ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ
Στο «Ατύχημα» η δράση εκτυλίσσεται στο Παρίσι που μοιάζει να έχει εκμαυλίσει τον αλβανό συγγραφέα Ισμαήλ Κανταρέ, ο οποίος παντρεύει στο μυθιστόρημά του την πολιτική με τον έρωτα και τους βαλκάνιους τύραννους με τη βιομηχανία του σεξ και την έλξη του αίματος. Στη φωτογραφία εικόνα από τη γαλλική πρωτεύουσα
Το ζουμί; Ο αφηγητής- ερευνητής δεν ανακαλύπτει παρά σκιές του μύθου- ο ίδιος ο μύθος είναι προ πολλού νεκρός. Πρακτικά δεν μαθαίνουμε τίποτα για την ιστορία αν και μας μπαίνουν ψύλλοι στ΄ αυτιά μήπως πρόκειται για φόνο, αν και εμπλέκεται ακόμη και το Ισραήλ, αν και ανακαλείται ο Πλάτωνας για να μας διαλευκάνει την έννοια των ιδεατών μορφών, ο Θερβάντες και ο Ζηλιάρης Σύζυγός του για να θυμίσουν το αδύνατο της πίστης, και ο Επίκουρος που έπεσε στον κρατήρα της Αίτνας από περιέργεια. Η προσπάθεια του συγγραφέα να μας πείσει πως δεν υπάρχει αλήθεια- ή πως δεν υπάρχει μία και μόνο αλήθεια – αποκαλύπτει το υπόστρωμα μιας πραγματικότητας όπου την όποια αλήθεια την μαθαίνουμε αποκλειστικά από τις αφηγήσεις των νεκρών. Ετσι όμως τα σκληρά γεγονότα δεν παραμένουν απλώς αναιτιολόγητα- κάτι θεμιτό στο μεταμοντέρνο μυθιστόρημα- αλλά και μακριά από τον ορθό λόγο. Εδώ υποψιάζομαι ότι δεν πρόκειται για συνειδητή επιλογή αλλά για έλλειμμα δεξιοτήτων.











