ΣΑΝ ΜΙΚΡΑ ΣΕΝΑΡΙΑ

Δεκαέξι μικρά σενάρια, ιστορίες αφιερωμένες οι περισσότερες σε αγαπητούς φίλους, ξεδιπλώνουν εικόνες, σκηνές και στιγμιότυπα από τη δράση ή τις αντιδράσεις θηλυκών υπάρξεων έτσι όπως τις καταγράφει το παρατηρητικό βλέμμα ενός αφηγητή ή τις συναρμολογεί η μνήμη του, φερτά θραύσματα από το προσχωσιγενές έδαφος του παρελθόντος.

Γυναίκες ηλικιωμένες που προσπαθούν με τερτίπια να διώξουν τη μοναξιά τους («Κοιτάζει τα χέρια της», «Ολο το σπίτι δικό της», «Δεν περνάς κυρα Μαρία»), γυναίκες που ξαφνιάζουν ή ξαφνιάζονται από το τηλέφωνο, γυναίκες νέες ή λιγότερο νέες, χαρούμενες ή απελπισμένες, υφαίνουν τη διάφανη γάζα μιας καθημερινής οικειότητας που περιβάλλει τον άνθρωπο της πόλης, έτσι όπως κινείται στους δρόμους της, στα σπίτια της, γεύεται τις ανάσες της και τις ομορφιές της, αλλά συχνά δραπετεύει από το εδώ και τώρα σε μονοπάτια και χρόνια αλλοτινά. «Χρόνια-χαρτιά, γραμμένα-διαβασμένα/ μ΄ ένα καημό αμίλητο στο βάθος», έλεγε σε ένα σονέτο του ο Γκανάς, άξιος τεχνίτης στον πεζό όπως και στον ποιητικό λόγο.