Νέοι Δίσκοι

Αποπλάνηση για το καλοκαίρι
Της Μ αρίας Μ αρκουλή , mmarkou@dolnet.gr

Συνήθως συµβαίνει πάνω – κάτω αυτό. Οταν ένα συγκρότηµα φτάσει στον έβδοµο δίσκο του, σε αυτές τις εποχές, όχι τις παλιές, αρχίζεις να ασχολείσαι µε άλλα θέµατα, αντοχής, κόµµωσης, εξοικονόµησης ενέργειας ή ασχολείσαι µε άλλο συγκρότηµα – ειδικά τώρα, που αν αφήσεις ένα γκρουπ στην οθόνη του υπολογιστή µια µέρα χαλάει και θέλει ψυγείο.

Η φρέσκια εκδοχή των Μorcheeba δεν είναι αποτέλεσµα καλής ψύξης, αλλά µεγάλης διαδροµής και επιστροφής στο ση µείο εκκίνησης. Ή κάπου καλά εκεί κοντά.

Στο έβδοµο άλµπουµ τους οι Μorcheeba βρίσκονται στον έβδοµο ουρανό, όπου οι µουσικές είναι ένας δροσερός αφρός και η ταπετσαρία θυµίζει στυλ Μad Μen, πολύ µοντέρνο ‘60s. Είναι βέβαια και trip hop για να µη χαθούµε εντελώς µέσα στο Σύµπαν. Για όλα υπάρχει µια εξήγηση. Και εδώ είναι η επιστροφή της τραγουδίστριας Σκάι Εντουαρντς, που η φωνή της έχει ντύσει πολλά καλοκαίρια, όσο µπορεί ένα καλοκαίρι να ντυθεί. Ο Πολ και ο Ρος Γκοντφρέι βρίσκουν ακριβώς τον ήχο που έχουν στο µυαλό τους, τη morcheeba πινελιά που χρει άζονται για να πετύχει ακριβώς το «χρώµα». Κα θαρή ποπ αποπλάνηση. Ή «Βlood like lemonade», παράφραση της βαµπιρικής µανίας του «Τwilight» και του «Τrue blood». Εχει και η ποπ τις παραξε νιές της. Οµορφα down-tempo ξελογιάσµατα, ηλεκτρονική φολκ και τις slide κιθάρες που έχουν οι Μorcheeba για να τρυπάνε σαν βέλη τα κοµµάτια τους (µελετήστε το «Μandala» και το πώς αναδεικνύεται κάθε ήχος πίσω από σεντόνι υπνω τικού βόµβου). Μοrcheeba όµως είναι πρώτα από όλα η µελωδία της παραλίας, η δροσιά του κοκτέιλ, η γλύκα του «Ι am the spring». Τους βλέπω σαν το αντίδοτο στον κοµπασµό, στη µεγαλοµανία. Ποπ µε περιεχόµενο, που αλλάζει ύφος, παγώνει σαν βλέµµα («Recipe for disaster»), θυµώνει («Cut to the bass») και χτυπάει τα τύ µπανα («Βeat of the drum») για να αρχί σει το πάρτι. Τo «Βlood like lemonade» είναι η ταυτότητά τους. Η ιστορία τους µέσα σε δέκα τραγούδια, που κάνουν όλα για το iΡod που θα πάρεις µαζί στις διακοπές (και µην αφήσεις τις βαλίτσες και φέτος τελευταία στιγµή).

LΙΝΚ www.mariamarkouli.blogspot.com

Για Σαν Φρανσίσκο πάω καλά;

§ «Save Μe San Francisco» από τους Τrain. Το San Francisco σώζει, εκτός και αν πέσεις σε ώρα σεισµού.

Οπότε ο σώζων εαυτόν σωθήτω.

§ «Οutta Space» από Κing Μidas Sound. Ο,τι λέει ο τίτλος. Προτείνω επίσης το «Lost». Το βρίσκεις εδώ http: // www. myspace. com/ kingmidassound και θα ακούσεις όµορφα ατµοσφαιρικά κοµµάτια που θα ζήλευαν και οι Μassive Αttack.

§ «Βerlin» από το «Samba Carioca» του Αvaricious Cantu aria. Κιθάρες χωρίς σύνορα σε παραγωγή Αρτο Λίντσνεϊ, ηχογραφηµένο στη Νέα Υόρκη. Ως εκ τούτου και κοσµοπολίτικο.

§ «Αmerimacka» από τους Τhievery Corporation µε έναν ρέγκε τόνο. Ετσι γλυκά κυλάει ο καιρός στο Ουάσιγκτον Ντι Σι.

§ «Εste Αmor», από τον Federico Αubele. Γιατί είµαστε µε Αργεντινή (όταν δεν παίζει µε την Ελλάδα) και είναι τραγούδι που θέλεις να αφιερώσεις σε εκείνον (ή εκείνη αγόρι µου).


Ροµαντική κοµεντί

Το ερώτηµα πρέπει να τεθεί κάπως έτσι: Πώς ακούγονται οι Divine Comedy στην εποχή της οικονοµικής κρίσης; Σαν κάτι που θα σε µελαγχολήσει ακόµη περισσότερο; Σαν άλλοθι; Σαν τυπική «Θεϊκή Κωµωδία» ή σαν ακόµη µια µερίδα από τα αδιέξοδα του Νιλ Χάνον, τα οποία ο αφιλότιµος αµπαλάρει σε χαριτωµένα ποπ κουφέτα; Γλυκά τραγούδια, µε σκληρή-τραγανιστή καρδιά. Ο ιρλανδός Divine, λοιπόν, φοράει τα καλά του και µπαίνει στην µπανιέρα µε το «Βang Goes the Κnighthood» (DCR). Ο Χάνον κολυµπάει στα ίδια νερά που άλλες φορές συναρπάζει, αλλά εδώ παλεύει µε κύµατα που τον έχουν αφήσει πίσω. Το «Down in the street below» ξεκινάει µε έµφαση και το «Νeapolitan girl» είναι ένα πραγµατικά όµορφο κοµµάτι, αλλά γρήγορα νιώθεις πως όλα επαναλαµβάνονται σαν τις ροµαντικές κοµεντί όπου η Τζένιφερ Ανιστον στο τέλος θα κλέψει την καρδιά του.


Σαν παλιά

Για κάποιον λόγο που µπορεί και να ακούει στο όνοµα Μαρκ Ρόν σον, πολλοί νοµίζουν ότι ο Εli Ρaperboy Reed είναι Αγγλος – και δεν είναι, έρχεται από τη Μασαχουσέτη των Ηνωµένων Πολιτειών και ενώ τα άλλα παι διά µεγάλωναν σε παιδικές χαρές, ο Ελι Ριντ µε γάλωνε στη δισκοθήκη του συλλέκτη µπαµπά του, πράγµα που θα το πιστέψεις αµέσως µόλις τον ακού σεις. Τι ακούς; Τη soul µουσική που θα σε σηκώ σει από τη θέση, την – κατά Ριντ – ποπ του 20ού αιώ να (βάλε και 21ου ). Με αυτό κατά νου, συνεργάζε ται µε τον Μάικ Ελιζόντο (παραγωγό του Εµινεµ και της Πινκ) και βγαίνει σωστός, καθώς ανακατεύει soul αυθεντική µε beat, παλιό, καινούργιο και προσωπικό στυλ, µε πνευστά σε ολική επαναφορά. Μέχρι τώρα κυκλοφορούσε ανεξάρτητα τα δισκάκια του, αλλά και ως καλλιτέχνης µε συµβόλαιο µεγάλης δισκογρα φικής, στο «Come and get it» (Capitol) κρατάει τον χαρακτήρα του παίκτη που θα κάνει το δικό του. Από το «Υoung girl» δε, µέχρι το «Ρick your battles»… η ποπ εκρήγνυται θεαµατικά.