Γεμίζοντας πετραδάκια το μαγιό μας

Δεν μπορούμε παρά να χαιρετίσουμε τη νέα μετάφραση. Κάθε γενιά πρέπει να έχει την Μποβουάρ της, αν και εγώ με μεγάλη συγκίνηση ανακάλυψα στη βιβλιοθήκη μιας ώριμης φίλης μου την πρώτη έκδοση του Δεύτερου φύλου στην ελληνική γλώσσα, τόμος χαρτόδετος, Εκδόσεις Κυψέλη, έτος 1958 με την ένδειξη Βραβείο Γκονκούρ, στην κλασική μετάφραση του Κυριάκου Σιμόπουλου. Την ίδια μετάφραση έχω και εγώ από τις Εκδόσεις Μυκήνες του 1975 και τη φυλάω ως κόρη οφθαλμού γιατί την αγόρασα με τα πρώτα δικά μου λεφτά. Από διαβολική σύμπτωση διαβάζω στον «Guardian» ότι το Δεύτερο φύλο ξαναμεταφράστηκε αυτές τις ημέρες και στη Μεγάλη Βρετανία. Τι σημασία έχει που οι Εγγλέζοι περνάνε από γενεές δεκατέσσερις τις δύο μεταφράστριες;

Ενδοφλεβίως
Το βασικό έχει ήδη διατυπωθεί και μακάρι να βρω καμιά πιτσιρίκα να της χαρίσω την καινούργια έκδοση, να της την περάσω, εν ανάγκη, ενδοφλεβίως.

Όσο για την κριτική που άσκησαν στη δεκαετία του 1970 στην Μποβουάρ οι φεμινίστριες του Δεύτερου Κύματος, οι οποίες αναστήλωσαν τις αξίες της θηλυκότητας, πάνω στην αγωνία τους να γίνει η γυναικεία ταυτότητα συμπαγής και σαφώς διακριτή, τι να πω; Εμείς πάντως (οι παλιότερες) δροσιζόμαστε ακόμη από το πρώτο κύμα και αφήνουμε το δεύτερο να σκάει πάνω μας γεμίζοντας πετραδάκια το μαγιό μας. Δεν βαριέσαι…