ΣΙΔΗΡΟΥΝ ΞΕΣΙΔΗΡΟΥΝ ΠΑΡΑΠΕΤΑΣΜΑ

«… θα μου συγχωρούσαν ίσως το να ΄μαι λυρικός… μα κωμικός λυρικός;… δεν τη σκαπουλάρω!… δολοφονία γκαραντί!». Πόσο καίρια ακούγεται η αποστροφή του αυτοσυνεντευξιαζόμενου Σελίν και πόσο προφητική αν σκεφτεί κανείς το βαρύ βαρομετρικό χαμηλό της συναισθηματικής σοβαροφάνειας που κυριαρχεί στον σημερινό λογοτεχνικό ορίζοντα;

Και δεν είναι το μόνο: «Ποιος χαίρει της απόλυτης εύνοιας; Των μαζών και της ελίτ;

Σας ερωτώ! Τόσο στην ΕΣΣΔ όσο και στο Κολόμπους (Ωχοχάιο), στο Βανκούβερ του Καναδά, στη Φεζ του Μαρόκου, στην Τραπεζούντα, στο Μεξικό;… το κιτς, καθηγητά Υ!.. το κιτς! Σιδηρούν ξεσιδηρούν παραπέτασμα! Γαμώ τα καθεστώτα!».

Έτσι, για να πάρουμε μια γεύση της κωμικολυρικής ζωντάνιας αυτού του κειμένου. Η ΕΣΣΔ μπορεί να μην υπάρχει πια, όμως το κιτς εξακολουθεί να χαίρει της απόλυτης εύνοιας των μαζών και της ελίτ.