Πάμε θέατρο

Μυστικά και ψέματα
, ΟΓιώργος Δ.Κ. Σαρηγιάννης , προτείνει και αντιπροτείνει , gsarigiannis@dolnet.gr

Το έργο. Τέσσερα «κοντινά» μας πρόσωπα- κυκλοφορούν ανάμεσά μας…. Στα τριάντα κάτι. Ο Μάνος και η Ειρήνη ζούνε μαζί- διαμέρισμα στο Κολωνάκι- εδώ και κάποια χρόνια. Εκείνος αρχιτέκτονας, με προβλήματα στη δουλειά του. Εκείνη, με καταγωγή από την επαρχία- η μάνα της ακόμα της στέλνει το λάδι τους-, δουλεύει στην τηλεόραση- για κάποια εκπομπή που προφανώς έχει σχέση με τον πολιτισμό. Μεσοαστοί. Με ευρύ κοινωνικό «κύκλο». «Προοδευτικό» ζευγάρι- τον «προοδευτισμό» τους τον κινεί εκείνος κυρίως, εκείνη, την κρίσιμη στιγμή, θα δηλώσει καταπιεσμένη μικροαστή. Η Εκάβη είναι αδελφή της Ειρήνης- δυο χρόνια μεγαλύτερη, λίγο «περίεργη». Και μόνη.

Ο Μάνος θα καταστρώσει ένα σχέδιο: να γνωρίσει στην Εκάβη τον Θάνο, ένα φίλο του από τον στρατό, που καταπιάνεται με επιχειρήσεις και που βγαίνει από χοντρό λούκι- η σχέση που είχε με μια Αγγλίδα έχει διαλυθεί αδόξως. Μπας και κάτι προκύψει.

Και προκύπτει. Το «προξενιό» πιάνει. Θάνος και Εκάβη σμίγουν. Η ζωή συνεχίζεται. Ειρήνη και Μάνος ψιλοτρώγονται χωρίς, υποτίθεται, να υπάρχει σοβαρό πρόβλημα. Θάνος και Εκάβη δένονται για τα καλά- ο Θάνος την πηγαίνει στους δικούς του να τη γνωρίσουν. Το σορπράιζ πάρτι όμως που οι τρεις οργανώνουν για τα γενέθλια της Εκάβης θα ρίξει ένα σκληρό φως στην πραγματικότητα. Μυστικά και ψέματα αποκαλύπτονται- χιονοστιβάδα…

Η Εκάβη θα μάθει για το στημένο κόλπο της συνάντησής της με τον Θάνο που είχε οργανώσει ο Μάνος και που ο Θάνος ποτέ δεν της το είχε αποκαλύψει. Η Ειρήνη θα μάθει πως ο Μάνος έχει απολυθεί και της το έκρυβε. Ο Μάνος θα μάθει πως η Ειρήνη έχει δανειστεί 40.000 ευρώ από την αδελφή της για να καλύψει μεγάλα ανοίγματα στις πιστωτικές της κάρτες. Και πως το στρωμένο σχέδιο να ανοίξουν με τον Θάνο αρχιτεκτονικό γραφείο, εξαιτίας του οποίου και έχασε τη δουλειά του, δεν φαίνεται να πραγματοποιείται γιατί ο πατέρας του Θάνου που θα παραχωρούσε τον χώρο δεν συμφωνεί. Ο Θάνος θα μάθει πως η Εκάβη είναι έγκυος και πως θα κρατήσει το παιδί αλλά προτιμάει να διαλύσει τη σχέση τους, μια σχέση που δεν βασίζεται στην ειλικρίνεια. Κι εμείς μαθαίνουμε πως η Ειρήνη και ο Μάνος έχουν πέντε μήνες να κάνουν έρωτα. «Μικρά» πράγματα. Που μπορεί, τελικά, να περάσουν απαρατήρητα. Μπορεί όμως και να οδηγήσουν στην καταστροφή. Η ζωή πάντως συνεχίζεται. Αλλιώς…

Ο Γιώργος Παλούμπης στο «Πάκμαν» του που γράφτηκε στη διάρκεια των δοκιμών με τη βοήθεια των ηθοποιώνδεν είναι τυχαίο ότι οι ήρωες έχουν τα μικρά τους ονόματα- κόβει λεπτές φέτες από το αστικό αθηναϊκό- και όχι μόνο…- περιβάλλον και κοιτάζει κατάματα την αστική παθογένεια. Με καθαρή, ψύχραιμη, μετρημένη ρεαλιστική ματιά- τσεχωφική. Οι έξι σκηνές του έργου συνιστούν έξι μαθήματα ανατομίας της αστικής μας τάξης. Μπορεί να έχει κάποια ελαττώματα το έργο- η κορύφωση της έκτης σκηνής συσσωρεύει κάπως απότομα πολλά στοιχεία- αλλά η εξαιρετική αμεσότητα των διαλόγων του, η προσοχή στη λεπτομέρεια, η επιδέξια οργάνωση των παράλληλων δράσεων και το χιούμορ που δεν του λείπει τα σαρώνουν.

Η παράσταση. Η σκηνοθεσία του Γιώργου Παλούμπη, απόλυτα δεμένη με τη συγγραφή του έργου, σημείο αναφοράς της έχει τον ρεαλισμό. Χωρίς εύκολες νατουραλίστικες παραχωρήσεις. Και τα καταφέρνει, με κάποιες στιγμιαίες αμηχανίες στους ρυθμούς, καλά. Η καθημερινότητα προβάλλεται με αμεσότητα και αλήθεια. Το σκηνικό και τα κοστούμια της Λουκίας Μινέτου και οι φωτισμοί του Βασίλη Κλωτσοτήρα βοηθούν κατά το μέτρο των δυνατοτήτων τους.

Οι ερμηνείες. Αποφασιστικός ο ρόλος των τεσσάρων ηθοποιών στο τελικό αποτέλεσμα. Ικανοποιητικότατες η Ειρήνη Μαργαρίτη και η Εκάβη Ντούμα. Βρήκα πιο αδύναμο τον Θάνο Αλεξίου και πιο πειστικό και άμεσο από τους τέσσερις τον Μάνο Κανναβό.

Εν ολίγοις
Ενα θέμα πολύ δικό μας και μια παράσταση πολύ προσεκτικά φτιαγμένη.

info

«Πάκμαν»

στο θέατρο «Χώρα»/ Σκηνή «Μικρή Χώρα»

(Αμοργού 20, Κυψέλη, τηλ.
210-8673.945).

Προσκήνιο

Το έργο- «59 σερβίτσια μόνο»είναι το πρώτο του Βρετανού Αλι Τέιλορ. Ενα πρωτόλειο με δυνατό θέμα που ο συγγραφέας το χειρίζεται με ευαισθησία και πολύ καλή αίσθηση της δραματικής οικονομίας αλλά δίνοντάς του ένα εύκολο χάπι εντ. Ο Νίκος Καμτσής το σκηνοθέτησε («Τόπος Αλλού») επιδέξια: με μέτρο και με εξαιρετικούς ρυθμούς- η καλύτερή του νομίζω παράσταση. Το σκηνικό της Μίκας Πανάγου, οι φωτισμοί και, κυρίως, οι μουσικές του Κώστα Χαριτάτου – όχι όμως και τα βίντεο- την ανέδειξαν. Με καλές στιγμές οι Γιώργος Κροντήρης, Αχιλλέας Βατρικάς και Γιώργος Σταυριανός, πολύ σωστή η Μαρίνα Αμανίτη. Ο Απόστολος Τότσικας πιστεύω πως έχει τη δυναμική ενός εξαιρετικού ταλάντου, αλλά πρέπει να δουλέψει κι άλλο για να εκλυθεί η δυναμική αυτή.

Αδύναμο δραματουργικά βρήκα το φετινό έργο για παιδιά «Grimm και Grimm» της Ξένιας Καλογεροπούλου («Πόρτα»). Και άδετημε μερικές, λίγες όμως, εξαιρετικές στιγμές – τη σκηνοθεσία της Λίλο Μπάουρ. Η σκηνογραφική και ενδυματολογική δουλειά του Χρήστου Κωνσταντέλλου, πάντως, μαγευτική.

Εν θερμώ γραμμένο αλλά χωρίς έρμα και εντυπωσιοθηρικό μου φάνηκε το έργο της Πόλι Στέναμ «Τhat Face». Η σκηνοθεσία του Νίκου Χαραλάμπους με τους εξπρεσιονισμούς, τις κραυγές και τους κάποτε φαιδρούς «σεξουαλισμούς» της του έδωσε τη χαριστική βολή. Αφημένη σε υπερβολές η Αιμιλία Υψηλάντη (φωτογραφία). Μετρημένος μόνο ο Γιάννης Ζαβραδινός («Αργώ»).