Ροκ απάντηση στην κρίση

Με γκάζι, ροκ και κιθάρες, οι µπάντες από τα θρανία απάντησαν στην κρίση. Και ανέβασαν τον πήχυ στο φετινό µαθητικό φεστιβάλ στο Θέατρο Βράχων του Βύρωνα
«Τη στιγµή που τελειώναµε εµείς τη συναυλία και από κάτω ο κόσµος φώναζε “κι άλλο, κι άλλο!” δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Είναι από τα πράγµατα που δεν ζεις κάθε µέρα». Ο Γιάννης µοιράζεται την εµπειρία µε τα άλλα παιδιά των Μy Colors Dying, ενός από τα γκρουπ που ενθουσίασαν το κοινό του Schoolwave.

Μια παρέα παιδιών από το Νέο Ηράκλειο που κατάφεραν να βάλουν λίγο ροκ ανάµεσα στο σκληρό πακέτο σχολείο – φροντιστήριο.

«Οτι θα βρίσκαµε τέτοια απήχηση δεν το περιµέναµε», λέει. «Για πολλή ώρα µετά δεν µπορούσα να µιλήσω, δεν είχα λόγια. Αγνωστοι άνθρωποι µάς συναντούσαν και µας έλεγαν ότι τους αρέσαµε». Κάνουν σχέδια για τα κοµµάτια που γράφουν. Οσα σχέδια, δηλαδή, σου αφήνει η Γ’ λυκείου να κάνεις έξω από τα διαβάσµατα. «Δεν θα το αφήσουµε όµως», λέει. Σίγουρα όχι µετά την εµπειρία του σαββατόβραδου.

Το φετινό Schoolwave είχε από όλα.

Την ένταση της σκηνής από τα γκρουπ που έπαιξαν, φανατικό κοινό – πάνω από 12.000 κόσµος στο τριήµερο – αντοχή και αντεπίθεση στην κρίση των ηµερών ροκ, metal, metalcore, screamo, hip hop κατευθείαν από τα θρανία…

Εικόνα πρώτη: Μια µπάντα στη σκηνή δοκιµάζει τις κιθάρες. Μια παρέα από πιο µεγάλους που έχουν πάει στο Θέατρο των Βράχων για να δουν αδέλφια και ανίψια σχολιάζουν: «Οι πιτσιρικάδες, φίλε, το ‘χουν».

Είκοσι ένα γκρουπ που επιλέχτηκαν από τα 78 (στην τελική φάση της επιλογής)

πάτησαν γκάζι. Οπως φαίνεται, η γενιά του «κάν’ το µόνος σου» δεν περιµένει δισκογραφικές εταιρείες κι επίσηµες προσκλήσεις, παίρνει µεγάλη ανάσα και βουτάει στα βαθιά της µουσικής. «Νοµίζω πως φέτος είδα το πιο συνειδητό κοινό», λέει ο Χρήστος Ιωαννίδης, ο άνθρωπος µε το όραµα που πραγµατικά ιδρώνει τη φανέλα για να πετύχει το φεστιβάλ. «Είναι ένα πολύ ευγενικό κοινό. Για παράδειγµα, µας έφερναν κινητά που έβρισκαν. Μας έφεραν και ένα που είχε πέσει και σπάσει σε τρία κοµµάτια – το συναρµολογήσαµε και το πήρε το παιδί που το είχε χάσει». Γονείς µε µικρά σε καροτσάκια έµειναν για να απολαύσουν µαζί µε τους φαν και τον Βασιλικό, τον οποίο συνόδεψε στη σκηνή ο Απόλλωνας, γέννηµα – θρέµµα του Schoolwave. Λίγες ώρες µετά τη δική τους απογειωτική εµφάνιση, οι Βurden Οf Legacy παίρνουν το τρένο για Θεσσαλονίκη.

Εχουν αφήσει πίσω τους δυνατές εντυπώσεις. «Το πιο µαγικό από όλα», λέει ο Τάσος που παίζει κιθάρες στο γκρουπ, «είναι που ο κόσµος που δεν σε γνωρίζει σε ακολουθεί πάνω στη σκηνή.

Είναι απίστευτο το συναίσθηµα!». Οι Βurden of Legacy είναι από διαφορετικά σχολεία και επικοινωνούν µε τη µουσική, αφιερώνοντάς της τα Σαββατοκύριακά τους. Ο Τάσος µου λέει πως γύρω στον Σεπτέµβριο θα έχουν έτοιµο και το CD τους. Ξεχώρισαν κάποιο άλλο γκρουπ; «Γνωριστήκαµε µε τους Νosebleed που είναι πολύ καλή µπάντα και εξαιρετικά παιδιά».

Ο Βασίλης δεν παίζει φέτος µε το συγκρότηµά του, τους Dominos. Εχει δηλώσει εθελοντής. «Δεν ήθελα σε καµιά περίπτωση να χάσω την εµπειρία», λέει. «Το Schoolwave µάς έχει βοηθήσει πάρα πολύ. Το είχαµε πει, πως αν δεν περνούσε φέτος η µπάντα, που ήταν δύσκολη χρονιά µε πανελλήνιες, θα ερχόµασταν µε το φίλο µου το Μάνο ως εθελοντές. Αξίζει να το ζήσεις! Από όποια θέση – η καλύτερη βέβαια είναι από τη σκηνή». Ετσι, πήραν τον δρόµο από Αλεξανδρούπολη.

Τo φετινό Schoolwave, λένε οι άνθρωποί του, χτυπήθηκε κι αυτό από την κρίση. Για πρώτη φορά έβαλαν ένα µικρό εισιτήριο (5 ευρώ) για να µπορέσουν, όπως λένε, να βοηθήσουν κάπως την έκδοση του DVD. Εθελοντές και γκεστ (ο Βασιλικός και οι Locomondo το Σαββατοκύριακο) έβαλαν τις δικές τους πινελιές στην επιτυχία του φεστιβάλ. Στην αυλαία του οποίου δεν µοιράζονται βραβεία ούτε συµβόλαια. «Ολη η ουσία», όπως έλεγε ένας πιτσιρικάς, «είναι να το ζήσεις…».