Φαινόμενα

«Ιαµατικά» λασπόλουτρα
Της Πόπης Διαµαντάκου diaman@dolnet.gr

Εχει στηθεί γλέντι στις τηλεοράσεις.
Με µουσική υπόκρουση τα σουξέ των λαϊκών βάρδων και λοιπών της µπουζουκοδιασκέδασης, οι οποίοι «πιάστηκαν» να έχουν «χαλαρή σχέση µε την Εφορία»
Καλύτερη τηλεόραση δεν θα µπορούσε να προσφέρει η επικαιρότητα. Εχουµε, άλλωστε, εθιστεί στη σκανδαλολογία. Βουτάµε στον βάλτο ενός διαλυµένου συστήµατος, λες και πρόκειται για ιαµατικά λασπόλουτρα.

Οχι ότι δεν υπάρχουν σκάνδαλα.

Μπροστά στα µάτια όλων µας διαµορφώθηκε η σύγχρονη κουλτούρα και οι «υψηλές αξίες» της. Παρακολουθήσαµε συνεπαρµένοι αλλεπάλληλα τηλεοπτικά επεισόδια εθνικού σκανδαλισµού που αποτελούσαν, αν µη τι άλλο, ένδειξη ότι το κράτος µπορεί να µη λειτουργεί, αλλά τουλάχιστον κάνει τηλεόραση.

Και προφανώς υπάρχουν οι εµπλεκόµενοι σε σκάνδαλα. Μόνο που το όνοµα του καθενός και η επαγγελµατική του ιδιότητα δεν αντανακλούν παρά µια σηµαντική πτυχή της κρατικής δυσπραγίας, δυσλειτουργίας ή και απραξίας που αναπτύχθηκε στη σκιά της µη εφαρµογής των νόµων.

Εξ ου και το «πολιτικό σκέλος» όλων αυτών των περιπτώσεων είναι πολύ σηµαντικότερο της ψυχαγωγικής επιφάνειας, την οποία διαχειρίζονται παντός είδους τηλεοπτικές εκποµπές. Το πολιτικό σκέλος, για παράδειγµα, της φαντασµαγορικής «υπόθεσης Βοσκόπουλου» δεν εξαντλείται στον γάµο του µε υπουργό της κυβέρνησης, η οποία µοιάζει να πλήρωσε βιαστικά το ένα σκέλος του λογαριασµού.

Το πολιτικό βάρος της υπόθεσης βρίσκεται στην ανάδειξη λαϊκών βάρδων σε πανίσχυρες αξίες ενός πολιτικού συστήµατος, που πίσω από την µπουζουκολάµψη και το χρήµα _ το οποίο έρεε στις πίστες για χάρη τους _ έκρυψε την αδυναµία για ουσιαστική ανάπτυξη του τόπου, την ανυπαρξία αναπτυξιακών δοµών και οράµατος.

Ο Τόλης Βοσκόπουλος, ανεξαρτήτως του πόσο συµπαθής είναι ως άνθρωπος _ στοιχείο που αξιοποιείται στο έπακρο στα τηλεθεάµατα της κανιβαλικής ψευδοσυγκίνησης για την «περιπέτειά» του _ ήταν και παραµένει το σύµβολο της εποχής που το νυχτοκάµατο εκτινάχθηκε στα ύψη, που στις πίστες συναντιόταν ο παραδοσιακός πλούτος µε τον νεοπλουτισµό και που τα αστέρια της βιοµηχανίας της διασκέδασης εµπλέκονταν παρεϊκώς µε πολιτικούς και επιχειρηµατίες, αποτελώντας όλοι µαζί τον θίασο που υπηρετούσε το υποτιθέµενο εθνικό σουξέ. Ο ίδιος αποτέλεσε και έναν από τους πρωταγωνιστές της τηλεόρασης του κανιβαλικού ριάλιτι, λόγω του φωτογενούς διαζυγίου του και κατόπιν εξ αιτίας της εκτυφλωτικής ιστορίας αγάπης µε την Αντζελα Γκερέκου. Οι δυο τους θεώρησαν απολύτως φυσικό για την ατµόσφαιρα της εποχής, που απολάµβανε σαν κορυφαία ψυχαγωγία τις προσωπικές ιστορίες, να πρωταγωνιστήσουν σε µιούζικαλ µε θέµα τον ίδιο τον έρωτά τους.

Η προσφορά «διάσηµης σάρκας» προς κατανάλωση αποτέλεσε τις τελευταίες δεκαετίες την ιδανικότερη «κουρτίνα» για να κρυφτούν από τη θέα τού φιλοθεάµονος παντός είδους διαπλοκές και σκανδαλώδεις συµπεριφορές. Και ήταν επόµενο να θεωρηθεί απολύτως φυσιολογικό σε µια δηµοκρατία του θεάµατος το πέρασµα από τη µια όχθη στην άλλη, από την καλλιτεχνική δηµοσιότητα στην πολιτική. Και µάλιστα, χωρίς καµιά συνέπεια από τις «γκρίζες περιοχές» που άφησε η νοοτροπία ότι τη δηµοκρατία δεν τη στηρίζει η ισονοµία και η εφαρµογή των θεσµών της, αλλά οι κατασκευασµένοι «θεσµοί» του θεάµατός της. Ανεξαρτήτως από το ταλέντο και την προσφορά στη διασκέδαση κάθε βάρδου, περισσότερο από το πόσο συνεπής στάθηκε στην επιλογή της να περάσει στην πολιτική και να την υπηρετήσει η Αντζελα Γκερέκου, αυτό που έχει σηµασία µέσα στο πανηγύρι του ξεκατινιάσµατος προσώπων είναι ότι όλοι παραµένουν παραδείγµατα της νοοτροπίας που δίνει «άφεση αµαρτιών» σε εκείνους που διασκεδάζουν και συγκινούν τα πλήθη.

Νοοτροπία την οποία ουδόλως αγγίζει η επιχείρηση «αιµοσταγής αρένα» η οποία έχει ξεσπάσει, καθώς συσκοτίζει τις αιτίες του κακού, µετατοπίζει και συνοψίζει την ενοχή σε πρόσωπα και συντηρεί τις συνθήκες για να αναδειχθούν απλώς οι νέοι κυρίαρχοι ψυχοεκτονωτικών θεαµάτων.


Η προίκα αλλάζει τσέπες

«Στις δεκαετίες του ‘50 και του ‘60 οι άνθρωποι παντρεύονταν χάριν της προίκας. Πλέον µετράει το συναίσθηµα, αρκεί να µένουν ελεύθερες οι ανθρώπινες καρδιές να διαλέξουν και να µην παρεµβαίνει κανείς». Το λογύδριο της Κατερίνας Καραβάτου (φωτογραφία), που σχολιάζει τα καθέκαστα του ριάλιτι «Μια νύφη για τον γιο µου» ένα µνηµείο των τηλεψευδαισθήσεων και της κερδοφόρου πλάνης. Γιατί προίκα, και µάλιστα µε πανωτόκια, καταβάλλουν στο ριάλιτι άνδρες και γυναίκες που συµµετέχουν. Είναι η ίδια τους η ανάγκη για ζευγάρωµα που γίνεται εµπορεύσιµη «αξία» για το τηλεχρηµατιστήριο.


Στον βωµό των προβολέων

Δεν του έφτασε που είναι τηλεοπτικός επίδοξος γαµπρός, που ξετυλίγεται on camera η προσπάθειά του να επιλέξει νύφη από αυτές που του πήγαν «στο πιάτο» µε προξενήτρα την τηλεόραση, δεν του έφτασε που η κάµερα ακολουθεί κάθε απόπειρα να γνωρίσει τις επίδοξες νύφες, τις κουβάλησε και στην εκποµπή του, στο τοπικό κανάλι, για να πουν σε διπλή κάµερα _ του ριάλιτι του Αlpha και του τοπικού καναλιού _ πόσο τον θέλουν. Ποια ανθρώπινα συναισθήµατα «ευδοκιµούν» σε τόσο φως; Αλλά το κοκτέιλ της µαταιοδοξίας και της γυναικείας ανασφάλειας αποδεικνύεται µεθυστικό για τους «κοινούς θνητούς».


Καµιά αµφιβολία

«Πολύ χαίροµαι, κ. Πετσάλνικε, που επί των ηµερών µου δεσµευθήκατε…» έλεγε ο Γιώργος Αυτιάς (φωτογραφία) απευθυνόµενος στον πρόεδρο της Βουλής, το πρωί της περασµένης Πέµπτης. Οχι ότι είχαµε καµιά αµφιβολία ποιοι έχουν την ακλόνητη πεποίθηση ότι βάζουν τη δική τους σφραγίδα στους καιρούς µας. Ετσι ακριβώς θα ιεραρχήσει στο µέλλον και η Ιστορία τις προσωπικότητες και το έργο τους, αναφέροντας: «Επί των ηµερών του Γιώργου Αυτιά…».


Προσγειωµένο το «λαγουδάκι»

Κατάξανθη, δίµετρη καλλονή εκ του εξωτερικού Μάγια Μοράλες (φωτογραφία), στον διαγωνισµό Ρlaymate, άρτι στεφθείσα αρχιλαγουδίνα, χαϊδεύει τα µακριά εξτένσιον και περιµένει την ερώτηση της Χριστίνας Λαµπίρη που παρουσίαζε τον εγχώριο διαγωνισµό.

Μεσολαβεί ο µεταφραστής (και διευθυντής του ντόπιου περιοδικού): «Ρώτησέ την, πώς αντιδρούν οι άνδρες όταν τη βλέπουν;».

Και σπεύδει να επεξηγήσει, για να µην παρεξηγηθεί: «Δηλαδή, της κάνουν δώρα;».

Στη µετάφραση δεν µεταφέρεται η επεξήγηση της ερώτησης, που είχε σκοπό να δείξει στις διαγωνιζόµενες πόσο επικερδής µπορεί να είναι για τις ίδιες η οµορφιά τους. Η απάντηση της δίµετρης καλλονής, κάπως αµήχανη: «Δεν ξέρω, δεν κοιτώ». Προφανώς άλλο εννοούσε το κορίτσι. Και εν τέλει ορθώς εννόησε. Δεν διατηρεί καµιά πλάνη περί του ακριβούς ρόλου της οµορφιάς της.