ΧΙΟΥΜΟΡ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΣΟΒΑΡΟΦΑΝΕΙΑΣ

Η άρνηση σοβαροφάνειας συνιστά μακρά παράδοση στη βρετανική πρόζα (θυμηθείτε λ.χ.

τον Ε.Μ. Φόρστερ αλλά και τον Ίβλιν Γουό και την Τζέιν Όστιν). Είναι επίσης βασικό χαρακτηριστικό του πανεπιστημιακού Ντέιβιντ Λοτζ στον οποίο συχνά αγγίζει τα όρια της παρωδίας ακόμη και όταν πραγματεύεται ζητήματα όπως ο θάνατος, ο ματαιωμένος έρωτας, η προδοσία, το γήρας και γενικότερα η αναπηρία. Ο Λοτζ, σε δημοφιλέστατα μυθιστορήματά του όπως το Αλλάζοντας Θέσεις και το Τι μικρός που είναι ο κόσμος κατάφερε να επισημοποιήσει τον όρο «Campus Νovel» διεισδύοντας στα ενδότερα της πανεπιστημιακής κοινότητας, αποδομώντας τα κίνητρα και τη μεθοδολογία παραγωγής της γνώσης, κάνοντάς μας να ξεκαρδιστούμε με τους όρους συγκρότησης των επιστημονικών κοινοτήτων που θα ΄λεγε ο Τόμας Κουν, ενδύοντας με τρυφερότητα και συμπόνια τη μικροπρέπεια, τη διάθεση αυτοπροβολής και τη στέρηση των θεωρητικά προνομιούχων ηρώων του. Σε μια χώρα βλοσυρής σοβαροφάνειας και ευκολίας στις θεωρητικές γενικεύσεις, όπως η δική μας, το χιούμορ του Λοτζ λειτουργεί διδακτικά, ενίοτε και καθαρτήρια. Έτσι κι εδώ.