Ανάσα ελευθερίας και στυλ

 Πενήντα χρόνια συμπληρώθηκαν από την πρώτη προβολή της ταινίας «Με κομμένη την ανάσα», που έγινε το κινηματογραφικό μανιφέστο για το γαλλικό Νέο Κύμα
Αν και πρόκειται για έναν από τους πιο απρόβλεπτα ιδιοσυγκρασιακούς δημιουργούς και διανοούμενους του πλανήτη- όπως απέδειξε και η άρνησή του να παραστεί στο πρόσφατο Φεστιβάλ Καννών εις ένδειξη διαμαρτυρίας για τον ρόλο της Ελλάδας ως αποδιοπομπαίου τράγου της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης- το πιο πιθανό είναι να μην αρέσει καθόλου στον Ζαν-Λικ Γκοντάρ ο μουσειακός χαρακτηρισμός «κλασικές» για τις ταινίες του. Ειδικά όταν τέτοιοι προσδιορισμοί (κλασικός, θρυλικός, μυθικός) χρησιμοποιούνται πλέον καταχρηστικά, ακόμα και για τα πιο ευτελή καλλιτεχνικά προϊόντα. Παρ΄ όλα αυτά, είναι αδύνατον να υποτιμηθεί η σημασία της πρώτης ταινίας του όχι μόνο ως εκρηκτικού μανιφέστου του γαλλικού Νέου Κύματος, αλλά και ως μία από τις πιο όμορφες και στυλάτες νεανικές ταινίες όλων των εποχών (παραμένοντας οπωσδήποτε το πιο «φιλικό» στο ευρύ κοινό φιλμ του Γκοντάρ μαζί με την «Περιφρόνηση»). Το στυλ είναι το παν στην ιστορία του γάλλου σινεφίλ τυχοδιώκτη Μισέλ (Ζαν-Πολ Μπελμοντό) και της μποέμ αμερικανίδας Πατρίτσια (Τζιν Σίμπεργκ) με φόντο ένα Παρίσι μοντέρνο, γοητευτικό, (προ)επαναστατικό, ένα Παρίσι όπου οι τζαζ πινελιές του σάουντρακ γίνονται μουσική του δρόμου που συνοδεύει τους ήρωες στην ασπρόμαυρη περιπέτειά τους.

ΣΙΝΕΦΙΛΙΑ
Η υπαρξιακή γκλαμουριά είναι διάχυτη στην ταινία- ειδικά στη μεγάλη σκηνή όπου οι δύο εραστές συζητούν νωχελικά (αφού έχουν κάνει έρωτα) για όλα αυτά που μετράνε (όταν είσαι νέος κι ανέμελος): τη ζωή, τον έρωτα, τον θάνατο, τη λογοτεχνία, τη μουσική, το σινεμά. Πλημμυρισμένο από τις κινηματογραφικές αναφορές και το δέος του σκηνοθέτη για το αμερικανικό σινεμά- και ειδικά τις ταινίες των Σαμ Φούλερ, Νίκολας Ρέι, Χάουαρντ Χοκς και Αλφρεντ Χίτσκοκαλλά και τις δυνατότητες του μέσου γενικώς, το «Με κομμένη την ανάσα», σύμφωνα με τον δημιουργό του «ανήκει στο είδος των ταινιών όπου μπορεί να συμβεί οτιδήποτε: όλα παίζουν, αυτό είναι το νόημα του φιλμ». Η σινεφιλία του Γκοντάρ αποθεώνεται στη σκηνή όπου ο Μισέλ σταματά μπροστά από ένα σινεμά για να χαζέψει μια αφίσα του Μπόγκαρτ, περνάει τον αντίχειρα στο στόμα του και ψιθυρίζει μειδιώντας, «Μπόγκι…». Ο Μισέλ είναι ο τύπος που το μόνο που κάνει στη ζωή του είναι να βλέπει σινεμά και μετά να ζει τις κινηματογραφικές φαντασιώσεις έξω στον δρόμο χωρίς αναστολές. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι ο Γκοντάρ είχε αφιερώσει την ταινία του στη Μonogram, την αμερικανική κινηματογραφική εταιρεία παραγωγής φτηνών γκανγκστερικών ταινιών. Πάνω από τριάντα χρόνια αργότερα, θα γινόταν και ο ίδιος αντικείμενο σινεφιλικού φόρου τιμής όταν ο Κουέντιν Ταραντίνο θα ονόμαζε την εταιρεία παραγωγής του, «Α Βand ΑΡart» από την ομώνυμη ταινία που γύρισε ο Γκοντάρ το 1964.