«Στη ζωγραφική είμαι 100% υπεύθυνος για όλα»

Ήταν Σεπτέμβριος του 2008 όταν ο Σιλβέστερ Σταλόνε πέρασε το κατώφλι της Γκαλερί Γκμουρζίνσκα στη Ζυρίχη, που θεωρείται από τις σημαντικότερες στο πεδίο της σύγχρονης τέχνης. Άρχισε να κοιτάζει τους πίνακες του Κολομβιανού Φερνάντο Μποτέρο, υπό το άγρυπνο βλέμμα του Ματίας Ραστόρφερ, συνιδιοκτήτη του χώρου. Ο Ραστόρφερ δεν εξεπλάγη που τον είδε. Ήξερε ότι ο Σταλόνε είναι συλλέκτης και ότι βρισκόταν στη Ζυρίχη για το Κινηματογραφικό Φεστιβάλ.

«Κοίταζε τους πίνακες από πολύ κοντά. Μπορούσες να δεις ότι ήξερε πώς πρέπει να κοιτάζεις την τέχνη. Είχε το βλέμμα», λέει ο Ματίας Ραστόρφερ στους «Sunday Τimes». Έπιασαν κουβέντα. Ο συνιδιοκτήτης της γκαλερί βρήκε ότι ο Σταλόνε είχε σαφή αντίληψη για το θέμα. Εντέλει, και με κάποια αιδώ, ο ηθοποιός είπε στον γκαλερίστα ότι ζωγραφίζει χρόνια. Ο Ραστόρφερ είπε ότι θα ήθελε να δει τη δουλειά του, εκείνος του έστειλε κάμποσες διαφάνειες. «Μου άρεσαν πολύ όσα είδα» είπε ο Ραστόρφερ. Και έναν χρόνο μετά πήγαν με τη συνεταίρο του Κριστίνα Γκμουρζίνσκα και την κόρη της στο Χόλιγουντ, είδαν τους πίνακες από κοντά και ξεχώρισαν τριάντα για την καλοκαιρινή έκθεση της γκαλερί. Ήδη οκτώ από αυτούς εκτέθηκαν τον Δεκέμβριο στο Αrt Βasel Μiami Βeach, μία από τις τέσσερις μεγαλύτερες εκθέσεις τέχνης στον κόσμο. Εκεί πούλησε δύο πίνακες προς 90.000 δολάρια.

«Όσοι έχουν διπλές ιδιότητες στην τέχνη συνήθως στιγματίζονται» λέει ο Σιλβέστερ Σταλόνε, εξηγώντας γιατί μέχρι τώρα δεν είχε τολμήσει να εκθέσει το άλλο ταλέντο του. Ωστόσο είχε αρχίσει να ζωγραφίζει ήδη από την εφηβεία του. «Υπέγραφα ως Μάικ Σταλόνε, το όνομα Σιλβέστερ το είχα μισήσει» λέει. Σταμάτησε όμως να ζωγραφίζει το 1970, όταν γράφτηκε σε κολέγιο της Νέας Υόρκης. «Ήμουν πολύ φτωχός, άρα η ζωγραφική ήταν πέρα από τις δυνατότητές μου. Γι΄ αυτό άρχισα να γράφω. Ήταν φτηνότερο».

Άρχισε να ζωγραφίζει ξανά όταν έκανε ένα- δύο σόου στην τηλεόραση και το χρήμα άρχισε να εισρέει. Το 1976 έκανε την πρώτη μεγάλη επιτυχία του με τον «Ρόκι», ταινία της οποίας εκτός από πρωταγωνιστής ήταν και σεναριογράφος. Την εποχή εκείνη ζωγράφιζε κάπως επίπεδα, με φωτεινά χρώματα. Χαρακτηριστικός της περιόδου είναι ο πίνακας «Death of a Friend».

«Πρόκειται για τη μάνατζέρ μου που λεγόταν Τζέιν Όλιβερ. Με ανακάλυψε την εποχή που κανένας δεν πίστευε σ΄ εμένα, όταν μανατζάριζε τον Ντάστιν Χόφμαν και τη Σούζαν Σάραντον. Μόλις όμως έκανα την επιτυχία με τον “Ρόκι” έπαθε καρκίνο και πέθανε».

«Υπάρχουν μόνο τέλειες στιγμές»
Τη δεκαετία του ΄80 ο Σιλβέστερ Σταλόνε σταμάτησε να ζωγραφίζει και όταν επανήλθε, η δουλειά του ήταν πολύ διαφορετική και ώριμη. Λάτρευε τον Πικάσο και μελετούσε τους Γερμανούς Γκέρχαρντ Ρίχτερ και Άνσελμ Κίφερ. Για τη φήμη ήξερε ήδη πολλά και πατούσε γερά στο έδαφος. «Είναι πολύ χαριτωμένο αυτό που προκαλεί η φήμη στους ανθρώπους. Το κατάλαβα όταν άρχισα να περνάω στην “άλλη πλευρά” αυτού του κόσμου, στη διασημότητα, και να καταλαβαίνω ότι υπάρχει πολλή απογοήτευση γύρω μου. Περιμένεις ότι θα ανέβεις στην κορυφή του βουνού και θα λύσεις όλα σου τα προβλήματα, αλλά δεν γίνεται έτσι. Μετά εμφανίζεται μπροστά σου άλλο βουνό. Το μόνο που υπάρχει στον κόσμο είναι κάποιες τέλειες στιγμές. Μόλις περάσουν, ξαναρχίζεις από την αρχή».