Πάμε θέατρο

Με κιθάρα ηλεκτρική
, ΟΓιώργος Δ.Κ. Σαρηγιάννης , προτείνει και αντιπροτείνει , gsarigiannis@dolnet.gr

Το έργο. Γόης και άπιστος, βλάσφημος λιμπερτίνος- ελευθεριάζων-, υποκριτής και ανεύθυνος. Και άθεος! Ο Δον Ζουάν. Νεαρός ευγενής που ζει σε μια φανταστική Σικελία για να αποπλανά γυναίκες, αδιακρίτως τάξεως, ηθικής και προελεύσεως, που τις κοροϊδεύει διά της μεθόδου υποσχέσεως γάμου, τις ξεζουμίζει και τις πετάει σα λεμονόκουπες. Μόνιμη παρέα του ο υπηρέτης του, ο Σγκαναρέλ. Πιο πρόσφατο θύμα του η όμορφη αριστοκράτισσα Ελβίρα. Την έπεισε να εγκαταλείψει το μοναστήρι όπου ζούσε, την παντρεύτηκε, τη γεύτηκε και μόλις- πολύ σύντομα…βαρέθηκε, την παράτησε για να κυνηγήσει την αρραβωνιαστικιά ενός φίλου του. Θα ακολουθήσει το ζευγάρι σε μια βόλτα του στη θάλασσα με το σχέδιο να αρπάξει το κορίτσι αλλά η βάρκα του βουλιάζει. Θα σώσει αυτόν και τον Σγκαναρέλ ένας χωρικός, ο Πιερό. Ο Δον Ζουάν δεν θα διστάσει, πριν καλά- καλά στεγνώσει τα βρεμένα του, να την πέσει στην αγαπημένη τού Πιερό αλλά και σε μια συγχωριανή της. Με την- πάντα ασφαλή…- μέθοδο της υπόσχεσης γάμου. Τα δυο κορίτσια θα μαλλιοτραβηχτούν για χάρη του. Στον δρόμο της επιστροφής ο Δον Ζουάν θα σώσει νεαρό ευγενή από τα χέρια ληστών. Είναι ο Δον Κάρλος, ο ένας από τα δυο αδέλφια της Ελβίρας που τον κυνηγάνε να τον εκδικηθούν. Η πράξη εκδίκησης ματαιώνεται. Αλλά κι αν ο Δον Ζουάν τη γλίτωσε, δεν θα διστάσει να φτάσει στα άκρα την ασέβειά του: προσκαλεί σε γεύμα το άγαλμα του Διοικητή της πόλης που έχει σκοτώσει έξι μήνες νωρίτερα. Εκείνο την αποδέχεται. Το δείπνο θα γίνει και το άγαλμα την ανταποδίδει. Ο Δον Ζουάν ανταποκρίνεται. Και όταν το άγαλμα του δώσει το χέρι, του προσφέρει και το δικό του. Είναι ο δρόμος για τις φλόγες της κόλασης όπου θα εξαφανιστεί. Το φινάλε έπρεπε να είναι ηθικοπλαστικό- ο Μολιέρος πρωτοπαράστησε τον «Δον Ζουάν» του (ή «Το πέτρινο φαγοπότι») το 1665. Όμως το δεύτερο επίπεδο του έργου καθόλου καλά κρυμμένο δεν είναι… Ο «αρνητικός» ήρωάς του είναι ένα ελεύθερο πνεύμα. Που κρίνει την κοινωνία του. Όμοια με τη δική μας. Και αυτό κάνει αυτήν την κατ΄ επίφαση κωμωδία να ηχεί ως ένα απόλυτα σύγχρονο έργο.

Η παράσταση. Ο Αιμίλιος Χειλάκης στην πρώτη του σκηνοθεσία θέλησε να φέρει το έργο πιο κοντά μας. Είδε τον «Δον Ζουάν» σαν έναν ώριμο, κατασταλαγμένο άντρα. Άποψη σεβαστή- αν και, μπορεί να θεωρείται απλώς αποκοτιά, αλλά είναι πιο τολμηρό να είναι πνεύμα ελεύθερο ένας νέος, ρισκάρει περισσότερο. Και τον περιέβαλε με μια σύγχρονη ατμόσφαιρα. Την οποία φτάνει μέχρι μια glam Σαρλότ καιτο πιο ακραίο- ένα Άγαλμα, ροκά μουσικό με κιθάρα ηλεκτρική, που οι ροκιές του – πολύ καλή η μουσική δουλειά του Τηλέμαχου Μούσα- υπογραμμίζουν το δέος της εμφάνισής του. Βέβαια η ουσία είναι πώς, τελικά, θα συσσωματωθούν τα ευρήματα στην παράσταση. Και η παράσταση του Αιμίλιου Χειλάκη είναι, κατά τη γνώμη μου, άνιση. Με ενδιαφέρουσες σκηνές αλλά και ανομοιογένειες, αρρυθμίες ή ατεχνίες- όπως στο φινάλε. Στα θετικά της, η νέα μετάφραση του Κοσμά Φοντούκη, τα ευφάνταστα σκηνικά και τα κοστούμια του Άγγελου Μέντη, η ευέλικτη κίνηση της Αμάλια Μπέννεττ, οι φωτισμοί του Λευτέρη Παυλόπουλου.

Οι ερμηνείες. Ο Γιάννης Μπέζος ακολουθεί και πάλι, για λόγους που δεν μπορώ να κατανοήσω, μια «αποστασιοποιημένη» γραμμή που εισπράττεται ως αδιαφορία εκτός από μια δυο σκηνές όπου δείχνει τι είναι ικανός να κάνει. Αξιοσημείωτα τα αποτελέσματα στην προσπάθεια της Αθηνάς Μαξίμου να ξεπεράσει τις ιδιαιτερότητες της φωνής της. Που θα ήταν απόλυτα θετικά αν ήταν λίγο πιο χαλαρή. Ο ίδιος ο Αιμίλιος Χειλάκης δίνει άλλη μια φορά στίγμα του εύρους της γκάμας του σ΄ έναν κόντρα ρόλο: εξαιρετικός. Εκτός κλίματος ο Δημήτρης Κουρούμπαλης.

Από τους υπόλοιπους, μένω στην αγνώριστη Έμιλυ Κολιανδρή: η στυλιζαρισμένη Σαρλότ της τουλάχιστον απολαυστική.

Εν ολίγοις
Άνιση αλλά όχι αδιάφορη παράσταση.

info

«Δον Ζουάν»

στο Εθνικό Θέατρο/ Κεντρική Σκηνή»

Αγίου Κωνσταντίνου 22- 24, Ομόνοια, τηλ.
210 5288170, 210 3305074, 210 7234567

Προσκήνιο

Ενδιαφέρουσα ιδέα η φόρμα του ρόντο – το τελευταίο νούμερο να γυρίζει στο πρώτο και σε όλα το ένα να συνδέεται με το επόμενο μ΄ έναν κάποιο κρίκο- στην επιθεώρηση των Θανάση ΠαπαθανασίουΜιχάλη Ρέππα «Ζωή σ΄ ελόγου μας» («Πειραιώς 131»). Αλλά ώς εκεί. Σαν να εξαντλήθηκαν στη συνέχεια. Τι έλλειψη έμπνευσης! Τι άγονο χιούμορ! Ελάχιστες οι έξυπνες ιδέες. Τα χωρίς κανένα ουσιαστικό λόγο βρωμόλογα να ξεχειλίζουν. Και σε δυο τουλάχιστον νούμερα να αγγίζουν τη χυδαιότητα. Όσο για τη σκηνοθεσία που υπογράφουν οι ίδιοι οι συγγραφείς… Η Άννα Παναγιωτοπούλου κομίζει την πείρα της, ο Γιάννης Ζουγανέλης και ο Πάνος Σταθακόπουλος διασώζονται αλλά μόνο τη Φαίδρα Δρούκα ξεχώρισα.

Σωστό αλλά πολύ συμβατικό, χωρίς έμπνευση, βρήκα το ανέβασμα από τον Αντώνη Αντύπα του έργου του Άλμπι «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;» («Απλό Θέατρο»/ Κεντρική Σκηνή) στο ενδιαφέρον σκηνικό της Μαγιούς Τρικεριώτη.

Με αδυναμίες ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης, σωστή αλλά «θαμπή» η Σωτηρία Ρουβολή, για άλλη μια φορά σ΄ έναν ρόλο που δεν της ταιριάζει ούτε καταφέρνει να τον δαμάσει, κατά τη γνώμη μου, η Ράνια Οικονομίδου. Ο Δημήτρης Καταλειφός, αντίθετα, σε έναν ρόλο που επίσης δεν του πάει, υπερβαίνει το εμπόδιο και κάνει μια ξεχωριστή, πολύ δυνατή, αξιομνημόνευτη ερμηνεία.

Ένα λεπτό, ευαίσθητο, καθαρά «γυναικείο» κείμενο: «Τίτα- Λου» της Κατρίν Αν. Και η σκηνοθεσία της Ευτυχίας Λιβανίου («Παραμυθίας»)

κούρδισε σωστά και οδήγησε σε ερμηνείες φρεσκάδας τις δυο καλές νέες ηθοποιούς Δέσποινα Κοκορόγιαννη και Αγγελική Ξένου (φωτογραφία).