Τον βρικόλακα ή τον λυκάνθρωπο;

Δίλημμα βασανιστικό για την Μπέλα. Και οι δύο είναι ακαταμάχητα ωραίοι. Οσο ακαταμάχητη άλλωστε αποδεικνύεται και η εμπορική επιτυχία των μπεστ σέλερ της Στέφανι Μέγερ. Στο πανί, η «Εκλειψη», το τρίτο βιβλίο της σειράς «Λυκόφως», αποδεικνύεται περιπέτεια εντυπωσιακή.

«H φύση ακολουθεί την πορεία της. Δεν βλέπεις ψάρι να προσπαθεί να δώσει φιλί σε αετό». Και όμως η έφηβη Μπέλα, άρτι αποφοιτήσασα από το Λύκειο, επιμένει να ενωθεί εις σάρκα μία με τον «αβάσταχτης ομορφιάς» βρικόλακα Εντουαρντ, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει απώλεια της ανθρώπινης φύσης και υπόστασής της! Μετά τον χωρισμό και την απώλεια (βλέπε Νέα Σελήνη – το προηγούμενο, δεύτερο, βιβλίο της σειράς), ήταν αποφασισμένη να υποστεί την επώδυνη μεταμόρφωση για να είναι εφικτή η ένωση των δύο εραστών. Ομως η περιπέτεια στην Εκλειψη, το τρίτο βιβλίο από τοΛυκόφωςτης Στέφανι Μέγερ, επιτάσσει αναβολή, ανατροπή, μαζί με ερωτικά τρίγωνα και διλήμματα! Τα ρομαντικά ερωτικά αισθήματα της Μπέλας διχάζονται ανάμεσα στο «προσωπικό της θαύμα», βλέπε Εντουαρντ, και τον παρηγορητή (στη διάρκεια του χωρισμού από τον Εντουαρντ στο προηγούμενο βιβλίο), τον ωραίο και ρωμαλέο Τζέικομπ που, όπως κάθε συνεπής με τον θρύλο λυκάνθρωπος, κρύβει πίσω από τον κακό λύκο τον θυμό και την ειρωνεία, την ευαισθησία και τον πόνο! Και να ήθελε, δεν θα την άφηνε η Στέφανι Μέγερς που κατέχοντας τη συνταγή του best seller πρέπει να υφάνει την πολυσέλιδη πλοκή για τους αι μοδιψείς αναγνώστες της κατ΄ αρχήν με δράση εσωτερική: αμφίρροπες καταστάσεις, αντιθέσεις, δύο ισχυρούς αλλά τελικά «ιππότες» αντεραστές, αντικρουόμενα αισθήματα. Από τη μια ο παγωμένος έρωτας του Εντουαρντ που προσφέρει αγκαλιές «πέτρινες», χείλη «σκληρά σαν μάρμαρο» και φιλιά που κατεβαίνουν αισθαντικά στον λαιμό αλλά σταματούν εκεί, προτάσσοντας την καρδιά από το σώμα (ως αθάνατος βρικόλακας, «παρωχημένος και παλιομοδίτης» έχει και ανάλογα αισθήματα, τι παγίδα!) και επιμένει πλατωνικά μέχρι την ώρα του γάμου. Από την άλλη, ο εμφανώς εγγύτερος στην ανθρώπινη φύση λυκάνθρωπος Τζέικομπ, που οι μεταμορφώσεις του υπαγορεύονται από την αναγκαιότητα της μάχης ή της αναμέτρησης, η γυμνή αγκαλιά του παραμένει θερμή ακόμη και εν μέσω χιονοθύελλας και ο δυναμικά εκφρασμένος πόθος του επιτρέπει στην Μπέλα να «παραμείνει άνθρωπος», περιορίζοντας δραστικά τον βαθμό ρήξης με το συγγενικό- γονεϊκό περιβάλλον, στην αναπόφευκτη μετάβασή της από την εφηβεία στην ενήλικη- συζυγικήζωή!

Αλλωστε η ερωτική ιστορία της νεαρής Μπέλα συνεπικουρείται από συχνές πυκνές αναφορές στα Ανεμοδαρμένα Υψη – «ήμουν σαν την Κάθι, μόνο που οι δικές μου εναλλακτικές ήταν τόσο καλύτερες, κανένας από τους δύο δεν ήταν κακός, κανένας δεν ήταν αδύναμος», ή συγκρίσεις με κλασικά της λογοτεχνίας ερωτικά ζεύγη.

Περιπέτεια
Επιπλέον, συνεπικουρείται από την παράλληλη ανάπτυξη μιας εξωτερικής περιπέτειας, όπου το Σιάτλ συνταράσσεται από αλλεπάλληλες, βάναυσες και μυστηριώδεις δολοφονίες, με δράστες όχι ανεξέλεγκτους εγκληματίες που σχετίζονται με το ιστορικό ή και αφηγηματικό παρόν, αλλά αιμοδιψείς βρικόλακες, του θρύλου και πάλι. Είναι ο στρατός μιας «μοχθηρής» αλλά πανέμορφης βρικόλακα, που θέλει να εκδικηθεί για τον (οριστικό) θάνατο του εραστή της! Στόχος της; Μα, η Μπέλα, που ως γνήσια ηρωίδα παλιομοδίτικου ρομάντζου δηλώνει μέσα στον γενικό χαμό, «Ελβετία»! «Χώρα ουδέτερη» και γυναίκα εντέλει ανεύθυνη!

Καθείς και οι επιλογές του, όπως θα έλεγε και η συγγραφέας. Η επιλογή πάντως του Ντέιβιντ Σλέιντ να σκηνοθετήσει την κινηματογραφική μεταφορά της «Εκλειψης» (Οdeon) αποδείχθηκε επιτυχής. Ξεκινώντας δυναμικά, η ταινία ακολουθεί τη βασική ιστορία του βιβλίου, μετατρέποντάς την όμως σε διήγηση με μεγαλύτερη συνοχή, αμεσότητα και γρήγορο ρυθμό. Γυρνώντας την πλάτη στις ατέρμονες παρεκβάσεις και περιγραφές του μυθιστορήματος, η κινηματογραφική «Εκλειψη» εστιάζεται στα βασικά θέματα της ερωτικής αντιζηλίας και της έντονης περιπέτειας, με την αφηγήτρια να επισπεύδει συχνά τις εξελίξεις, ενώ αναδεικνύει τα στοιχεία της μαγείας και του υπερφυσικού με τρόπο σύγχρονο και δυναμικό.

Οι εντυπωσιακοί πρωταγωνιστές, ίδιοι πάντα στους βασικούς ρόλους, Κρίστεν Στιούαρτ, Ρόμπερτ Πάτινσον και Τέιλορ Λότνερ, μοιάζουν περισσότερο απελευθερωμένοι από τα μυθιστορηματικά τους πρότυπα και τα κλισέ τους, και οι μεταμορφώσεις ή οι σκηνές μάχης, κλίνοντας προς την πλευρά του γοτθικού, του παραμυθιού και μιας χορογραφίας, αναδεικνύονται σε όλη τους την παραστατικότητα μέσα από εντυπωσιακές λήψεις. Ο (ντεμοντέ;) ρομαντισμός και νεανικός ερωτισμός του βιβλίου δεν αποφεύγει τα «κάδρα» με τα λουλουδιασμένα λιβάδια και στιχομυθίες του τύπου, «- θα με παντρευτείς; – θα με μεταμορφώσεις;», αλλά έτσι και αλλιώς η ταινία δεν μοιάζει να κρατά τον πήχυ ψηλότερα από μια γρήγορη και δυναμική νεανική περιπέτεια.