«Ανασφάλεια και φόβος στο θέατρο»

Ποια πιστεύει πως είναι η δύναμή του στο θέατρο; «Οι άνθρωποι με τους οποίους συνεργάζομαι. Το θέατρο είναι οι συνεργασίες. Είναι ανάγκη ο ακραίος ατομικισμός να ξαναπεράσει σε πιο συλλογικό πνεύμα. Κάποιοι άνθρωποι μαζί στη σκηνή και στην πλατεία να βιώνουν μια κοινή εμπειρία. Αν δεν συμβαίνει, το θέατρο δεν έχει λόγο ύπαρξης. Με νοιάζει να συμβαίνει κάτι και νά ΄μαι του παρόντος, κρατώντας τα όνειρά μου μικρά- καλές παραστάσεις».

Τι παρατηρείτε στο ελληνικό θέατρο;
Είναι σε φάση μεταβατική, όπου όλοι προσπαθούν να επιβιώσουν σ΄ ένα περιβάλλον πενίας.

Δεν υπάρχουν επιχορηγήσεις, ενώ οι 250 παραστάσεις είναι ψευδαίσθηση, μια θολούρα. Τώρα αντιμετωπίζουμε ασάφεια τάσης. Αλλά η ασάφεια γεννά ασάφεια. Έχει χαθεί το στίγμα των ανθρώπων που είναι μαζί, οι παραστάσεις δεν έχουν κοινό χαρακτήρα. Η κρίση των δομών που είναι συνολική, και στον τρόπο σκέψης, και στον τρόπο δράσης, θα μας οδηγήσει σε μεγάλες ρήξεις. Είναι φανερό πως κυριαρχούν η ανασφάλεια, ο φόβος, το θράσος της επιβίωσης. Είναι σαν νά ΄χουμε δώσει στο κράτος, που είναι απρόσωπο, μεγάλες κρυμμένες ελπίδες. Όπου πάντα φταίει κάποιος άλλος.