Αντιπολεμική κραυγή κλειστού χώρου

Με μια επιτυχημένη δεκατριετία του «Θεάτρου του Νέου Κόσμου», που ίδρυσε, στο ενεργητικό του, ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος τολμά να ανεβάσει σε σεζόν κρίσης «Τρωάδες» σε κλειστό θέατρο
Το καλοκαίρι του 2008 πρωτόκανε τραγωδία. Στα αλβανικά! Τις «Τρωάδες», με το Εθνικό Θέατρο της Αλβανίας. Ήταν κάτι σαν πρόβα τζενεράλε. Φέτος επανέρχεται στην τραγωδία του Ευριπίδη. Σε χώρο κλειστό- την Κεντρική Σκηνή του δικού του «Θεάτρου του Νέου Κόσμου», που έχει ανθήσει τα τελευταία χρόνια. Με Εκάβη του τη Λυδία Κονιόρδου.

«Δουλεύοντας για την παράσταση στην Αλβανία επί έξι μήνες βρέθηκα να έχω στη διάθεσή μου υλικό πολύ χρήσιμο για το καινούργιο ξεκίνημα. Από την άλλη, τώρα κάνω το έργο στα ελληνικά και μάλιστα σε καινούργια μετάφραση του Παντελή Μπουκάλα, οπότε ήταν φυσικό να έχω πιο εύκολη επικοινωνία με τους ηθοποιούς ως προς τη γλώσσα. Δεν είμαι, βέβαια, κυνικός ώστε να αντιμετωπίζω την αλβανική παράσταση ως πρόβα. Απλώς είχα την πολυτέλεια να δω την τελειωμένη παράσταση του έργου και να εντοπίσω τι είναι αυτό που μου αρέσει και τι αυτό που δεν μου αρέσει».

Καθόμαστε στο φουαγιέ. Εννιά η ώρα το πρωί – δεν είχε χρόνο, ξεκινάει δοκιμές και στο Μέγαρο Μουσικής για την όπερα δωματίου «Η σκηνή των θαυμάτων» του Γιώργου Κουρουπού.

«Οι “Τρωάδες” με απασχολούσαν από την εποχή που έκανα τον “Κοινό λόγο” (σ.σ. η εναρκτήρια παράσταση του «Θεάτρου του Νέου Κόσμου», το καλοκαίρι του 1997). Αυτό το έργο είχα στον νου μου δουλεύοντας εκείνη την παράσταση».

Πρόκειται για την πιο πολυπαιγμένη, ίσως, τραγωδία. Δεν φοβηθήκατε ότι έχει εξαντληθεί; Τι να πει πια ο σκηνοθέτης με τις «Τρωάδες»;

«Με τον Ευριπίδη πολλά μπορείς να πεις… Οι “Τρωάδες” πιστεύω πως δεν είναι μόνο ένα αντιπολεμικό έργο και ένα τραγούδι για τον ξεριζωμό. Είναι κυρίως μια οργισμένη κριτική για την κατάντια της Αθηναϊκής Δημοκρατίας- το έργο γράφτηκε έναν χρόνο μετά τη σφαγή των Μηλίων από τους Αθηναίους και παραμονές της εκστρατείας στη Σικελία».

Σκηνοθετώ ένα σύγχρονο έργο και σκηνοθετώ μια αρχαία τραγωδία: είναι ένα και το αυτό για σας; Ή διαφοροποιείστε;

«Ναι. Γιατί είναι άλλα τα μεγέθη- και δεν μιλάω για τη φόρμα. Είναι διαφορετική η συμπύκνωση των αισθημάτων, ο λόγος είναι ποιητικός, το όλο φαίνεται ρεαλιστικό αλλά δεν είναι… Οι ρόλοι απευθύνονται προς τον συμπαίκτη τους, προς το κοινό αλλά και προς το Σύμπαν. Πρέπει ο ηθοποιός να περνάει από το ένα στο άλλο, αλλά να υπάρχει ένας συνδετικός κρίκος. Αυτό δεν συνταυτίζεται με τον ρεαλισμό. Και αυτό είναι που διαφοροποιεί την τραγωδία από το σύγχρονο θέατρο».

Εκάβη σας είναι η Λυδία Κονιόρδου που έχει μια ιστορία τριάντα χρόνων στο αρχαίο δράμα με ρόλους κορυφαίους, ερμηνείες σπουδαίες αλλά και με σκηνοθεσίες της ίδιας. Σκηνοθετείται η Λυδία Κονιόρδου; Ή την αφήνετε να κάνει αυτό που ξέρει καλά και την ακολουθείτε;

«Η Λυδία Κονιόρδου, με την ενέργεια και τη δύναμή της, είναι ένα θηρίο, ένα φυσικό φαινόμενο. Πέρα από τη δουλειά που κουβαλάει πίσω της.

Όλοι οι ηθοποιοί έχουν άποψη. Και πάντα πίστευα και πιστεύω ότι πρέπει να έχουν- όλοι. Δεν ξεκινάω ποτέ ανταγωνιστικά με τους ηθοποιούς και δεν τους φοβάμαι. Τους παίρνω γιατί τους πιστεύω. Δεν είμαι της άποψης πως ο ηθοποιός είναι μια λευκή σελίδα που πάνω της γράφεις. Ο καθένας κουβαλάει τις εμπειρίες του, τη γνώση του. Σημασία έχει πόσο τίμια και δημιουργικά τα φέρνει αυτά στην πρόβα. Δεν θα δούλευα ούτε με την Κονιόρδου ούτε με τον Λαζόπουλο (σ.σ. έκαναν μαζί «Αχαρνείς» στην Επίδαυρο) αν ξεκινούσα με την υποψία ότι θέλουν να με καπελώσουν. Δεν μπορώ να λειτουργήσω έτσι».

ΙΝFΟ

«Τρωάδες» στο «Θέατρο του Νέου Κόσμου» (Αντισθένους 7- Θαρύπου, τηλ. 210-9212.900)

Μείωση τιμών λόγω πτώσης εισιτηρίων

Παρουσιάζει στο «Θέατρο του Νέου Κόσμου» και φέτος, χρονιά προδιαγεγραμμένης οικονομικής κρίσης, πλήθος παραστάσεων ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος.

Πρόκειται για επιθετική πολιτική ή από κεκτημένη ταχύτητα;

«Το ήξερα, όντως, πως θα υπάρχει κρίση. Και πως θα υπάρχει και η γρίπη. Έκανα λάθος. Ίσως γιατί δεν θέλω να ξεπέφτω στη μιζέρια».

Παραδέχεται ότι έχουν φέτος μια πτώση της τάξης του 20% στα εισιτήρια. Μειώνει μάλιστα τις τιμές.

Ίσως για την κρίση στο θέατρο έπαιξε ρόλο και ο πληθωρισμός. Μετά το «Αμόρε» ήσασταν από τους πρωτεργάτες των «πολλών παραγωγών». Το θεωρείτε λάθος ή όχι;

«Αν μπορεί ένα θέατρο να έχει μεγάλο ρεπερτόριο και να κάνει καλή δουλειά, καθόλου κακό και λάθος δεν το βρίσκω». Εσείς βρίσκετε υγιές φαινόμενο ότι και στη μικρότερη αίθουσα παίζονται πια τρεις, και τέσσερις, και πέντε παραστάσεις παράλληλα;

«Δεν είναι υγιές. Αλλά το πρόβλημα ξεκινάει από τον αριθμό των ηθοποιών. Όταν βγαίνουν κάθε χρόνο 600 νέοι ηθοποιοί, δηλαδή μέσα σε μία δεκαετία 6.000… Όλα αυτά τα παιδιά έχουν ανάγκη να εκφραστούν. Ή δημιουργούν ομάδες και κάπου βρίσκουν να παίζουν μέχρι να ορθοποδήσουν ή μέχρι, συνήθως, να κλείσουν.

Και με τις ομάδες το καταλαβαίνω. Αλλά υπάρχουν και κάποια θέατρα που εκμεταλλεύονται την κατάσταση. Έχοντας ηθοποιούς τσάμπα ή χωρίς να τους πληρώνουν τις πρόβες. Αν δεν ξεκαθαρίσει το θέμα της παιδείας δεν θα ξεκαθαρίσει και το τοπίο».