Ακούμε Μουσική
Ολα είναι θάλασσα, λέει ο Τζακ Τζόνσον. Και όποιος διαφωνεί ας πάρει τα βουνά...
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
9 λεπτά Ο τρόπος του σέρφερ
Με τη Μαρία Μαρκουλή
Ο ΤΖΑΚ ΤΖΟΝΣΟΝ είναι άρχοντας. Πάνω στο σερφ του, πάνω στο κύμα. Πράγμα που κάνει δύσκολο να βάλει στο μυαλό του θέματα όπως «πώς να πουλήσω περισσότερα CD» ή «μήπως να κάνω μια έξτρα λαρτζ περιοδεία που να γεμίσει στάδια;». Εχει να σκεφτεί τον αέρα, τη σανίδα, από πού θα έρθει το μεγάλο κύμα. Αυτά και τα τραγούδια του.
Ο Τζακ Τζόνσον είναι ο άνθρωπος που έχεις κάθε δικαίωμα να ζηλεύεις. Ακόμη πιο πολύ επειδή, χωρίς να κάνει τις «θυσίες» του ροκ σταρ, έχει τη φήμη του και πολλούς φαν που αγαπούν τη μουσική του. Ο Τζακ γράφει τραγούδια κοραλλένια, γαλάζια, κυματιστά, αλμυρά. Για να παρουσιάσει στο κοινό το καινούργιο «Τo Τhe Sea» άλμπουμ του- αφιερωμένο στον πατέρα του, τον σέρφερ Τζεφ Τζόνσον, που έφυγε σχετικά πρόσφατα από τη ζωή- έδωσε συναυλία από την αποβάθρα της Σάντα Μόνικα. Και μαζεύτηκε πάνω από 10.000 κόσμος. Ο Τζακ από τις εμφανίσεις του έχει προγραμματίσει τα έσοδα να πηγαίνουν σε καλό σκοπό- μάλλον δεν σκοπεύει να αγοράσει έπαυλη στη Νότια Γαλλία. Του αρκεί που από την παραλία του επικοινωνεί με όλο τον κόσμο- άλλωστε με το Ιντερνετ και τη δική του Βushfire Records όλα πάνε πρίμα.
Η αύρα των τραγουδιών του έκτου άλμπουμ ενισχύει, εν τέλει, τη φιλοσοφία του Τζακ, που λέει «όχι» στους ρυθμούς της βιομηχανίας της μουσικής και στους κανόνες του παιχνιδιού έτσι όπως το θέλει εκείνη. Μπορείς- λέει ο Τζόνσον με πράξεις- να φτιάξεις τα πράγματα στα δικά σου μέτρα. Η παραλία δεν περιμένει. Η ζωή δεν είναι διάλειμμα. Και είναι χαρούμενος, λέει, γιατί στην περιοδεία του κατάργησε το soundcheck. Θα πηγαίνει βόλτες με τα παιδιά και τη γυναίκα του και το βράδυ θα παίζει μουσική. Ας φύγει και καμιά λάθος νότα, δεν έγινε τίποτα. Θα την ισιώσει ο αέρας από τη θάλασσα (που έχει μέσα του ο καθένας). Φαίνεται πολύ καλός για τα μέτρα της εποχής- τόσο, που για να είμαι σίγουρη πρέπει να τον τσεκάρω στο φεστιβάλ που διοργανώνει κάθε χρόνο στη Χαβάη. Πώς αλλιώς να ξέρω;
www.mariamarkouli.blogspot.com
Νεο-disco βουτιά με τον Κάπτεν Νέμο 
Ρομποτικά
X «Την πρώτη φορά που το άκουσα, τρελάθηκα. Νομίζω ότι είναι ο αγαπημένος μου δίσκος όλων των εποχών». Ποιος; Το «Οdessey and Οracle» τωνΖombies. Ποιος το λέει; Ο Ρaul Weller. Οταν κυκλοφόρησε το ΄68 βούλιαξε (εκείνη την εποχή έβγαζαν άλμπουμ οι Βeatles, oι Stones, οι Κinks και κάτι άλλοι φιλόδοξοι νέοι), αλλά ο χρόνος και η βαρύτητα είναι πολύ σχετικά πράγματα. Ο δε Weller είναι απόλυτα σχετικός με την καλή μουσική.
X Ο ήλιος πέφτει στη θάλασσα. Μυρίζει καλοκαίρι. Και ακούω το καινούργιο της Sadahzinia. Το «Σάρμα». Δεν υπάρχει καλύτερο.
X Το funk δεν φαίνεται αλλά εννοείται (κι αυτό έχει τη χάρη του, μερικές φορές) Το λέω με την ευκαιρία που ένας πολύ funky τύπος, οCee-Lo, έτοιμος να ξεκινήσει την επανάσταση του ρυθμού μέχρι να κάψει το λάδι, διασκευάζει Βand of Ηorses (της κάντρι αισθητικής). Το «Νo Οne΄s Gonna Love Υou»…
X Και περιμένω και το άλμπουμ. Οπου ο Cee-Lo συνεργάζεται και με την Αmy Winehouse. Αν όλα πάνε καλά, το «Lady Κiller»- το περί ου ο λόγος- αυτήν τη στιγμή ψήνεται στον φούρνο.
Ξεσκονίστε τις κασέτες
Μαζεύουν σκόνη. Μαζεύουν τόσο καιρό σκόνη, που δεν έχει νόημα πια να τις κρατάς καθαρές. Μου λένε γενικά πως δεν έχει νόημα να τις κρατάς καν. Αλλά μπορώ να πετάξω τις παλιές ΤDΚ; Κάποιοι άλλοι που επίσης δεν μπορούσαν να τις πετάξουν έκαναν τις κασέτες τους τέχνη- αλλά βασικά μουσική, που μπορεί κανείς να την «κατεβάσει» και να την αμπαλάρει (ας πούμε) σε κασέτα. Μ΄ αρέσει η ιδέα στο http://www.aboombapcontinuum. com/ Και δεν μαζεύει και σκόνη.
Κάθε CD, μια ιστορία…
Με τη Χάρη Ποντίδα
] Στο στούντιο του Κώστα Παρίση, στη Νέα Σμύρνη, έγραφε ο Μάνος Ξυδούς τα νέα του τραγούδια όταν έφυγε διά παντός από κοντά μας.
] «Οταν θα φύγω ένα βράδυ από ΄δώ” τιτλοφορείται ο δίσκος και ενώ τον βγάζω από το σελοφάν και διαβάζω τους πρώτους στίχους μου έρχεται μια ελαφριά ανατριχίλα, καθώς τον φαντάζομαι να παίρνει το μολυβάκι του και να σημειώνει «έτσι θα φύγω ένα βράδυ από ΄δώ”.
] Τα τραγούδια έμειναν ατέλειωτα. Το υλικό ανολοκλήρωτο. Θα έμεναν…
]… αν δεν αισθάνονταν «την υποχρέωση ο δίσκος αυτός να τελειώσει» (από τους φίλους του, Φίλιππο Πλιάτσικα και Μπάμπη Στόκα).
] Κάθε CD και μια μικρή ιστορία. Υπάρχουν δεκάδες εκεί έξω, που δεν θα τις μάθουμε ποτέ.
] Η ιστορία του Χαρταετού (Ρrotasis) του Τάσου Γεωργόπουλου και της Βanda Βanda έχει ειδικό ενδιαφέρον.
] Μόνιμοι κάτοικοι Κεφαλονιάς είχαν τη φαεινή ιδέα να φτιάξουν ένα διαπολιτισμικό CD στο οποίο συμμετέχουν από τον Τονίνο Καροτόνε (Ισπανία) και τον Κίνο Φέρι (Ιταλία) μέχρι τη Μαριώ (Ντιλέκ Κοτς, Francesca Μinutoli, Χάρης Κατσιμίχας, Ρoly Quartet).
] Tρία χρόνια πέρασαν μέχρι να ολοκληρωθεί το εγχείρημα, που κατά το πλείστον είχε διαδικτυακή επικοινωνία.
] Με άλλα λόγια: Ηome studio στην Κεφαλονιά, συν μπόλικες ώρες μπροστά στον υπολογιστή. «Εστελνα τα κομμάτια, τα άκουγαν, μου απαντούσαν. Εγραφαν το δικό τους μέρος, το έστελναν πίσω…».
] Και πώς πλησιάσατε (ρωτάω εγώ) τον Τονίνο Καροτόνε που είναι και φίρμα;
] Με e-mail. Τόσο απλά. Του άρεσε το κομμάτι και τους απάντησε αμέσως. Το ίδιο συνέβη με τους Κino Ferri & Αrpioni.
] (Αν ήταν να επικοινωνήσει με κανέναν δικό μας «φιρμάτο»… Αν και ο Χάρης Κατσιμίχας- να το πούμε κι αυτό- ανταποκρίθηκε αμέσως στο κάλεσμα)
] Παρέες της μουσικής: η δουλειά, το ξενύχτι, ο χαβαλές, το όνειρο, ο καβγάς, όλα εις σάρκα μία. Αλλιώς, πώς θα έχει το αποτέλεσμα γεύση; Κι αν πουλήσει, πούλησε…
] Πάντως η ΑΕΠΙ (ανταποκρινόμενη, όπως λέει, στο ρεύμα της εποχής) δημιούργησε τη λειτουργία μιας καινούργιας διαδικτυακής πλατφόρμας το www. musicunites. gr για διαδικτυακές συναντήσεις. Οσοι δημιουργοί, προσέλθετε. Παρέα είναι και αυτό (απ΄ το τίποτα).
Τango With Lions, «Verba Τime» 
Μ. Χατζιδάκις, Μ. Φραγκούλης, «Η Εποχή της Αγάπης 2»
Η μουσική γίνεται πολιτική πράξη
Με τον Παύλο Αγιαννίδη
Ο Θάνος Μικρούτσικος πάντα την είχε αυτή τη διάθεση για πράξεις κόντρα- που τελικά αποδεικνύονται και ποιητικές και λυτρωτικές. Και, πάνω απ΄ όλα, πολιτικές. Ναι, πολιτικές μέσα από τη μουσική.
Και πάντα είχε υποστηρικτή και βάση του γι΄ αυτή την κόντρα-ποίηση την ίδια την ποίηση. Αν δεν ήταν ο Μπρεχτ ήταν ο Ρεμπό, αν δεν ήταν ο Καββαδίας ήταν η Δημουλά, αν δεν ήταν οι κόντρα στίχοι του Αλκη Αλκαίου και του Κώστα Τριπολίτη ήταν οι αποστροφές του Γιώργου Κακουλίδη. Οπως κι εδώ, σε ένα άλμπουμ με τον μυστηριακό τίτλο «7» (και επτά έργα). Το οποίο εκδίδει όχι μια δισκογραφική, αλλά ένας τολμηρός- και σε πολιτικές, εν τέλει πράξεις, σε τέτοιες δύσμοιρες εποχές- εκδοτικός οίκος: οι Εκδόσεις Γαβριηλίδη.
Δεν είναι δίσκος αυτό που φτάνει ως αποτέλεσμα στα χέρια μας. Είναι βιβλίο, είναι ποιητική συλλογή (του Κακουλίδη), είναι μουσική ποίηση από τον Θάνο Μικρούτσικο, άλλοτε στο τσέμπαλο, άλλοτε στο ηλεκτρικό πιάνο, άλλοτε στα πλήκτρα. Παρέα με μια αγκαλιά «στέρεων» μουσικών: τον Γιώργο Φακανά στο μπάσο, τον Νίκο Τουλιάτο στα κρουστά, τον Τάκη Φαραζή στο πιάνο, τον Ντέιβιντ Λιντς στο σαξόφωνο.
Και κοίτα να δεις πώς ξεκινάει αυτή η ποιητική πράξη (που φαίνεται ότι θα έχει συνέχεια και από τις Εκδόσεις Γαβριηλίδη και από το Θάνο Μικρούτσικο, ο οποίος θα εκδώσει συμφωνικά του έργα με την ίδια, ποιητική, μορφή): με την Τζοκόντα. Ναι, την Τζοκόντα του Μάνου Χατζιδάκι, στον οποίο πάντοτε ανατρέχει ο συνθέτης. «Τζοκόντα 87» (ο τίτλος) για ηλεκτρικό πιάνο και ηλεκτρικό μπάσο, σε μια άκρως γοητευτική παραλλαγή του αρχικού θέματος στο έργο του Μάνου που ακόμη δεν έχει βγει από την ελληνική καρδιά.
Μαζί φαντασίες, τρίο, κύκλοι, αναμνήσεις (Μemories). Με διάθεση κατ΄ αρχάς και, πάνω απ΄ όλα, ποιητική. Οχι μόνο για απαιτητικούς ακροατές, αλλά και για όσους αντέχουν να ανοίξουν τα αυτιά της καρδιάς τους σε ακούσματα που σε τέτοιες άνυδρες κι απολίτιστες εποχές μπορούν να φέρουν- και να επιφέρουν- λύτρωση έως το κατώφλι του ταλαιπωρημένου ευαίσθητου ακροατή. Τικ, τικ, τικ… Κάποιος χτυπά απαλά την πόρτα μας…
Ο Θάνος Μικρούτσικος έχει «ενσωματώσει» δημιουργικά Χατζιδάκι ξανά σε έργο του: στο πιανιστικό «Dance and Μemories»
Google news
