Πάμε σινεμά

Χιπ-χοπ μπαλέτο
, Ο Δημήτρης Δανίκας , προτείνει και αντιπροτείνει

ΠΙΟ ΑΠΟΛΑΥΣΤΙΚΗ για τα ανήσυχα νιάτα, επιλογή της εβδομάδας το τρισδιάστατο «Streetdance» δύο σκηνοθετών (Μαξ Γκίουα και Ντάνια Πασκουίνι), εντελώς εξειδικευμένων περί τα βιντεοκλίπ. Χορός και μουσική από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό.

Το σενάριο εντελώς προσχηματικό. Μια Αγγλίδα και ιπτάμενη του streetdance (Νίκολα Μπάρλεϊ) βγάζει το ψωμί της ως delivery girl του σαντουιτσάδικου της γειτονιάς. Ετσι γνωρίζεται με μια κάποια Μαργκότ Φοντέιν, διευθύντρια τώρα μιας σπουδαίας σχολής κλασικού μπαλέτου (Σάρλοτ Ράμπλινγκ). Είσαι; Ρωτάει η Φοντέιν το κορίτσι. «Τι πράγμα;» Να ενώσουμε τις δυνάμεις μας!

Εκ της τυχαίας αυτής συνάντησης προκύπτει χαρμάνι εξαιρετικό. Διότι η Κάρλι (η αίλουρος που λέγαμε) θα μυήσει μπαλαρίνες και μπαλαρίνους στα μυστικά του streetdance. Και ως αντάλλαγμα η ομάδα της θα μπορεί να προπονείται σε μια ευρύχωρη αίθουσα της σχολής εντελώς δωρεάν. Οχι χαζή ήταν να πετάξει στα σκουπίδια μια τέτοια ουρανοκατέβατη και πλούσια προσφορά. Από αυτή την πρώτη διασταύρωση καταλήγουμε σε μια δεύτερη, ακόμα καλύτερη. Ας πούμε η «Λίμνη των κύκνων» με φιγούρες χιπ-χοπ και μπρέικ ντανς. Μέεεγκλα!

SΤRΕΕΤDΑΝCΕ: Τι είναι αυτό; Χορός του δρόμου. Αρχισε ως αυτοσχεδιασμός. Κατέληξε πρωταθλητισμός. Με ιπτάμενες φιγούρες και εναέριους χορευτές. Απίστευτοι τύποι. Μπαλαρίνοι του δρόμου. Ετσι από μαγκιά. Τα αδέσποτα, τα πιο έξυπνα «σκυλιά».

Ταυτοχρόνως λειτουργεί και διπλό love story. Ασήμαντο και προσχηματικό. Διότι η Κάρλι είναι ερωτευμένη με έναν πρωταθλητή του streetdance. Ο οποίος όμως την εγκαταλείπει και τότε το κορίτσι απελπίζεται. Σιγά μωρέ, πώς κάνεις έτσι. Για δες εδώ. Και τι βλέπει! Εναν κύκνομπαλαρίνο με ρωσική κοψιά. Κούκλος δηλαδή. Οπότε το μείγμα συντελείται και επί ερωτικής κλίνης. Του δρόμου εκείνη, του σαλονιού εκείνος!

ΜUSΙC: Μια πλειάδα μουσικών της βρετανικής σύγχρονης μουσικής. Κάτι μεταξύ r΄ & b΄ παρέα με τέκνο, μπρέικ ντανς, χιπ-χοπ και όλα αυτά. Τι σημασία έχουν οι ταμπέλες και τα «είδη». Πάνω απ΄ όλα να περνάς καλά. Και σας βεβαιώ το πρώτο πράγμα που μου ΄ρθε στο μυαλό βγαίνοντας από την αίθουσα ήταν να πεταχτώ στο πλησιέστερο ντιβιντάδικο. Καλά, εσείς κατεβάστε το! Α, ξέχασα μερικά ονόματα. Οπως Ν-Dubz, Τinchy, Stryder, Wylie, Chipmunk. Σας λένε τίποτα; Οχι; Νever mind.

Να το δω;
Σήκω χόρεψε κουκλί μου, να σε δω να σε χαρώ!


Francollywood

ΟΠΩΣ ΜΠΟΛΙΓΟΥΝΤ (το ινδικό), έτσι και Francollywood (το γαλλικό). Διότι οι Γάλλοι, προκειμένου να ανταγωνιστούν το αμερικανικό προϊόν, αντιγράφουν μετά μανίας Ηollywood. Κάθε «είδος» απ΄ αυτό. Και οι αθεόφοβοι το καταφέρνουν. Απόδειξη; Τα περίπου 4 εκατομμύρια εισιτήρια που έκοψε επί δύο μήνες μια κομεντί με τον τίτλο «L΄ Αrnacoeur» (ελληνικώς «Επαγγελματίας καρδιοκατακτητής). Με σκηνοθέτη τον άγνωστο εν Ελλάδι Πασκάλ Σομέλ. Η ίντριγκα ερεθιστική. Νεαρός γόης (γαλλικής «ραφής», τουτέστιν κοντός και αξύριστος) την πέφτει σε κορίτσια κατόπιν αμοιβής. Αν δηλαδή ο αδελφός θέλει να χωρίσει την αδελφή του από έναν πανάθλιο- κατά τη γνώμη του- τύπο. Ή αν ο πατέρας δεν γουστάρει τον υποψήφιο λεγάμενο της κόρης του. Και πάει λέγοντας. Ψιτ Αλεξ (το όνομα του επαγγελματία καρδιοκατακτητή που τον υποδύεται ο Ρομάν Ντουρί, ηθοποιάρα στον «Προφήτη»), σε παρακαλώ. Πάρε πενήντα χιλιάρικα να χωρίσεις την κορούλα μου (Βανέσα Παραντί) απ΄ αυτόν τον μασκαρά. Κάπως έτσι αρχίζει η γνωριμία. Εντός πολυτελούς σουίτας και έξωθεν δεκάστερου ξενοδοχείου της Κυανής Ακτής. Ομως το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται.

Να το δω;
Μόνο για κορίτσια του Γαλλικού Ινστιτούτου.
Δολοφόνοι

ΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΡΑΦΗ και η αμερικανική μαύρη κομεντί «Γάμος να σου… πετύχει» του Ρόμπερτ Λούκετιτς. Ολα αρχίζουν όταν ο Αστον Κούτσερ γνωρίζει την Κάθριν Χάιγκλ, σε κάποιο ξενοδοχείο της Νίκαιας. Στη Γαλλία. Ετσι αρχίζει ένα ρομάντζο, περικυκλωμένο από δολοφόνους των βορείων προαστίων. Διότι ο Κούτσερ (αυτός ντε, ο ευνοούμενος των μικρών θηλυκών) είναι τύπος σκοτεινός. Επαγγελματίας δολοφόνος. Αλλά και διότι η μπεμπέκα Κάθριν Χάιγκλ κυκλοφορεί ακόμα α λα μπρατσέτα με τον πατέρα της (Τομ Σέλεκ). Εκ του έρωτος καταλήγουν σε γάμο. Ετσι ο Κούτσερ εγκαταλείπει την υπηρεσία. Ομως η υπηρεσία δεν εγκαταλείπει τον Κούτσερ. Ως εκ τούτου, όποιος τον δολοφονήσει έχει είκοσι εκατομμύρια δολάρια να κερδίσει. Αυτό ήταν. Ολες και όλοι ορμούν να δολοφονήσουν τον κούκλο της γειτονιάς. Καλό ως ιδέα, απρόσωπο ως σκηνοθεσία. Κρίμα.

Να το δω;
Μόνο για τα κορίτσια που κάτω από το μαξιλάρι τους έχουν κρύψει τη φωτογραφία του Κούτσερ!