Νέοι Δίσκοι

Η δεύτερη νιότη του Πολ Γουέλερ
Της Μαρίας Μαρκουλή , mmarkou@dolnet.gr

Το ροκ γκαζώνει µε νέα έµπνευση και παλιά κόλπα. Ο Πολ Γουέλερ µηδενίζει το κοντέρ, ενώ οι ροµαντικοί σηκώνουν σηµαία.

Με απλά λόγια, «δεν παίζεται». Η µουσική είναι για τον Πολ Γουέλερ ό,τι το µπότοξ για τα κουρασµένα πρόσωπα. Σβήνει από πάνω του ό,τι πάει να αφήσει ο χρόνος. Λειτουργεί ανάποδα από τον χρόνο, αναζωογονητικά στην ψυχή.

Αν τελικά αποδειχτεί πως όλο αυτόν τον καιρό ο Γουέλερ είχε σχέδιο, θα το πιστέψω. Το ξεδίπλωνε αργά και µυστικά όταν διέλυε τους Jam στο απόγειο της δόξας τους, κατέβαζε τις κουρτίνες στους Style Council όταν τεντώναµε τα αυτιά µας να ακούσουµε πιο πολλά. Και τι έκανε; Συνέχιζε µόνος µε εξαιρετικά άλµπουµ και σπουδαία τραγούδια και άφηνε το παρελθόν εκεί όπου πρέπει να είναι – στο παρελθόν.

Στο σηµείο αυτό, και µε τα 50 του χρόνια συµπληρωµένα, ένας ακόµη σπιντάτος Γουέλερ έρχεται να σηκώσει τον κόσµο στο πόδι. Το χαίροµαι όσο δεν φαντάζεστε. Αντί να χαλαρώσει και να αµβλύνει γωνίες, όπως κάνουν άλλοι εκλεκτοί συνάδελφοί του, φανατικοί του pop idol και καταπονηµένοι από κούνια, εκείνος ανεβάζει ταχύτητα. Δέκατο άλµπουµ και όλα εκρηκτικά. Οδοστρωτήρας α λα Jam (σκεφτείτε ακόµη πως και ο Βruce Foxton επιστρέφει για να παίξει µπάσο έπειτα από χρόνια, ενώ οι σχέσεις του έχουν ψυχρανθεί) και γκαζωµένος α λα Μαρκ Γουέµπερ στη δική του Φόρµουλα 1. Προφανώς, ούτε εδώ τον νοιάζει τι περιµένει ο κόσµος να ακούσει. Οποιος περίµενε µετά το χορταστικό «22 Dreams» του 2008 τη φάση της ενδοσκόπησης, µάλλον περίµενε σε λάθος στάση. Η εποχή δεν είναι για τέτοια. Είναι για ηλεκτρική επίθεση κιθάρας, ενισχυµένες δόσεις soul («Νο tears to cry»), ροκ της ψυχεδέλειας, ώς και ντίσκο στυλ («Up the dosage»). Κοινός παρανοµαστής των τραγουδιών, η ενέργεια που τα εκτοξεύει. Ο Γουέλερ στο µεταξύ έχει φύγει ήδη για άλλα, έχει αλλάξει τρένο, όταν λέει (στο εκρηκτικό «7 & 3 is the strikers’ name»): «Μας ‘κόψαν τα φτερά/αλλά µπορούµε να πετάξουµε ακόµη» ή στο «Ξεσηκώνοντας το έθνος»: «Get your face of the Facebook and turn off your phone».

Ο Πολ κερνάει µπίρες στην παµπ. Αλλά έλα, χωρίς το κινητό σου.

LΙΝΚ www.mariamarkouli.blogspot.com

Φώναξέ το… Νational

Νοµίζει κανείς πια ότι τα ροκ γκρουπ γεννιούνται στο Ιντερνετ και όχι στον δρόµο και πως ο σπασίκλας νίκησε µια για πάντα τον ροκ σταρ την ώρα που κοίταξε το κοινό στα µάτια, ενώ του χάριζε από το µικρόφωνο το πολυσύλλαβο ουσιαστικό του πρώτου στί χου. Χαιρετίσµατα και να µη χανόµαστε. Οι επέστρεψαν για να βάλουν τα πράγµατα στη θέση τους. Το γκρουπ των αδελφών Ααρον και Μπράις Ντέσνερ, των αδελφών Σκοτ και Μπράιαν Ντέβεντορφ και του γοητευτικού και απόµακρου frontman Ματ Μπέρνινγκερ ακολούθησε την πορεία τού ροκ γκρουπ, όπως το ξέραµε και µε το πέµπτο άλµπουµ «Ηigh Violet» (4 ΑD), ένα από όλες τις πλευρές πλήρες αν και όχι απογειωτικό έργο, διεκδικώντας τον τίτλο του ροκ γκρουπ της εποχής. Πώς; Βάζοντας το µικρό, εσωτερικό, ατοµικό συναίσθηµα στον µεγεθυντικό φακό του ροκ και την ποίηση σε πανό για διαβάζουν τα πλήθη. Εκλεπτυσµένος «βαρύς», υγρός ήχος για τη ροκ ‘ν’ ρολ γενιά που βρίσκει εδώ τη χαµένη συνοχή. Το «Βloodbuzz οhio» είναι εξαιρετικό τραγούδι, αλλά ακόµη πιο ωραίος είναι ο τρόπος που όλο το «Ηigh Violet» αποκαλύπτεται.


… η ζωή είναι γλυκιά

Με έναν διαφορετικό τρόπο, λυρικό είναι το «Life is Sweet! Νice to Μeet Υou» (Domino) του Lightspeed Champion (ο Ντεβόντι Χάινς εδώ µαζί µε τον παραγωγό Μπεν Αλεν, o oποίος έχει συνεργαστεί µε Αnimal Collective και Gnarls Βarkley). Το CD βγήκε πριν από λίγο καιρό, αλλά έχει κερδίσει σε διάρκεια, καθώς ακολουθεί παλιές τακτικές και τρόπους της µουσικής παραγωγής. Χωρισµένο σε τέσσερις ενότητες, όπως το παλιό διπλό βινύλιο, µε µια vintage ροή ώς και ιντερµέδια, φέρνει στα αυτιά καινούργιες µουσικές ακόµη και όταν τις αντλεί κατ’ ευθείαν από τα κιτρινισµένα µπλουζ. «Αναλογικός» ήχος σε «συνθετικό» φόντο, βιολί, τσέλο και θεατρικότητα. Μια εναλλακτική στα fast food κατεβασµένα κοµµάτια, η επιστροφή στην κουζίνα της µαµάς, µε πειραγµένες συνταγές που αρέσουν σε όλους.
Αλυσιδωτές αντιδράσεις

« [-906Τrans-Continental Ηustle», το 5o των Gogol Βordello. Ο Ρικ Ρούµπιν βάζει το χεράκι του. Η αµαξοστοιχία του γκαραζο-βαλκανο-πανκ τους εκτροχιάζεται. Για καλό.

«Ι Can’t Go For Τhat». Οι Βird and the Βee κάνουν αφιέρωµα στους Daryl Ηall και Joan Οats. Με κάθε σοβαρότητα.

«Ηave Οne Οn Μe».

Η Joanna Νewsom ανοίγει το σπίτι. Ποιος λέει είναι πως είναι ντροπαλό κορίτσι; Για αφήστε την στο πιάνο…

«Ηeaven is Whenever…». «Ο Παράδεισος, όποτε…».

Οι Ηold Steady έχουν ρυθµίσει το ζήτηµα.

Και µια που βρεθήκαµε στη γειτονιά: «God» από το «22 Dreams» του Ρaul Weller, τα τραγούδια-θαύµατα είναι το πολύ 3 λεπτά. Τις πιο πολλές φορές µικρότερα.