«Αγαπώ τα Χανιά, αλλά…»

ΕΙΜΑΙ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΣ με τα Χανιά. Για την ακρίβεια με την ιστορία της πόλης. Είναι, ίσως, η «ανωμαλία» όσων ασχολούνται με την Ιστορία. Νιώθω την ενέργεια που εκπέμπει αυτή η πόλη. Μελετάω το κάθε της κτίριο. Δεν θέλω όμως να γυρίσω. Γιατί δεν έχει κάτι να μου προσφέρει. Τα Χανιά των νεόπλουτων δεν μου αρέσουν. Τι να κάνω σε μια πόλη όπου οι νέοι περνούν αμέτρητες ώρες στα αμέτρητα καφέ της πόλης; Τα Χανιά είναι ένας καθρέφτης όπου μπορείς να δεις τις παθολογίες της σύγχρονης Ελλάδας. Την απότομη και πλαστική ευημερία, την επιδειξιομανία, τα δάνεια, την υποβάθμιση του πολιτισμού και της παιδείας. Νομίζω ότι η γενιά μου είναι μελαγχολική. Νιώθει ότι η γενιά των γονιών μας μάς έφερε σε αυτή την κατάσταση. Μεγαλωμένοι ακούγοντας συνέχεια για πολιτικά σκάνδαλα, με ένα σύστημα παιδείας που παραπαίει, ένα κομμάτι των νέων στρέφεται προς την άκρα Δεξιά, ένα άλλο κομμάτι ριζοσπαστικοποιείται με μηδενιστικό τρόπο, άλλοι προσπαθούν να την κάνουν από την Ελλάδα και ένα τεράστιο κομμάτι δεν ξέρει τι να κάνει. Με τρομάζει το κενό που βιώνει η γενιά μου στην Ελλάδα. Τι πήγε στραβά; Σύμφωνα με τη γνώμη μου, το γεγονός ότι όταν μπήκαμε στην Ευρωπαϊκή Ενωση δεν ήμασταν Ευρώπη αλλά Βαλκάνια. Επρεπε να αλλάξουμε, κυρίως, τη νοοτροπία μας. Αυτό όμως δεν το ήθελε κανείς. Δεν είμαι της σχολής «ήμασταν καλύτερα όταν ήμασταν φτωχότεροι». Εγώ άλλωστε δεν την έζησα την εποχή της φτώχειας. Η γενιά μου δεν αναπολεί κάτι. Δεν έχει κάτι να αναπολήσει…