Η απειλή του ΔΝΤ

Ο κ. Παναγιώτης Καραδήμας, φοιτητής του Τμήματος Μεθοδολογίας, Ιστορίας και Θεωρίας της Επιστήμης του Πανεπιστημίου Αθηνών, γράφει για τους χειρισμούς του Πρωθυπουργού στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων για παροχή βοήθειας της Ε.Ε. προς τη χώρα: «Στην καλαθοσφαίριση, όταν ένα κρίσιμο παιχνίδι είναι στον πόντο (σύμφωνα με τη σχετική ορολογία), υπάρχουν περιπτώσεις όπου ο προπονητής της ομάδας αποφασίζει την ώρα του αγώνα να επιχειρήσει κάποιο κόλπο το οποίο δεν ήταν προγραμματισμένο στην αρχική προετοιμασία της, προκειμένου να αιφνιδιάσει και να αποσυντονίσει τον αντίπαλο. Η συγκεκριμένη πρακτική συναντάται κυρίως σε κορυφαίους προπονητές οι οποίοι έχουν τη γνώση και την άνεση ώστε να αλλάξουν τα δεδομένα ενός αγώνα από τη μια στιγμή στην άλλη.

Υπάρχει βεβαίως πάντα και ο κίνδυνος του λάθους, με καταστροφικές συνέπειες για την ομάδα. Επομένως το ρίσκο τις περισσότερες φορές, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, είναι αρκετά μεγάλο. Ετσι και στην πολιτική επικαιρότητα. Ο Πρωθυπουργός, από την επομένη κιόλας της εξαγγελίας των μέτρων άρχισε να αναφέρει στις ομιλίες του το ΔΝΤ ως, έστω ακραίο αλλά υπαρκτό, σενάριο δανεισμού. Αναμφίβολα ήταν μία πολύ έξυπνη κίνηση. Πετύχαινε ταυτόχρονα δύο πράγματα: από τη μία έφερνε τους Ευρωπαίους εταίρους προ των ευθυνών τους, καθιστώντας σαφές πως η ελληνική κυβέρνηση έκανε και με το παραπάνω αυτό που έπρεπε να κάνει και πως τώρα είναι η σειρά τους να δραστηριοποιηθούν και από την άλλη προετοίμαζε ειλικρινώς την ελληνική κοινή γνώμη ότι ένα τέτοιο σενάριο υπάρχει στον ορίζοντα.

Είναι βέβαια προφανές ότι στόχος του ήταν κυρίως το πρώτο, το οποίο και πέτυχε, παρά το δεύτερο. Σε περίπτωση που κυβέρνηση χώρας της ευρωζώνης κατέφευγε στο ΔΝΤ θα ακυρωνόταν ο στοιχειώδης λόγος ύπαρξής της: η στήριξη μεταξύ των κρατών-μελών της. Ηταν κάτι που και για λόγους… γοήτρου δεν ήθελαν οι Ευρωπαίοι και έτσι διαμορφώθηκε το κλίμα πίεσης προς την κ. Μέρκελ και εν τέλει η χειροπιαστή βοήθεια της Ε.Ε. προς την Ελλάδα με σαφώς μικρότερη και υπό προϋποθέσεις τη συμμετοχή του ΔΝΤ. Ας μην ξεχνάμε ότι και αυτό χρηματοδοτείται κατά 25% από την Ευρωπαϊκή Ενωση.

Η εντυπωσιακή διπλωματία κορυφής του κ. Παπανδρέου δικαιώθηκε. Επίσης αποδείχθηκε πολύ σωστή η επιλογή της “απειλής του ΔΝΤ”. Ενδεχομένως αυτή να ήταν και η κίνηση εκ μέρους του “προπονητή” που άλλαξε τον “ρυθμό του αγώνα”, παίρνοντας βέβαια και το αναγκαίο ρίσκο».