Οι διαφωνίες της αντιπολίτευσης

Ο κ. Θάνος Κόκκορης γράφει για τη στάση των κομμάτων της αντιπολίτευσης:

«Σε όλους μας έχει συμβεί κάποια στιγμή. Η συζήτηση με κάποιον φίλο, γνωστό ή απλώς με έναν συνομιλητή, να μην καταλήγει πουθενά. Ανεξάρτητα από το τι ισχυρίζεσαι εσύ, θα καταλάβει αυτό που θέλει και θα σου απαντήσει ό,τι θέλει μη μπαίνοντας στον κόπο να επιχειρηματολογήσει. Οταν αυτό συμβαίνει μεταξύ δύο πολιτών μπορεί στη χειρότερη περίπτωση να προκαλέσει έναν στιγμιαίο εκνευρισμό και τίποτα παραπάνω. Οταν όμως έχει γίνει δεύτερη φύση σε κοινοβουλευτικά κόμματα, τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης, τόσο εξ αριστερών όσο και εκ δεξιών, με τις δημόσιες τοποθετήσεις τους δίνουν την εντύπωση πως δεν τους ενδιαφέρει ούτε η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στη χώρα, ούτε το αν τα νομοσχέδια που καταθέτει η κυβέρνηση είναι αναγκαία και χρήσιμα για την οικονομία και τη Δημόσια Διοίκηση. Τα απορρίπτουν a priori χρησιμοποιώντας μια παλαιοκομματική και άκρως ευτελή επιχειρηματολογία. Ισως αυτό να αποφάσισαν στις μεταξύ τους εγκάρδιες συναντήσεις. Χαρακτηριστικά παραδείγματα: Βρισκόμαστε ένα βήμα πριν από τη χρεοκοπία και οι συνιστώσες της Αριστεράς επιμένουν πως η κυβέρνηση κακώς προσέφυγε στον μηχανισμό στήριξης. Αν δεν το έκανε, αυτό θα σήμαινε αυτομάτως παύση πληρωμών. Ασχολίαστη η στάση τους. Παράδειγμα δεύτερο: ο υπουργός Εσωτερικών κ. Ραγκούσης καταθέτει στη Βουλή το νομοσχέδιο “Καλλικράτης”. Τη μεγαλύτερη μεταρρύθμιση στη Δημόσια Διοίκηση την τελευταία δεκαετία. Τόσο η Ν.Δ. όσο και η Αριστερά το καταψήφισαν και κάλεσαν την κυβέρνηση να το πάρει πίσω.

Κατόπιν τούτων η κυβέρνηση οφείλει να καταθέσει άμεσα νομοσχέδιο που θα λέει κατηγορηματικά: “Τα κόμματα της αντιπολίτευσης απαγορεύεται να συμφωνήσουν στο ελάχιστο με την εκάστοτε συμπολίτευση όσο μεγάλα και αν είναι τα προβλήματα της χώρας”. Το κέρδος θα είναι διπλό: Η μεν αντιπολίτευση θα αναγκαστεί να ακολουθήσει τον άγραφο νόμο που λέει ότι η αντιπολίτευση πρέπει να διαφωνεί, άρα με τα νέα δεδομένα θα συμφωνεί χωρίς να το ξέρει, και η δε κυβέρνηση θα έχει εξασφαλίσει τις αναγκαίες πολιτικές συμμαχίες. Αυτή θα είναι η μεγαλύτερη μεταρρύθμιση από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους!».