε!) την πέφτει στην Πηνελόπη. Το ύψος τους ενώνει. Και μην ακούτε πως εκείνη είναι 1,68. Με τακούνια μπορεί. Χωρίς; Μια σπιθαμή. Ως κοινή θνητή περνάει σαν το κορίτσι της γειτονιάς. Για να λάβεις ομορφιά, απίστευτη ομορφιά, πρέπει να πλησιάσεις σε γκρο πλάνο του Πέδρο Αλμοδόβαρ. Θεούλη μου. Τι θεά! Στο «Volver» («Γύρνα πίσω») και στο τελευταίο του «Ραγισμένες αγκαλιές».

Εκεί, λοιπόν, ο Τομ ανακαλύπτει την Ισπανία και τον χιλιανό σκηνοθέτη Αλεχάντρο Αμενάμπαρ. Ετσι, παρέα με την Κάμερον Ντίαζ εμφανίζονται και οι τρεις σε ένα αλαμπουρνέζικο θρίλερ, ριμέικ ισπανικής ταινίας του Αμενάμπαρ, με τον αμερικανικό τίτλο «Vanilla sky». Δεν κατάλαβα γρι. Την ίδια στιγμή η Νικόλ, προκειμένου να ανταποδώσει το χτύπημα, παίζει κι αυτή σε έτερο φιλμ, τους «Αλλους», του ίδιου Αμενάμπαρ. Γιατί τα λέω αυτά; Απλό. Οπως λέμε Μπαρδεμένη, έτσι και μονίμως μπερδεμένη η Πηνελόπη. Από μικρή. Οταν ήταν με τον Φεζ Αχμάντ τριγυρνούσε μαζί του στην Ουγκάντα για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Κάτι σαν πρώιμη Αντζελίνα Τζολί. Οταν κοιμόταν κάτω από την ίδια στέγη με τον Νάτσο Κάνο, έναν της ποπ μουσικής, ανακαλύπτει τα γκρουπάκια και παίζει σε μουσικά βιντεοκλίπ. Οταν χωρίζει από τον Τομ, κάπου το 2004, αρχίζει να κυκλοφορεί με τον Μάθιου ΜακΚόναχι. Ασε- λένε- πως ουδείς μπορεί να βάλει το χέρι του στη φωτιά για τις ακριβείς κρεβατικές προτιμήσεις του Μάθιου. Η Πηνελόπη, λοιπόν, μονίμως ν΄ ακολουθεί κάποια αρσενική σκιά. Sorry, μαντάμ. Αλλά κλασική θηλυκή συμπεριφορά. Γιατί αν νομίζετε πως τ΄ αστέρια λάμπουν το ίδιο και έξω από το πλατό, πλανάσθε πλάνη μέχρι τον ουρανό! Η κατάσταση ακόμα πιο εξωφρενική. Αν συνυπολογίσεις και τα ειρωνικά σχόλια του Μπαρδέμ. Οχι μόνο για τον Αντόνιο Μπαντέρας, αλλά και για κάθε Ισπανό που εγκατέλειπε την πατρίδα του για να σουλατσάρει, σαν Φιλιππινέζος (έτσι περίπου τους λέει), στο

Εκείνοςδεν άφησε ούτε τη δασκάλα των Αγγλικών του. «Η δασκάλα μου μαθαίνει Αγγλικά στο κρεβάτι», είπε

Εκείνημονίμως ν΄ ακολουθεί κάποια αρσενική σκιά.
Τ΄ αστέρια δεν λάμπουν το ίδιο και έξω από το πλατό

Χόλιγουντ. Συμπεριλαμβανομένης και της Πηνελόπης «Α, εγώ ποτέ δεν πρόκειται να υποχωρήσω. Πάντα στην Ισπανία. Και καθόλου εργασιομανής. Μόνο αν μου αρέσει ο ρόλος και η ταινία. Αλλωστε, τι χρειάζεται για να ζήσει κανείς; Μια καλή, φρέσκια ντομάτα. Δεν λέω. Εχω και την τιμή μου. Αλλά δεν θα υποκλιθώ στο χρήμα και στο Χόλιγουντ». Το είπε και το τήρησε.

Τα κάναμε όλα. Δεν τα φτιάχνουμε;

Ενώ υπογείως εξελισσόταν μια αόρατη κόντρα ανάμεσα στους προσκυνημένους και τους πατριώτες Ισπανούς, και ενώ έχουν περάσει καμιά δεκαπενταριά χρόνια από το «Jamon Jamon», καταφθάνει στη Βαρκελώνη ο Γούντι Αλεν παρέα με το σενάριο του «Vicky Cristina Βarcelona». Το 2007 αυτό. Το σωτήριο έτος ενός αμείλικτου πολέμου. Ανάμεσα στον ζωγράφο Χουάν Αντόνιο, δηλαδή τον Χαβιέ Μπαρδέμ. Και της τρελής, απρόβλεπτης και μαινόμενης Μαρία Ελένα, δηλαδή της Πενέλοπε Κρουζ. Ερωτευμένοι αλλά διαρκώς πλακωμένοι. Ενδιαμέσως των μαχών πέφτουν στο κρεβάτι παρέα με τη Σκάρλετ Γιόχανσον. Με την οποία η Πενέλοπε- στην ταινία εννοείται- απολαμβάνει και τζιβιτζιλίκι. Τέλεια. Τα κάναμε όλα. Δεν τα φτιάχνουμε, σαν τα παραμύθια;

Τα έφτιαξαν. Το δημοσιοποίησαν. Το προστάτευσαν. Ο Χαβιέ- είμαι σίγουρος γι΄ αυτό- είναι εκείνος που θα επέβαλλε άνευ όρων το διακριτικό, χαμηλόφωνο της τελετής και τον στενό κύκλο των συγγενών. Η Πηνελόπη ως κλασικό θηλυκό, με τουαλέτα John Galliano. Να ΄ναι καλά. Με απογόνους και εγγόνια πολλά. Και μη λαμβάνετε σοβαρά αυτά που λένε και διαδίδουν οι φαρμακόγλωσσοι της δημοσιογραφικής πιάτσας. Γιατί στον έρωτα, όπως και στη φύση, τα ετερόκλητα έλκονται. Μέχρι τον τάφο. Και πολύ μετά!