Συνέντευξη

«Ολα συνηθίζονται. Ακόµη και τα πιο χαµηλά µεροκάµατα»
Της Χάρης Ποντίδα

Το καλοκαίρι του ελληνικού τραγουδιού έχει δύο «βαριά» γυναικεία ντουέτα. Το ένα είναι Αρβανιτάκη – Τσανακλίδου. Το δεύτερο είναι έτοιµο για εξόρµηση…
«Οσοι δεν την ξέρουν θα πάθουν πλάκα» λέει η Χαρούλα Αλεξίου. Το λέει µε σοβαρότητα, αποφεύγοντας το βλέµµα της Μάρθας Φριντζήλα. Και δεν είναι από κείνες τις φιλοφρονήσεις που γίνονται για να γίνουν. Γιατί και οι δύο κυρίες (που κάθονται απέναντί µου) εκπέµπουν την ίδια ζεστασιά. Το «timing» είναι το παν σ’ ετούτη τη ζωή (σκέφτοµαι) και καθώς είναι λαµπερή η ηµέρα, µου έρχονται οι εικόνες τους, διαδοχικά: η Χαρούλα Αλεξίου να στέκεται ευάλωτη µπροστά στο κοινό του «Παλλάς» και να δακρύζει λέγοντας το «Μεγάλωσα» και η Μάρθα (ερµηνεύτρια, σκηνοθέτις και ηθοποιός) στη σκηνή του «Μετρό» να παρασύρει το κοινό µε τη ναπολιτάνικη «Μαρουτσέλα» και το «Σουραµπάγια Τζόνι».

«Δυο φορές την είδα να τραγουδάει» λέει η Χαρούλα και αισθάνθηκα ότι µπορούµε να είµαστε µαζί. Αυτό δε που είδα και µου άρεσε πολύ είναι ότι επειδή έχει δηµοτική ρίζα το τραγούδι που λέει µε έκανε κι εµένα να ανασύρω από το ρεπερτόριό µου ανάλογα τραγούδια, γιατί έχουµε µεγάλο κοµµάτι του προγράµµατος που θα είµαστε µαζί».

Μ.Φ.: Οπως καταλαβαίνεις η Χαρούλα για µένα είναι σαν να κάνω αληθινό ένα όνειρο…

Αισθάνεσθε ότι κάθε γενιά δηµιουργεί άλλου είδους σχέση µε τους καλλιτέχνες της; Ρωτάω γιατί ανήκετε σε διαφορετικές γενιές. Και γιατί η Μάρθα µάς έχει έρθει από έναν – ας πούµε – πιο εναλλακτικό χώρο του τραγουδιού.

Μ.Φ.: Υπάρχει µια τάση στους νεώτερους ανθρώπους να αποµυθοποιούν εύκολα αυτόν που αγαπούν, όµως η πραγµατικότητα είναι ότι ο µύθος είναι η µόνη µας άµυνα. Κι ενώ εγώ µε τη Χαρούλα, γελάµε, µιλάµε, κοροϊδευόµαστε, µέσα µου θέλω να υπάρχει η Χαρούλα – µύθος. Χ.Α.: Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει µια κορύφωση από τον κόσµο, την οποία πραγµατικά δεν καταλαβαίνω και νιώθω ευγνωµοσύνη γι’ αυτό. Γιατί ούτε καλύτερη τραγουδίστρια είµαι, ούτε τίποτα. Ισως έχω σιγουρευτεί ότι αυτό που κάνω το αγαπάω πάρα πολύ. Το έχω παραδεχτεί πλέον αυτό. Δεν έχω τις αµφιβολίες που έχουµε όλοι µας (και ας µην το παραδέχεται κανείς). Αµφιβολίες του στυλ πόσο καλή είµαι, αν ήταν το όνειρο της ζωής µου αυτό…

Περίεργο ακούγεται. Αµφιβολίες ύστερα από τόσα χρόνια; Και ειδικά εσύ;

Χ.Α.: Εχεις δικιο που ρωτάς αλλά, ναι, πάντα έχει αµφιβολίες κανείς. Αν είναι σηµαντικό – και πόσο σηµαντικό είναι – αυτό που κάνει.

Η συζήτηση διευρύνεται, εγώ λέω ότι η αντοχή ενός καλλιτέχνη µέσα στον χρόνο µπορεί να εξαρτάται και από το αν είναι συνεπής γενικότερα, και ως άνθρωπος, π.χ. να µην υπάρξει η σκιά ενός ψέµατος…

«Δεν υπάρχει χειρότερο πράγµα από την ψευτιά στη δουλειά που κάνουµε» λέει η Χαρούλα, ενώ η Μάρθα παρεµβαίνει λέγοντας ότι όσο µεγαλώνει συνειδητοποιεί πως οι µεγάλοι καλλιτέχνες είναι σαν να βάζουν για µας τους υπόλοιπους ένα στοίχηµα µε την αθανασία. «Γι’ αυτό, αν τους δούµε να λυγίζουν, τους περιµένουµε στη γωνία. Από την άλλη όµως ο άνθρωπος που είναι πάνω στη σκηνή είναι ο πιο εκτεθειµένος. Η σκηνή είναι η απόλυτη έκθεση». Χ.Α.: Οταν βλέπεις όλον αυτόν τον κόσµο στραµµένο πάνω σου και την ώρα εκείνη εσύ µπορείς να τον µαλακώσεις, να τον συγκινήσεις, να τον κάνεις να θυµηθεί αφήνοντας πίσω τα της καθηµερινότητας του. Εσύ είσαι εκεί, κάνεις αυτό που κάνεις και συµβαίνει αυτό το υπέροχο πράγµα που γίνεται µέσα στην τέχνη. Προσωπικά δεν έχω καταλάβει τι είναι αυτό το σπουδαίο που κάνω, εκτός από το ότι τραγουδάω…

Μιλάµε για τις παραστάσεις της στο «Παλλάς» και τις αµφιβολίες που είχε πριν από την παράσταση. «Πήγαινα σε µια αίθουσα όπου ο θεατής ούτε να καπνίσει µπορούσε ούτε να πιει. Με απασχολούσε αν θα τα κατάφερνα να τους ευχαριστήσω. Τελικά όµως είδα ανθρώπους ευχαριστηµένους, ευτυχισµένους». Τι λέτε για τα µεγάλα µαγαζιά;

Χ.Α.: Νoµίζω ότι αυτό µε τα πούλµαν έχει τελειώσει. Θα ξαναγίνει βέβαια, αλλά µε έναν άλλον τρόπο. Βέβαια φταίµε κι εµείς, γιατί είχαν πάρει και τα δικά µας µυαλά αέρα. Ελεγες, «κοίτα, γεµίζω µια αίθουσα µε 3.000 ανθρώπους. Ποιος το µπορεί αυτό;». Ενώ στην πραγµατικότητα δεν τη γέµιζες εσύ – ή τουλάχιστον µόνον εσύ – αλλά ο µαγαζάτορας που ήταν δικτυωµένος µε συλλόγους, πούλµαν, σωµατεία.

Ναι, αλλά θα πρέπει να συνηθίσετε και σε πιο χαµηλά µεροκάµατα…

Χ.Α.: Ολα συνηθίζονται. Και γιατί πρέπει να είναι µεγάλα;

Μ.Φ.: Μου θυµίζει σαν µε το ζόρι πανηγύρι. Πάνε εκεί, ξεχνιούνται και την άλλη µέρα πάλι το… παλούκι. Μερικές ώρες είναι σαν τους άρχοντες της νύχτας, µε όλα τα λουλούδια, τα ακριβά αυτοκίνητα… Απορώ. Τέλος πάντων. Ακόµη και στο «Μετρό» όπου ήµουν εγώ – εντάξει πολύ φιλικά τα παιδιά, πολύ οικογενειακή η ατµόσφαιρα, αλλά αυτό το φιστίκι και το µπουκάλι κάτι µου κάνει. Ασε που δεν µπορείς να υποχρεώσεις τον άλλο να δώσει 40 ευρώ, κυρίως όταν είναι φοιτητής.

Φέτος στις συναυλίες έχετε µειώσει τις τιµές;

Χ.Α.: Ναι, τις έχουµε κατεβάσει. Εδώ και πέντε χρόνια ήταν σταθερές…

ΙΝFΟ

Χάρις Αλεξίου και Μάρθα Φριντζήλα µαζί στις 30 Ιουνίου, στο Θέατρο Βράχων «Μελίνα Μερκούρη» του Βύρωνα.

«Δεν πάσχει µόνον η Ελλάδα από αµοραλισµό»

«Εχω µείνει µε ανοικτό το στόµα µε την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα σήµερα» λέει η Χάρις Αλεξίου. «Δεν το πιστεύω. Απ’ την άλλη, θέλω να είµαι αισιόδοξη ότι τελικά θα τα καταφέρουµε».

Από πού αντλείτε αισιοδοξία;
Χ.Α.: Εχουµε περάσει πολέµους και εµφύλιο και σωθήκαµε, όσοι σωθήκαµε. Δυστυχώς, θα πεινάσει πολύς κόσµος… Το µόνο που εύχοµαι είναι αυτή η κατάσταση να µη δηµιουργήσει νέα γενιά λαµόγιων. Μ.Φ.: Το πιο προκλητικό ήταν το σποτάκι στην τηλεόραση, που µας έλεγε να βοηθήσουµε την Ελλάδα. Οταν ξέρεις από πού έχουν ξεκινήσει όλα αυτά, λες «δεν µπορεί, µας κοροϊδεύουν κι από πάνω». Αλλά δυστυχώς δεν είναι µόνο η Ελλάδα που πάσχει από αυτόν τον αµοραλισµό, είναι όλος ο κόσµος.