Γλυκιά μου Αφροδίτη, μη θυμώνεις

Η ΣΕΜΝΟΤΗΤΑ ΠΕΡΙ ΤΑ ΕΡΩΤΙΚΑ
ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ ΠΟΤΕ ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΟ ΤΟΥ
ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΤΗΣ. ΘΕΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ
ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΠΟΡΝΕΙΑΣ, ΠΑΝΤΡΕΜΕΝΗ
Μ΄ ΕΚΕΙΝΟΝ ΤΟΝ ΣΑΚΑΤΗ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟ,
ΤΟΝ ΗΦΑΙΣΤΟ, ΥΠΗΡΞΕ
ΕΚΤΟΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΚΑΙ ΠΕΡΙΩΝΥΜΗ
ΜΟΙΧΑΛΙΣ
Η αυταρέσκειά της στοίχισε στον κόσμο των πιστών της τον πρώτο μεγάλο πόλεμο του πολιτισμού μας. Ας μην ξεχνάμε ακόμη ότι η Αφροδίτη, έχοντας κερδίσει το μήλον της Έριδος, στη διάρκεια της δεκαετούς σύρραξης που τόσες «ιφθίμους ψυχάς» ξαπόστειλε στον Άδη, υποστήριζε συστηματικά τους εχθρούς των Ελλήνων.

Το άγαλμά της που το φιλοτέχνησε ο Πραξιτέλης βρισκόταν, λέει ο ψευδο-Λουκιανός, σ΄ έναν κυκλικό ναΐσκο στην Αλικαρνασσό και όταν τον επισκέφθηκε, το τοιχίο και οι γλουτοί της ήταν γεμάτοι από λεκέδες. Εκεί συγκεντρωνόταν η νεολαία της πόλης για να ανακουφίσει τις εφηβικές ορμές της.

Θέλω να πω, μην τρελαθούμε κιόλας! Αν θέλουμε να σεβαστούμε τη μνήμη της θεάς Αφροδίτης οφείλουμε, αν μη τι άλλο, να της δείξουμε κάποια κατανόηση όταν υψώνει απειλητικά το μεσαίο δάχτυλο του δεξιού της χεριού. Το αριστερό, ως γνωστόν, το κατάπιαν οι αιώνες.

Στο σημείο αυτό θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει πως εντοπίζεται μία από τις βασικές διαφορές του ελληνικού δωδεκάθεου με τους μονοθεϊσμούς που το διαδέχθηκαν. Οι πιστοί του Μωάμεθ μπορεί να εξεγείρονται όταν κάποιος σκιτσογράφος απεικονίζει τον Θεό τουςπου οι ίδιοι απαγορεύεται να απεικονίσουν- όμως η δική μας παράδοση απαιτεί άλλου είδους συμπεριφορές. Όσοι από μας ταυτίζονται με τους εν λόγω πιστούς, ας σηκώσουν το χέρι για να ξέρουμε για τι μιλάμε.

Η αναπαράσταση του θείου, συστατικό στοιχείο του ελληνικού πολιτισμού, συνεπάγεται τα πνευματικά δικαιώματα της μεγάλης τέχνης, όπως και της μικρής, όπως και της κακογουστιάς. Την Αφροδίτη της Μήλου, πριν τη δούμε στο εξώφυλλο του γερμανικού «Focus», την έχουμε δει να γίνεται μπρελόκ, μπουκαλάκι αρώματος και ένα σωρό από λοιπά γκάτζετ. Για να μη μιλήσουμε για τον Σαλβαντόρ Νταλί, που τη γέμισε με συρταράκια και για πόμολα κρέμασε φουντίτσες.

Αναγνωρίζω, όπως όλοι μας, ότι οι αισθητικές απαιτήσεις της κοινής γνώμης είναι τόσο εκλεπτυσμένες ώστε να παθαίνουμε αλλεργικά συμπτώματα με οτιδήποτε παραβιάζει ή τραυματίζει το καλό μας γούστο. Αυτό το διαπιστώνουμε καθημερινά από το επίπεδο της αρχιτεκτονικής των πόλεών μας, από τις δημοφιλείς εκπομπές στην τηλεόραση, το χιούμορ των πολιτικών μας και τις ενδυματολογικές επιλογές των κοσμικών μας.

Αναγνωρίζω επίσης πως η αισθητική είναι πάντα σχετική και συναρτάται από ένα σωρό άλλους παράγοντες, κοινωνικούς, ψυχολογικούς, ψυχοσωματικούς και ποδοσφαιρικούς. Αν το ίδιο εξώφυλλο, με την ίδια Αφροδίτη της Μήλου, είχε εμφανιστεί την επομένη του ευρωπαϊκού κυπέλλου το 2004, είναι βέβαιο πως η ελληνική ψυχή μας θα είχε σκιρτήσει από καλόγουστη υπερηφάνεια. Τα τυπωμένα μπλουζάκια θα έδιναν τον τόνο το αείμνηστο εκείνο καλοκαίρι στις ακρογιαλιές, αφού επιτέλους θα είχε αποδειχθεί στον κόσμο όλο ότι και εραστές είμαστε, και ποδόσφαιρο ξέρουμε.

Θα μου πείτε ότι εδώ δεν έχουμε να κάνουμε μόνον με θέματα αισθητικής. Το άρθρο που κρύβεται πίσω από το εξώφυλλο θίγει και ορισμένα ζητήματα ηθικής τάξεως, τα οποία δεν είναι δυνατόν να μείνουν αναπάντητα. Είμαστε όλοι οι Έλληνες απατεώνες; Η απάτη είναι στο DΝΑ μας;

Τις προάλλες προσπαθούσα να εξηγήσω σε έναν δημοσιογράφο της γαλλικής «Φιγκαρό» τους λόγους για τους οποίους η φοροδιαφυγή στην Ελλάδα είναι τόσο εκτεταμένη. Στις κοινωνίες με δημοκρατικά καθεστώτα η φορολογική υποχρέωση είναι μια οικονομική συναλλαγή όπως οι άλλες. Για να λειτουργήσει πρέπει και οι δύο συναλλασσόμενοι να βγουν κερδισμένοι.

Όταν όμως πληρώνεις γνωρίζοντας πως δεν θα πάρεις κανένα αντάλλαγμα, τότε καμιά αστυνομία και καμιά ποινή δεν φτάνουν για να σε πείσουν να το κάνεις. Πού να καταλάβει ο Γάλλος ότι στο δημόσιο νοσοκομείο ο ασφαλισμένος στο επίσης δημόσιο ταμείο πρέπει να δώσει μια περιουσία σε φακελάκι για να εγχειρήσει τον καρκίνο του αφού έχει περιμένει στην ουρά τέσσερις μήνες; Πού να καταλάβει ότι η δημόσια δωρεάν Παιδεία κοστίζει μερικές δεκάδες χιλιάδες ευρώ κατά κεφαλήν στους δόλιους γονείς;