Ενας αιώνας χαραγµένος στις πουέντ της

Η Μαρίνα Τοµοφέγιεβνα Σεµιόνοβα (φωτογραφία), η πρώτη πρίµα µπαλαρίνα που προπονήθηκε στο σύστηµα πειθαρχίας της Σοβιετικής Ενωσης, «έφυγε» σε ηλικία 102 ετών.

Υπήρξε µαθήτρια της Αγριππίνας Βαγκάνοβα, του ρωσικού µύθου στο κλασικό µπαλέτο και όταν αποφοίτησε το 1925 από τη σχολή της έδειξε στον κόσµο κάτι ασυνήθιστο, ολοκαίνουργιο, συναρπαστικό. Η χρονιά εκείνη χαρακτηρίστηκε στα χρονικά του σοβιετικού χορού ως «ο ασύγκριτος θρίαµβος της Μαρίνας Σεµιόνοβα».

Η Σεµιόνοβα χόρευε µε τα Μπαλέτα Κίροφ έως το 1930. Τότε ο Στάλιν µετέφερε το αστέρι του κλασικού χορού για να ενισχύσει την οµάδα χορού του Θεάτρου Μπολσόι στη Μόσχα. Ακολούθησε ο γάµος της µε τον Λεβ Καρακάν, πρώην Μπολσεβίκο και υφυπουργό Εξωτερικών. Το 1935 έλαβε πρόσκληση από το Μπαλέτο της Οπερας του Παρισιού χορεύοντας «Ζιζέλ» µε παρτενέρ τον Σερζ Λιφάρ. Από εκείνη την εποχή έβαλε τη σφραγίδα της εκφραστικότητας των κινήσεών της ως Οντετ-Οντίλ στη «Λίµνη των Κύκνων», Νικίγια στην «Μπαγιαντέρα», πριγκίπισσα Ορόρα στην «Ωραία Κοιµωµένη». «Ηταν η πρώτη µπαλαρίνα που στάθηκε στις µύτες των ποδιών της σε στάση αραµπέσκ κάµπτοντας προς τα πίσω την πλάτη της και δείχνοντας στον κόσµο τις νέες της πιρουέτες» είχε πει για τη δασκάλα της η Μάγια Πλισέσκαγια όταν το 1975 διακρίθηκε µε το βραβείο του Καλλιτέχνη του Λαού της τότε ΕΣΣΔ.

Το 1952 σταµάτησε να χορεύει. Συνέχισε όµως ως δασκάλα και έως τα 96 της εκπαίδευσε τις µπαλαρίνες που συνέχισαν την παράδοση της ρωσικής σχολής µπαλέτου.