[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Ο Μπράλος, απλώς

Ευτυχώς το τρένο δεν σταµατά και δεν πτοείται από την ανάπτυξη στιλβόντων κατοικιών στα πέριξ της Αθήνας. Προχωρά ακάθεκτο προς τα όρη, τα βουνά και τα άγρια τα σπήλαια, ανεβαίνει, σφυρίζει και διαβαίνει αδιάφορο κάτω από τα απειλητικά βράχια, ανάµεσα σε δάση και ξέφωτα, ραχούλες και βοσκοπούλες. Κανονικά θα έπρεπε να είναι γεµάτο έκθαµβους τουρίστες, αυτή η ανάβαση έχει τόση οµορφιά που σου κόβει την ανάσα. Θα έπρεπε να είναι γεµάτο παιδιά ξετρελαµένα µε την αγριότητα του τοπίου, να τρέχουν από τη µία πλευρά στην άλλη να προλάβουν να το δουν κι από τις δύο και να µη χορταίνουν.

Χάρτες στα βαγόνια να δείχνουν ακριβώς τη διαδροµή, να περιγράφουν την πανίδα και τη χλωρίδα, κι άλλα παιδιά, πιο φιλοµαθή, να στέκονται και να διαβάζουν για αετούς, κιρκινέζια, χελώνες, τσαλαπετεινούς και ψαρόνια, και κυρίως, πάνω από όλα την πεύκη τη µεσογειακή ή χαλέπιο, που και στους χαλεπούς καιρούς δροσίζει κι υποµένει περιµένοντας τα καλύτερα.

Αλλά δεν υπάρχουν τέτοιοι ταξιδιώτες στην καταπληκτική αυτή διαδροµή. Μόνο εµείς οι ντόπιοι, που δήθεν τα ξέρουµε αυτά απέξω κι ανακατωτά. Απλώνουµε την πλάτη µας, ενίοτε και τα πόδια µας, ανοίγουµε µια εφηµερίδα, κοιτάµε αδιάφοροι έξω. Ελλείψει λοιπόν άλλων που µπορούν να εκπλαγούν και να µείνουν µε το στόµα ανοιχτό, µένουµε εµείς οι ίδιοι, ξαφνικά, εκεί που µας έχει πάρει ένας υπνάκος και ανοίγουµε απότοµα τα µάτια, και δεν προλαβαίνουµε να τα τραβήξουµε στα σηµαντικά ζητήµατα εσωτερικού, φεύγουν σαν πουλιά για λίγο έξω από το τζάµι, αντικρύζουµε τα βουνά και µένουµε µε το στόµα ανοιχτό. Μπορεί µάλιστα, ορισµένοι ευαίσθητοι, να παρασυρθούµε, να ρωτήσουµε, «µα τι είναι αυτό;» κι αµέσως κάποιος πολύξερος απαντά: ο Μπράλος! Αα ο Μπράλος απλώς… Και ξαναγυρίζουµε στις υποθέσεις µας.