«Στον Ειρηνικό είδαμε πώς θα είναι οι πόλεμοι στο μέλλον»

Η πιο ακριβή τηλεοπτική παραγωγή «Ρacific»προϋπολογισμού 250 εκατ. δολαρίωνείναι ένας καμβάς πάνω στον οποίον αποδίδεται με ρεαλισμό, όπως υποστηρίζουν οι δημιουργοί του, ο πόλεμος Αμερικανών- Ιαπώνων. «Κατά τον πόλεμο στην Ευρώπη οι στρατιώτες που μάχονταν στην πρώτη γραμμή βίωναν μόνο τον τρόμο της μάχης. Όταν ένας στρατιώτης του εχθρού σήκωνε τα χέρια ψηλά, ο πόλεμος τέλειωνε για εκείνον.

Κάτι τέτοιο δεν ίσχυε στον πόλεμο στον Ειρηνικό. Εκεί η μάχη είχε τις ρίζες της στον ρατσισμό. Έγιναν φρικαλεότητες και από τις δύο πλευρές και σε ζωντανούς και σε νεκρούς. Όλα βασίζονταν στη φράση “τους μισούμε” κι όχι “πάμε να απελευθερώσουμε το τάδε νησί”. Στα περισσότερα νησιά μάλιστα, δεν υπήρχε κανείς προς απελευθέρωση. Ουσιαστικά ήταν μια μεγάλης κλίμακας πρόγευση για το πώς θα εξελίσσονταν οι πόλεμοι στο μέλλον- μεταξύ λαών με διαφορετικό χρώμα επιδερμίδας και διαφορετική θρησκεία» λέει ο Τομ Χανκς που έστησε παρέα με τον φίλο του Στίβεν Σπίλμπεργκ την τηλεοπτική επιχείρηση «Ρacific».

«Ίσως ως θετικό στις μέρες μας να λογίζεται το γεγονός ότι οι πόλεμοι δεν διαρκούν πολύ. Αλλά όσο σύντομοι κι αν είναι, ζούμε σε μια κοινωνία που την απασχολούν οι μεταγραφές τηλεαστέρων και αθλητών παρά ένας πόλεμος που κοστίζει ζωές. Επομένως, αυτό που θέλουμε να δείξουμε είναι οι διαφορές ανάμεσα στον πόλεμο στην Ευρώπη και σε αυτόν που αποτέλεσε την απαρχή των σύγχρονων πολέμων. Ουσιαστικά η δυναμική της σειράς δεν οφείλεται στην ποσότητα φρίκης αλλά στο είδος της φρίκης», λέει στους «Sunday Τimes».

Αν η τηλεοπτική σειρά «Βand of Βrothers» βασίστηκε σε μυθιστόρημα με θέμα την απόβαση των Συμμάχων και τον πόλεμο στην Ευρώπη, το «Ρacific» μετατρέπει σε εικόνες όσα βίωσαν δύο βετεράνοι του πολέμου στον Ειρηνικό και κατέγραψαν αργότερα σε βιβλία. Ο Γιουτζίν Σλετζ και ο Ρόμπερτ Λέκι έχουν πεθάνει, ζει όμως ο Σιντ Φίλιπς, φίλος του Σλετζ, που ήταν στην ίδια μονάδα με τον Λέκι.

«Ο Σιντ Φίλιπς», λέει ο Τομ Χανκς, «διηγήθηκε όσα έζησε, εκείνος και οι φίλοι του, για πρώτη φορά, μπροστά στην τηλεοπτική κάμερα πρόσφατα. “Μόνον όταν βρισκόμασταν οι βετεράνοι μεταξύ μας συζητούσαμε για τότε, ειδάλλως στις οικογένειές μας δεν κάναμε κουβέντα” είπε. Αυτό με έκανε να τον ρωτήσω “γιατί”, αφού είχα ακούσει ιστορίες για τον πόλεμο από τον παππού μου. “Ούτε κατά διάνοια περνούσαν από το μυαλό τους όσα είχαμε ζήσει εκεί” μου απάντησε ο Φίλιπς», αφηγείται ο Χανκς.