Νέα πρόσωπα

«Οι συναυλίες είναι το µέλλον της µουσικής»
Της Χάρης Ποντίδα

Ποιος είναι ο στόχος; «Να περνάµε καλά µε τη µουσική που κάνουµε». Διακόπτει για λίγο. «Γιατί το όφελος δεν είναι οικονοµικό, τουλάχιστον στην Ελλάδα. Προϋπόθεση είναι η παρέα, η οµάδα».

Η οµάδα των Ενδελέχεια κράτησε για 17 ολόκληρα χρόνια (από το 1992 µέχρι και το 2009) και άφησε πίσω της υπέροχους στίχους, έντονο αποτύπωµα στον ηλεκτρικό ήχο και – το πιο σοβαρό – την ωραία αίσθηση µιας υγιούς παρέας που προτίµησε να λήξει, παρά να… πήξει όταν έκλεισε ο κύκλος της.

Ο Δηµήτρης Μητσοτάκης, ιθύνων νους και ντράµερ των Ενδελέχεια, λειτουργούσε ήδη και ως αρχηγός ενός νέου γκρουπ, των πιο έντεχνων σε σχέση µε τους Ενδελέχεια Ευδαιµόνων, το οποίο δεν άργησε να µπει στο στούντιο και να µας συστηθεί µε το οµώνυµο CD. Ο πρώτος κύκλος των λάιβ του γκρουπ αλλά και η ραδιοφωνική πορεία του δίσκου ανέδειξε πρώτη επιτυχία το «Αν», το τραγούδι που ανοίγει και κλείνει το CD. Στην αρχή σε ερµηνεία δική του και στο φινάλε µε τις παιδικές φωνές και τους παιδικούς στίχους, που αποδίδουν οι κόρες του.

Ουδεµία σχέση το νέο CD µε τον ήχο και το ύφος των Ενδελέχεια…

«Το έχω ονοµάσει µεταµοντέρνο ρετρό», λέει γελώντας. «Αυτό που είχα επιθυµήσει πολύ ήταν ο ακουστικός ήχος. Να ακούω το κοντραµπάσο, το µαντολίνο, το ακορντεόν».

Στους Ευδαίµονες και µια εντελώς νέα φωνή, η 22χρονη Εύα Λαύκα.

Δεν υπάρχει θέµα µε τις διαφορές ηλικιών σε ένα γκρουπ που λειτουργεί ως παρέα;

«Δεν είναι η µόνη νεαρή της οµάδας. Και ο κιθαρίστας µας είναι 23. Η µουσική καταργεί τις ηλικίες», λέει.

Αλλωστε, του θυµίζω, η δουλειά σας είναι η µοναδική που περιγράφεται µε το ρήµα «παίζω».

«Σίγουρα. Μια φορά, είχα την τύχη να δω τον Γιώργο Κατσαρό στα 105 του να ανεβαίνει στο πάλκο για να παίξει. Θα ήταν η τελευταία του φορά. Τον υποβοηθούσαν γιατί δεν περπατούσε καλά. Οταν όµως ανέβηκε στη σκηνή είδα τι σηµαίνει να γυρίζεις τον χρόνο πίσω και να γίνεσαι πάλι παιδί. Αυτό είναι ένας στόχος ζωής».