[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Βρέχει κεφτέδες

Ο Καραγκιόζης είναι τούρκικος, απεφάνθη η Ουνέσκο. Οµολογώ ότι όλο αυτό µου ακούεται κάπως σόλοικο, από πότε η Ουνέσκο µοιράζει εθνικότητες; Αλλη δουλειά ήξερα να κάνει.

Αλλά τέλος πάντων, κρίση περνάµε, µπορεί κι αυτή να ανοίγεται σε νέες ανάγκες, όπως η διεστραµµένη επιθυµία των υπουργείων Πολιτισµού να αναπαράγουν την αρχή των εθνοτήτων σε αγαπηµένες παραδόσεις, στο θέατρο σκιών, στα αρχαιολογικά ευρήµατα, σε λέξεις, τραγούδια, ποιήµατα, σε χρώµατα, στον Καραγκιόζη, στη φέτα. Μέχρι να ξεσυνηθίσουν οι άνθρωποι να πολεµάνε για εθνικισµούς κάπου πρέπει να εκτονώνουν τη µανία τους.

Οµως αυτή η απόφαση µας βάζει σε συναισθηµα- τικές σκοτούρες. Αν είναι τούρκικος ο Καραγκιόζης, γιατί τον αγαπήσαµε τόσο πολύ στα παιδικά µας χρόνια; Κι όλη εκείνη η µανία να σχεδιάζουµε φιγούρες, να κόβουµε και να κολλάµε, όλη εκείνη η ευχαρίστηση να ζωντανεύουµε σκιές πίσω από τον µπερντέ ήταν ύποπτη εθνικά; Εκτός αν το πάρουµε ανάποδα, να βγούµε να τα διεκδικήσουµε ως ελληνικά. Γιατί, όπως τον πήρανε οι Τούρκοι από τους Ινδονήσιους ή δεν ξέρω ποιους, τον άνδρα προφίλ µε ή χωρίς καµπούρα, και του έδωσαν µαύρα µάτια και φωνή βραχνή, έτσι τον πήρανε οι έλληνες καραγκιοζοπαίχτες από τους Τούρκους και του βάλανε τον Νιόνιο δίπλα να δέσει µε τη Δύση. Κι εµείς που αγαπήσαµε ανύποπτοι τον Καραγκιόζη τι κάνουµε;

Ή αγαπήσαµε τον Τούρκο ή να πολεµήσουµε τον Τούρκο; Ή να παραδεχτούµε ότι, µας αρέσει ή όχι, υπήρξε η συµβίωση µε τους Οθωµανούς, αρέσει στους σηµερινούς Τούρκους ή όχι, είχαν βρεθεί τρόποι να παίρνουν και να δίνουν οι παππούδες κι οι γιαγιάδες µας, Καραγκιόζηδες, Χατζηαβάτες, πασάδες και βεζυροπούλες και άλλα τέτοια πλάσµατα, παραµυθιού και ξεχασµένης πραγµατικότητας. Και δεν χωρίζονται, δεν ανταλλάσσονται, δεν ξεριζώνονται. Ας µας φωτίσει ο σαρκαστικός καµπούρης να ηρεµήσουµε.